ΓΕΝΙΚΕΣ

Από το Ζενίθ στο Ναδίρ

Share this
  • Γράφει η ΑΔΡΙΑΝΗ ΚΕΦΑΛΑ

Υ.Γ.1
Τι άνθρωποι είναι αυτοί, που μπορούν να αφήσουν την ήσυχη (ακόμα) καθημερινότητά τους, χωρίς να έχει φτάσει η περιοχή τους στην πρώτη γραμμή του πολέμου
Αυτοί που μπορούν ακόμα, να στέλνουν το μήνυμα 6 και να πηγαίνουν να περπατούν αγναντεύοντας τη θάλασσα. Που μπορούν ακόμα να πηγαίνουν στη δουλειά και να ξέρουν ότι θα γυρίσουν, που μπορούν ακόμα να ζουν κάπως φυσιολογικά στα μετόπισθεν.
Τι άνθρωποι είναι αυτοί που αφήνουν γονείς, παιδιά, κάποιο σύντροφο, αγαπημένους φίλους, συναδέλφους, συγχωριανούς, οικογένειες
Και πηγαίνουν στην πρώτη γραμμή, εθελοντικά; Και μάλιστα χωρίς να υπολογίζουν εκτός από το θάνατο που παραμονεύει, την καθόλου πειστική κατάσταση όσων χειρίζονται τον πόλεμο εκεί.
Τι άνθρωποι είναι αυτοί που δεν σχολιάζουν, δεν κρίνουν, δεν κατακρίνουν, δεν αποδίδουν ευθύνες, για τα αίτια και το χειρισμό της κατάστασης, (όταν μάλιστα υπάρχουν), αλλά βλέπουν το ουσιώδες, που είναι η ανθρώπινη ζωή και αυτήν έρχονται να σώσουν;
Τι άνθρωποι είναι αυτοί, που φέρνουν στο σπίτι μας και στο μυαλό μας, λέξεις αχρησιμοποίητες, αφόρετες, άφθαρτες και γι αυτό, πολύ στενές να μας χωρέσουν;
Λέξεις όπως: προσφορά, ανιδιοτέλεια, εθελοντισμός,υπέρβαση, ιδέες, ενσυναίσθηση, ζωή, συνείδηση, σοβαρότητα, άνθρωπος.
Και όλα αυτά σε μια εποχή που δεν αφήνουν το δυσπρόσιτο χωριό τους και πάνε με μια νεανική, άσκεφτη ορμή, μια γενική ιδέα και λαχτάρα, «να ξεφύγουν και να δουν τον κόσμο!»
Από τι υλικό είναι φτιαγμένοι αυτοί οι άνθρωποι, νοσοκόμες και γιατροί, που πάνε στη Θεσσαλονίκη;
Ποιο είναι το καύσιμο που τους σπρώχνει σε αυτή την διαδρομή;
Στην εποχή των likes, του Instagram, της εικονικής πραγματικότητας και των ασπόνδυλων και άνευ αίματος, δικτύων, ποια είναι η ιδέα που υπάρχει μέσα τους, ως ανταμοιβή;
Μια βράβευση ίσως από την Ακαδημία, σε καλύτερες εποχές;
Σίγουρα ούτε καν έχει περάσει ποτέ από το μυαλό τους. Ποιος μπορεί να σκεφτεί κάτι τέτοιο σε ένα τόσο μαύρο σήμερα, και ένα θολό αύριο, που ποιος ξέρει ποιος, θα είναι πού …
Ποιο λοιπόν είναι το υπολειπόμενο γονίδιο που πέρασε από γενιά σε γενιά όλες τις τρυφηλές εποχές και εκφράστηκε σε αυτούς τους ανθρώπους;
Δεν απασχολεί αυτό την ιατρική κοινότητα;
Ας το χαρτογραφήσει κάποιο ερευνητικό κέντρο, μπας και το καταγράψουμε και
κάποιοι, κάπου, κάποτε, (ίσως σε μια ταινία του σινεμά), καταφέρουν και το εισάγουν στο DNA μας.

Υ.Γ.2
Προσπαθώ να φανταστώ το τραπέζι που έπεσε αυτή η ιδέα. Το να δημοσιευτεί η φωτογραφία με τους ανοιγμένους τάφους.
Υπάρχει τραπέζι που συνεδριάζουν οι υπεύθυνοι της εφημερίδας;
Και αν όχι τραπέζι πραγματικό, λόγω της κρίσης και μετά της πανδημίας, υπάρχει έστω μια συνεννόηση , τηλεφωνική, μέσω μέσσεντζερ, μειλ, τσατ, έστω ένα απαρχαιωμένο φαξ, που σε αυτή την εποχή της πληροφορίας που μεταδίδεται σε κλάσμα δευτερολέπτου, τους δίνει τη δυνατότητα να συνεννοούνται;
Υπάρχει κάποιο μέσο, με το οποίο συνεννοήθηκαν, δύο άνθρωποι. Αυτός που είχε τη φωτογραφία και αυτός που είναι υπεύθυνος για τα μηνύματα που περνάει η εφημερίδα, οι οποίοι μίλησαν και συμφώνησαν;
Και αν ναι, ποιο είναι το μήνυμα που ήθελαν να περάσουν;
Ότι: «Να αυτή είναι η Δεξιά, πώς σας θάβει;» ή
«Η τοπική αυτοδιοίκηση, αντί να προσλαμβάνει κόσμο και να δίνει κανένα επίδομα, πληρώνει υπερωρίες σε υπαλλήλους- σκαφτιάδες του δήμου που ήδη πληρώνονται;» ή
«Ψηφίστε αριστερά γιατί εμείς θα σας καίγαμε;»
Ποιο είναι γ@μώτο το μήνυμα;
Ποιο είναι το μήνυμα της αριστεράς που είδε κι έπαθε να γίνει αριστερά, με μικρό α;
Εκτός αν δεν υπάρχει κανένα μήνυμα, δεν υπάρχει υπεύθυνος, δεν υπάρχει εφημερίδα, δεν υπάρχει καν μυαλό, δεν υπάρχει τίποτα. Κι όλα είναι ένα γκρεμισμένο σπίτι.

Υ.Γ.3
Ο εργάτης χτύπησε με το σιδερένιο μέτρο του το ντουλάπι και συνέχισε: «….αυτή η τιμή είναι για το γκρέμισμα. Ντουλάπια, νεροχύτης, μπάνιο, λεκάνη, νιπτήρας, όλα θέλουν ξήλωμα. Το ξήλωμα λοιπόν κοστίζει τόσο, αν συμφωνήσουμε σ’ αυτό θα υπολογίσω την εργασία για τα καινούρια… με ακούτε;»
«Ναι , ναι, πως , σας ακούω, δεν μπορούσα ποτέ να φανταστώ ότι κοστίζει τόσο πολύ το γκρέμισμα…»

Υ.Γ.4 Να Προσέχετε πολύ. Ό, τι κι αν πιστεύετε.
Στην αρρώστια είσαι μόνος.
Ολομόναχος.
Με όσους κι αν συμφωνείς, εκεί πας ολομόναχος.
Είτε έχεις δίκιο είτε άδικο.

Share this

ΠΗΓΗ TIMESNEWS

Related Posts