ΓΕΝΙΚΕΣ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

Οκτάβιο Παθ: Ύμνος ανάμεσα στα ερείπια

Share this

Οκτάβιο Παθ

Ύμνος ανάμεσα στα ερείπια

όπου ο σικελικός αφρίζει ο πόντος (Gongora)

Τη μέρα η μέρα στεφανώνει και τα φτερά της ανοίγει
Ω κίτρινη υψηλή φωνή,
και πίδακας θερμός στο κέντρο τ’ ουρανού
ευνοϊκός κι αμερόληπτο!
Ωραία είναι τα φαινόμενα σε τούτη την ακαριαία αλήθεια.
Η θάλασσα ανεβαίνει την πλαγιά,
ριζώνει μες στα βράχια, θαμβωτική αράχνη·
μενεξεδένια λάμπει του βουνού η πληγή·
μια χούφτα γίδες είναι ένα κοπάδι πέτρες·
γεννά ο ήλιος το χρυσό αυγό του και χύνεται στο κύμα,
Όλα είναι θεός.
Ακρωτηριασμένο άγαλμα,
κολόνες διαβρωμένες απ’ το φως,
ερείπια με ζωή σ’ έναν κόσμο ζωντανών νεκρών!

Νύχτωσε πάνω από το Τεοτιγουακάν
Στην κορυφή της πυραμίδας νέοι καπνίζουν μαριχουάνα,
ακούγονται βραχνές κιθάρες.
Τι χόρτο, το νερό της ζωής, τη ζωή θα μας δώσει.
πού να ξεθάψουμε τη λέξη,
την πρόταση που βασιλεύει στον ύμνο και στο λόγο
το χορό, την πόλη, το ζυγό;
Το μεξικάνικο άσμα εκρήγνυται σ’ένα γαμώτο,
πολύχρωμο αστέρι που σβήνει,
πέτρα που μας κλείνει της επαφής την πόρτα,
το χώμα έχει γεύση χώματος γερασμένου.

Τα μάτια βλέπουν, τα χέρια αγγίζουν,
Αρκούν εδώ κάτι λίγα πράγματα:
φραγκόσυκο, ακανθώδης χορωδιακός πλανήτης,
κουκουλοφόρα σύκα,
σταφύλια με γεύση ανάστασης,
στρείδια, παρθενιές πεισματάρικες,
αλάτι, τυρί, κρασί, ψωμί ηλιακό,
Μελαψό, το νησί μ κοιτάει απ’ του χρώματός του τα ύψη,
ανάερος καθεδρικός, με φως ντυμένος.
Πύργοι απ’ αλάτι πάνω στα πράσινα πεύκα της ακτής
προβάλλουν οι βάρκες με τα λευκά πανιά.
Το φως χτίζει στη θάλασσα ναούς.

Νέα Υόρκη, Λονδίνο, Μόσχα,
Ο ίσκιος απλώνει στον κάμπο το φάντασμα του κισσού του,
του ρίγους του τη βλάστηση που ταλαντεύεται
το αραιό του χνούδι, την αγέλη των αρουραίων του.
Κατά διαστήματα ένας αναιμικός ήλιος τουρτουρίζει.
Ακουμπώντας σε βουνά που χθες ακόμη ήταν πόλεις, ο Πολύφημος χασμουριέται,
Κάτω, μες στις λακκούβες σέρνεται ένα κοπάδι ανθρώπων,
(Δίποδα κατοικίδια, που το κρέας τους
-παρά τις πρόσφατες θρησκευτικές απαγορεύσεις-
εκτιμάται δεόντως από τις ευκατάστατες τάξεις.
Μέχρι πρότινος ο όχλος τα θεωρούσε μιαρά ζώα).

Να βλέπεις, ν’ αγγίζεις ωραίες, καθημερινές μορφές.
Βόμβος φωτός, φτερά και βέλη.
Στο τραπεζομάντιλο η κηλίδα κρασιού μες στο νερό
απλώνω τις αισθήσεις μου μέσα στη ζωντανή την ώρα:
η στιγμή συντελείται σε μια κίτρινη συγχορδία,
ω μεσημέρι, στάχυ κατάμεστο με λεπτά,
κούπα γεμάτη αιωνιότητα!

Οι σκέψεις μου διακλαδώνονται, ελίσσονται, εμπλέκονται,
ξαναρχίζουν
και εντέλει μένουν ακίνητες, ποτάμια που δεν εκβάλλουν,
δέλτα αίματος κάτω από έναν ήλιο δίχως δύση.
Όλα θα λήξουν άραγε σε τούτο το φλοίσβισμα από νερά βαλτωμένα;

Ω μέρα, μέρα στρογγυλή,
φωτεινό πορτοκάλι με είκοσι τέσσερις φέτες,
που όλες τις διαπερνάει η ίδια κίτρινη γλύκα!
Επιτέλους ο νους παίρνει σάρκα,
τα δυο εχθρικά μισά συμφιλιώνονται
και λιώνει ο καθρέφτης-συνείδηση,
και ξαναγίνεται πηγή, ανάβλυσμα των μύθων:
Άνθρωπε, δέντρο εικόνων,
και λέξεων που είναι λουλούδια που είναι καρποί που είναι πράξεις.

Νάπολι, 1948

Μετάφραση: Βίκτωρ Ιβάνοβιτς

  • Πρώτη δημοσίευση: Ο παρατηρητής. Περιοδική έκδοση Λόγου και Τέχνης. Τεύχος 17, Χειμώνας 1990. Θεσσαλονίκη.

Biografía: Octavio Paz – Nota Nayarit

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΚΙ ΕΔΩ:

____________________________________

Ο Βίκτωρ Ιβάνοβιτς γεννήθηκε το 1947 στην Tulcea της Ρουμανίας, από μητέρα Ελληνίδα και πατέρα με ρίζες στην πολυεθνική και πολυπολιτισμική περιοχή της Μπουκοβίνας (κτήση, μέχρι το 1918, της Αυστροουγγρικής Αυτοκρατορίας).

fipb.ro/wp-content/uploads/2019/05/Victor-Ivano...

Έκανε τις εγκύκλιες σπουδές του στο Ελληνικό Λύκειο του Βουκουρεστίου (1962-66), και στη συνέχεια σπούδασε στη Σχολή Λατινογενών, Κλασικών και Ανατολικών Γλωσσών του Πανεπιστημίου του Βουκουρεστίου (1966-71). Έκανε μεταπτυχιακές σπουδές στο Πανεπιστήμιο της Malaga, Ισπανίας (1987), και εκπόνησε τη διακτορική του διατριβή στο Πανεπιστήμιο του Cluj, Ρουμανίας, σχετικά με το έργο του Gabriel Garcia Marquez (1993). Μεταξύ 1971-84 δίδαξε ισπανική και ισπανοαμερικανική φιλολογία στο Πανεπιστήμιο του Βουκουρεστίου. Το 1985, για πολιτικούς λόγους, αναγκάστηκε να εκπατρισθεί, και έκτοτε ζει στην Ελλάδα. Έχει εργασθεί ως καθηγητής στο διδασκαλείο ξένων γλωσσών του Πανεπιστημίου Αθηνών (1993-) και στο μεταπτυχιακό πρόγραμμα του ιδίου πανεπιστημίου, στον κύκλο μαθημάτων με τίτλο: “Οι ‘γλώσσες’ της νεοελληνικής ποίησης” (1995-1997). Διδάσκει Ισπανική Λογοτεχνία στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης και Θεωρία Μετάφρασης στο Πανεπιστήμιο Αθηνών.
Έχει τιμηθεί με το Βραβείο Κριτικού Δοκιμίου (1981) και το Βραβείο Μετάφρασης (1991) της Ένωσης Συγγραφέων της Ρουμανίας.Το 1999 τιμήθηκε με το ισπανικό παράσημο “Orden del Merito Civil” (“Τάγμα της αξίας του πολίτου”], “con encomienda” (με βαθμό), για ερευνητική δραστηριότητα.
Είναι μέλος:της Ένωσης Συγγραφέων της Ρουμανίας και της ελληνικής Εταιρείας Συγγραφέων, της Ελληνικής Εταιρείας Γενικής και Συγκριτικής Γραμματολογίας, της Διεθνούς Εταιρείας Ισπανιστών, καθώς και της Ελληνικής Εταιρείας Ισπανιστών (ιδρυτικό μέλος και πρώην Αντιπρόεδρος). Γνωρίζει ρουμανικά, ισπανικά, ελληνικά, γαλλικά, ιταλικά, αγγλικά, πορτογαλικά, καταλανικά. Γράφει στα ελληνικά, ρουμανικά, ισπανικά και γαλλικά. Επίσης έχει γνώσεις γερμανικής και ρωσικής. Πολλά άρθρα και δοκίμιά του έχουν δημοσιευθεί σε λογοτεχνικά και επιστημονικά περιοδικά σε διάφορες χώρες. (Πηγή: www.biblionet.gr)

Share this

ΠΗΓΗ TIMESNEWS

Related Posts