ΓΕΝΙΚΕΣ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

Ένα βίντεο με τίτλο «Ανακαλύπτοντας την αρχαία ‘Αντισσα της Λέσβου» που έδωσε στη δημοσιότητα η Εφορεία Αρχαιοτήτων Λέσβου στα πλαίσια της προβολής της χρηματοδοτούμενης από το Πρόγραμμα Δημοσίων Επενδύσεων της Περιφέρειας Βορείου Αιγαίου ανασκαφής και το οποίο επιμελήθηκε ο αρχαιολόγος επικεφαλής της Εφορείας Αρχαιοτήτων Λέσβου και επικεφαλής της ανασκαφής Παύλος Τριανταφυλλίδης γνωστοποίησε τα νεότερα της ανασκαφής.

Συγκεκριμένα πέρα των άλλων αποκαλύφθηκε μια μαρμάρινη κεφαλή αγάλματος της υγείας του 3ου π.Χ αιώνα. Και ένα σιδερένιο σφενδοβόλο όπλο του 14ου μ.Χ αιώνα το οποίο και φαίνεται ότι είχε χρησιμοποιηθεί για την άμυνα του βυζαντινού κάστρου των Αγίων Θεοδώρων που ταυτίζεται με την αρχαία ‘Αντισσα. Τα δυο αυτά ευρήματα «βρέθηκαν το ένα δίπλα στο άλλο, ανατολικά της κεντρικής πύλης του νότιου επιθαλάσσιου τείχους, κοντά στη λίθινη σκάλα του περιδρόμου των μεσαιωνικών τειχών». Σύμφωνα δε με την αρχαιολογική υπηρεσία «αναμίχτηκαν κατά την πτώση των τειχών του μεσαιωνικού κάστρου το 1462 όταν αυτό πολιορκήθηκε, κατελήφθη και καταστράφηκε από τους Οθωμανούς».

Να σημειώσουμε εδώ ότι όπως πρόσφατα ανακοινώθηκε από το Υπουργείο Πολιτισμού, κατά τις ίδιες ανασκαφές εντοπίσθηκε πεσμένο, τμήμα μαρμάρινου υπέρθυρου, μήκους 3.50 μέτρων που βρέθηκε κοντά στη θεμελίωση της βυζαντινής πύλης του κάστρου των Αγίων Θεοδώρων. Το υπέρθυρο φέρει ανάγλυφα τα οικόσημα της δυναστείας των Γατελούζων, καθώς και των Παλαιολόγων, τα οποία έως σήμερα ήταν γνωστά από αντίστοιχα του μεσαιωνικού κάστρου της Μυτιλήνης και υποδηλώνουν την παράδοση της διακυβέρνησης της Λέσβου, αλλά και των κάστρων της από τους Βυζαντινούς στους Γατελούζους στα 1355 μ.Χ. Το πιο ενδιαφέρον όμως του υπερθύρου αυτού της βυζαντινής πύλης είναι ότι βρέθηκε δίπλα στο οικόσημο των Παλαιολόγων αντί του δικέφαλου αετού, συμβόλου του Βυζαντίου, η απεικόνιση ενός κάστρου με την κύρια πύλη και τους τρεις ορθογώνιους πύργους στην ακρόπολη, απεικόνιση η οποία ερμηνεύεται προς το παρόν, ότι ταυτίζεται με το βυζαντινό κάστρο των Αγίων Θεοδώρων.

The post Σημαντικά ευρήματα από την ανασκαφή στην αρχαία Άντισσα της Λέσβου first appeared on Times News.

ΠΗΓΗ TIMESNEWS

ΓΕΝΙΚΕΣ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

Καζαμπλάνκα / αφίσα ταινίας

Ο Ρικ, ο Αμερικανός ιδιοκτήτης του πολυτελούς μπαρ «Rick’s Café Américain» στην Καζαμπλάνκα του Μαρόκου, τον οποίο υποδύεται ο Χάμφρεϊ Μπόγκαρτ, δεν ενδιαφέρεται για τίποτα. Έχει χάσει τον έρωτα της ζωής του στο Παρίσι και έκτοτε παραμένει ψυχρός και αδιάφορος για τα πάντα. Μέχρι που η αγαπημένη του Ίλσα (Ίνγκριντ Μπέργκμαν) επανέρχεται στη ζωή του και συγκεκριμένα στο μπαρ του.

Έτσι ο πρωταγωνιστής μέσα στη δίνη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου καλείται να σώσει την αγαπημένη του και τον σύζυγο της. Κάποια πράγματα στη ζωή όμως είναι πιο σημαντικά από τον έρωτα, όπως για παράδειγμα ο αγώνας ενάντια στους Ναζί, ή όχι; Αυτή είναι η ιστορία της αξέχαστης κλασικής ταινίας «Καζαμπλάνκα» που έκανε πρεμιέρα στη Νέα Υόρκη σαν σήμερα πριν από 80 χρόνια.

Δεν είναι λίγες οι ατάκες της ταινίας που όλοι θυμόμαστε, όπως το «Συλλάβετε τους συνήθεις υπόπτους» που λέει ο διεφθαρμένος αρχηγός της γαλλικής αστυνομίας Λουί Ρενό (Κλοντ Ρεν). Ο σκηνοθέτης Μάικλ Κέρτιζ γυρίζει την ιστορία του ανεκπλήρωτου έρωτα ως film noir, με διαρκές σασπένς. Άλλες αριστουργηματικές ατάκες όπως το «Here’s looking at you, kid» που ο πρωταγωνιστής λέει τέσσερις φορές στην ταινία ή το «We will always have Paris» δίνουν τεράστια δυναμική στην ταινία, η οποία δεν αναλώνεται σε κλισέ.

Ο κυνικός Ρικ λέει στην αγαπημένη του Ίλσα λίγο πριν αποχωριστούν για δεύτερη φορά: «Θα έχουμε πάντα το Παρίσι»

«We will always have Paris»

Η πιο χαρακτηριστική σκηνή στην ταινία διαδραματίζεται όταν η Ίλσα μπαίνει απροσδόκητα με τον σύζυγο της στο «Rick’s Café Américain» και ζητάει από τον πιανίστα να παίξει το τραγούδι «As time goes by» με την περίγημη ατάκα «Play it, Sam, for old times sake» εννοώντας φυσικά το Παρίσι, την πόλη που στέγασε τον έρωτα της με τον Ρικ λίγο πριν ξεσπάσει ο πόλεμος. Ενώ ακούγεται το τραγούδι μεταφερόμαστε στην εποχή εκείνη που το ζευγάρι ζούσε την μεγάλη του περιπέτεια.

Τα πράγματα ωστόσο άλλαξαν τρομερά έκτοτε. Η γαλλοκρατούμενη Καζαμπλάνκα αποτελούσε κεντρικό σημείο απόβασης χιλιάδων ανθρώπων που ήθελαν να καταφύγουν από τη χιτλερική Ευρώπη στην Αμερική. Από την Καζαμπλάνκα μπορούσαν να προμηθευτούν παράνομες βίζες για να μπορέσουν να δραπετεύσουν. Δεν είναι όμως μια εύκολη διαδικασία και ούτε όλοι πετύχαιναν τον στόχο τους. Ο κυνικός Ρικ έχοντας στην κατοχή του δύο επιστολές επιβίβασης για το αεροπλάνο προς την Αμερική αποφασίζει να βοηθήσει την αγαπημένη του Ίλσα και τον σύζυγο της, ο οποίος ήταν αρχηγός της τσέχικης Αντίστασης, ώστε να συνεχίσουν τον αγώνα τους.

Το περίφημο μπαρ του Ρικ «Rick’s Café Américain»

Πολιτικά μηνύματα σε συνδυασμό με τον ανεκπλήρωτο έρωτα

Στην ταινία αυτή κατά ειρωνικό τρόπο πολλοί πρόσφυγες από τη Γερμανία του Χίτλερ έπρεπε να υποδυθούν τους Ναζί όπως για παράδειγμα ο Κόνραντ Φάιτ που υποδύεται τον Γερμανό Ταγματάρχη Στράσερ. Ο Φάιτ ήταν ένθερμος αντίπαλος των Ναζί και δραπέτευσε από τη Γερμανία επειδή η γυναίκα του ήταν Εβραία. Η πολύπλοκη σύνθεση της ταινίας με υπονοούμενα, εντάσεις, αποκαλύψεις αλλά και το καστ συνθέτουν μια από τις καλύτερες ταινίες όλων των εποχών. Προτάθηκε για 8 Όσκαρ και κέρδισε 3 (Καλύτερης Ταινίας, Σκηνοθεσίας και Σεναρίου).

Η «Καζαμπλάνκα» μαζί με τις ταινίες «Ο Μεγάλος Δικτάτωρ» του Τσάρλι Τσάπλιν και το «Να ζει κανείς ή να μη ζει» του Ερνστ Λιούμπιτς, θεωρούνται από τις σπουδαιότερες ταινίες του Χόλιγουντ ενάντια στον εθνικοσοσιαλισμό. Το πρωτότυπο περιεχόμενο της ταινίας όμως ήταν για πολύ καιρό απαγορευμένο στη γερμανική αγορά. Η ταινία ξεκίνησε να προβάλλεται στους γερμανικούς κινηματογράφους πριν από 70 χρόνια (29 Αυγούστου 1952).

Δεν περιείχε σχεδόν καμία αναφορά στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο ενώ οι σκηνές με τον Γερμανό Ταγματάρχη Στράσερ και τους Ναζί ήταν απαγορευτικές και ο αντιστασιακός Βίκτορ Λάζλο είχε μετατραπεί σε Νορβηγό πυρηνικό φυσικό! Μόλις στα μέσα της δεκαετίας του 1970 το πρώτο κανάλι της γερμανικής τηλεόρασης ARD μετέδωσε για πρώτη φορά την άκοπη και πρόσφατα μεταγλωττισμένη έκδοση ενώ η ταινία προβλήθηκε για πρώτη φορά στην τηλεόραση της Ανατολικής Γερμανίας στις αρχές της δεκαετίας του 1980.

Γκρέγκορ Τολ , dpa

Επιμέλεια: Ιωσηφίνα Τσαγκαλίδου

Πηγή: www.dw.com

The post 80 χρόνια «ζωής» κλείνει η περίφημη “Καζαμπλάνκα” first appeared on Times News.

ΠΗΓΗ TIMESNEWS

ΓΕΝΙΚΕΣ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

Ο Γιώργης Παυλόπουλος (Πύργος Ηλείας, 22 Ιουνίου 1924 – Πύργος Ηλείας, 26 Νοεμβρίου 2008) ήταν ποιητής της πρώτης μεταπολεμικής γενιάς. Το 1942 γράφτηκε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, αλλά εγκατέλειψε τις σπουδές του για να αφοσιωθεί στην ποίηση. Εργάστηκε για πολλά χρόνια ως λογιστής και γραμματέας στον ιδιωτικό τομέα.

Στη λογοτεχνία εμφανίστηκε για πρώτη φορά το 1940, όταν δημοσίευσε δύο διηγήματα στην εφημερίδα Πατρίς του Πύργου. Το 1943 δημοσίευσε το πρώτο του ποίημα «Ο νεκρός Γ.Π.» στο περιοδικό Οδυσσέας (τεύχος 4, Δεκέμβριος 1943), που εξέδιδε ο ίδιος με φίλους του στον Πύργο. Ήταν στενός φίλος με τον Τάκη Σινόπουλο και συνεργάστηκε μαζί του σε μια πειραματική γραφή κοινών ποιημάτων, τα οποία συμπεριέλαβε ο Σινόπουλος στο έργο του. Ήταν επίσης φίλος με τους πεζογράφους Νίκο Καχτίτση, Ηλία Χ. Παπαδημητρακόπουλο, καθώς και με τον ποιητή Γιώργο Σεφέρη.

Η πρώτη του ολοκληρωμένη συλλογή ποιημάτων με τίτλο Το κατώγι κυκλοφόρησε το 1971. Είχαν ωστόσο προηγηθεί πολλές δημοσιεύσεις ποιημάτων του σε λογοτεχνικά περιοδικά του Πύργου και της Αθήνας, καθώς και σε έναν τόμο Για το Σεφέρη, που κυκλοφόρησε στην Αθήνα το 1962.

Συνεργάστηκε με τα περιοδικά Ο αιώνας μας, Αλφειός, Γράμματα και Τέχνες, Νέα Πορεία, Ποιητική Τέχνη, Αιολικά Γράμματα, Σημείο, Νέο Επίπεδο, Η Συνέχεια, Χρονικό, Ελίτροχος. Επίσης, έγραφε στην εφημερίδα Καθημερινή.

Τα ποιήματά του μεταφράστηκαν σε πολλές ξένες γλώσσες και περιελήφθησαν και σε σχολικά βιβλία. Ο ίδιος συμμετείχε σε συνέδρια και παρουσιάσεις ποιητών στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Ήταν ιδρυτικό μέλος της Εταιρείας Συγγραφέων. Επίσης, ασχολήθηκε ερασιτεχνικά με τη ζωγραφική. Με τη φροντίδα φίλων του, πίνακές του εκτέθηκαν στην ΙΘ΄ Πανελλήνια Έκθεση Ζωγραφικής το 1977.

Τα ποιήματά του, όλα σε ελεύθερο στίχο, έχουν έντονα βιωματικό χαρακτήρα. «Αυτό που γράφω το έχω ζήσει», είχε πει ο ίδιος. Στα πρώτα του ποιήματα σκιαγραφούνται οι τραυματικές εμπειρίες της Κατοχής και του Εμφυλίου. Στα τελευταία του ποιήματα, ο λόγος του επικεντρώνεται στις υπαρξιακές αγωνίες του ανθρώπου: τον έρωτα και το θάνατο.

Εργογραφία

(πρώτες αυτοτελείς εκδόσεις)

  1. Ποίηση
    • Το κατώγι. 1971.
    • Το σακί. Αθήνα, Κέδρος, 1980.
    • Τα αντικλείδια. Αθήνα, Στιγμή, 1988.
    • Λίγος άμμος. Αθήνα, Νεφέλη, 1997.
    • Ποιήματα 1943–1997, 2001
    • Πού είναι τα πουλιά 2004
    • Να μην τους ξεχάσω 2008
  2. Δοκίμια
    • Από μια πρώτη συγκίνηση. Αθήνα, ανάτυπο από τον τόμο Για τον Σεφέρη, 1962.
  3. Μεταφράσεις
    • Τριαντατρία Χαϊκού. Αθήνα, Στιγμή, 1990.

Ενδεικτική Βιβλιογραφία

• Αργυρίου Αλεξ., «Γιώργης Παυλόπουλος», Η ελληνική ποίηση· Η πρώτη μεταπολεμική γενιά, σσ. 158-159. Αθήνα, Σοκόλης, 1982.

• Δόξας Τάκης, «Παυλόπουλος Γιωργής», Μεγάλη Εγκυκλοπαίδεια της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας σελ. 11. Αθήνα, Χάρη Πάτση, χ.χ.

• Παπαγεωργίου Κώστας Γ., «Πίκρα και φόβος με κοινωνικές διαστάσεις», περ. Διαβάζω, τχ. 46, σσ. 94-96, 1981.

• Τσακνιάς Σπύρος, Κριτική για το Σακί, Η Καθημερινή, 01/10/1981.

The post  Γιώργης Παυλόπουλος (1924 – 2008) Ποιητής της πρώτης μεταπολεμικής γενιάς first appeared on Times News.

ΠΗΓΗ TIMESNEWS

ΓΕΝΙΚΕΣ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

Ο Γιόζεφ φον Άιχεντορφ (Joseph Karl Benedikt Freiherr (Baron) von Eichendorff, Κάστρο Λούμποβιτς (Lubowitz), Ράτιμπορ, Άνω Σιλεσία, 10 Μαρτίου 1788 – Νάισσε, Άνω Σιλεσία 26 Νοεμβρίου 1857) ήταν Γερμανός ποιητής και μυθιστοριογράφος του γερμανικού Ρομαντισμού.

Μνημείο του Άιχεντορφ, Προύντνικ

Καταγόταν από καθολική αριστοκρατική οικογένεια. Μετά από ειδυλλιακά παιδικά χρόνια που πέρασε στον οικογενειακό πύργο Λούμποβιτς, λόγω οικογενειακών οικονομικών δυσχερειών αναγκάστηκε να φοιτήσει μαζί με τον αδελφό του στο καθολικό γυμνάσιο του Μπρεσλάου (1801-5) και στη συνέχεια σπούδασε νομικά στη Χάλλε (1805-6) και στη Χαϊδελβέργη (1807-8). Μαζί με τον αδελφό του, το 1805 έκανε ένα οδοιπορικό ταξίδι 17 ημερών μέσω των ορέων Χαρτς ως το Αμβούργο και το Λύμπεκ και 3 χρόνια αργότερα ταξίδεψε στη Βιέννη και στο Παρίσι. Την εποχή που φοιτούσε στη Χαϊδελβέργη δημοσίευσε τα πρώτα του ποιήματα. Από το 1813 μέχρι το 1815 πολέμησε ως εθελοντής κατά του Ναπολέοντα και ύστερα διορίστηκε σε διάφορες κρατικές υπηρεσίες, στο Ντάντσιχ, στο Κένιγκσμπεργκ και μετά το 1831 στο Βερολίνο. Το 1815 παντρεύτηκε την Αλοϊσια Άννα Βικτόρια φον Λάριχ από την οποία απέκτησε 5 παιδιά. Το 1818 έχασε τον πατέρα του και το 1822 τη μητέρα του και μαζί με αυτήν χάθηκε οριστικά ό,τι είχε απομείνει από την οικογενειακή κτηματική περιουσία στην Άνω Σιλεσία. Το 1844 παραιτήθηκε από την υπηρεσία του και αφιερώθηκε στο συγγραφικό του έργο.

Μοναρχικός και καθολικός, ήταν λάτρης της Βιέννης και οπαδός της αυστριακής αυτοκρατορικής εξουσίας στη Γερμανία (τουλάχιστον).

Παρά τις παραπάνω ιδεολογικές του θέσεις, το σπουδαιότερο έργο του, η νουβέλα Από τη ζωή ενός ακαμάτη, μιλά για τον γιο ενός μυλωνά που εγκαταλείπει το σπίτι του, εργάζεται σαν κηπουρός στον πύργο ενός δούκα, ερωτεύεται την όμορφη κυρά του πύργου και φεύγει απελπισμένος από το ανέφικτο του στόχου του. Ταξιδεύει στην Ιταλία, επιστρέφει όμως και μαθαίνει ότι η κοπέλα ήταν κι αυτή παιδί του λαού, ψυχοκόρη απλώς του δούκα, κι ότι τίποτα δεν στέκεται εμπόδιο στην ένωσή τους. Η ρομαντική θεώρηση της φύσης εκφράζεται σε πολλά έργα του αλλά κυρίως σε αυτή τη νουβέλα του, η οποία έχει θεωρηθεί ως η πεμπτουσία του γερμανικού ρομαντισμού. Ονομάσθηκε «ο τελευταίος ιππότης της ρομαντικής σχολής» και στα ποιήματά του εκφράζει βαθιά θρησκευτικά συναισθήματα και μυστικισμό, λατρεία προς τις ομορφιές της φύσης και έντονη αναζήτηση της χαράς της ζωής.

Από το 1837 είχε αρχίσει να γοητεύεται από την ισπανική λογοτεχνία και κυρίως από το έργο του Πέδρο Καλντερόν δε λα Μπάρκα, του οποίου δημοσίευσε μεταφράσεις από το 1845 μέχρι το 1853. Τα τελευταία χρόνια της ζωής του ασχολήθηκε με τη συγγραφή δοκιμίων λογοτεχνίας. Το 1853 τιμήθηκε στο Μόναχο με το παράσημο του αυτοκράτορα Μαξιμιλιανού για την επιστήμη και την τέχνη. Τα τραγούδια του και οι μπαλάντες του διακρίνονται για τη χάρη, την απλότητα, το ρυθμό και τη τη λεπτότητα των ιδεών. Πολλά από τα ποιήματά του («περίφημα, μικρά κοσμήματα» κατά τον Τόμας Μαν) μελοποιήθηκαν από Γερμανούς συνθέτες, όπως ο Ρόμπερτ Σούμαν ο Φέλιξ Μέντελσον και ο Ρίχαρντ Στράους.

Επιλογή έργων

  • Oberschlesische Märchen und Sagen (Παραμύθια και θρύλοι της Άνω Σιλεσίας, 1808-10)
  • Das Marmorbild (Το μαρμάρινο άγαλμα, 1819, νουβέλα)
  • Aus dem Leben eines Taugenichts (Από τη ζωή ενός ακαμάτη, 1826, νουβέλα) – ελλην. μετάφραση Norgard Pechermeyer-Michaelides (“ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑ”) ISBN 960221045-1
  • Dichter und ihre Gesellen (Οι ποιητές και οι σύντροφοί τους, 1833)
  • Das Schloß Dürande (Ο πύργος Ντουράντε, 1937, νουβέλα)
  • Auch ich war in Arkadien (Ήμουν κι εγώ στην Αρκαδία [Et in Arcadia ego], 1834 ή 1838)
  • Mondnacht (Νύχτα με φεγγάρι, 1837, ποίηση)
  • Eldorado (1841, ποίηση)
  • Stimmen der Nacht (Φωνές της νύχτας, 1841, ποίηση)

The post Γιόζεφ φον Άιχεντορφ (1788 – 1857) Γερμανός ποιητής και μυθιστοριογράφος του γερμανικού Ρομαντισμού first appeared on Times News.

ΠΗΓΗ TIMESNEWS

ΓΕΝΙΚΕΣ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

Ο Φερντινάν ντε Σωσσύρ (Ferdinand de Saussure) (26 Νοεμβρίου, 1857 − 22 Φεβρουαρίου, 1913) ήταν Ελβετός γλωσσολόγος. Υπήρξε ιδρυτής της μοντέρνας γλωσσολογίας και του στρουκτουραλισμού.

Ο Σωσσύρ, γεννημένος στη γαλλόφωνη Γενεύη, καταγόταν από οικογένεια με μεγάλη οικονομική άνεση και υψηλή πνευματική καλλιέργεια και ανάδειξη -μεταξύ των προγόνων του συγκαταλέγονται φυσικοί, γεωγράφοι, χημικοί, γεωπόνοι, φιλόσοφοι και συγγραφείς. Σε νεαρή ηλικία πήρε μαθήματα από τον Adolphe Pictet, συγγραφέα του βιβλίου Ινδοευρωπαϊκές ρίζες: δοκίμιο γλωσσικής παλαιοντολογίας, προς τον οποίο η εκτίμηση του διατηρήθηκε αμείωτη. Το 1872, ήδη, καταγίνεται με τη σύνταξη μελέτης με τίτλο: Δοκίμιο πάνω στις γλώσσες, όπου επιχειρεί να διατυπώσει ένα γενικό σύστημα του ανθρώπινου λόγου. Το 1875 εγγράφεται στο Πανεπιστήμιο της Γενεύης, για να παρακολουθήσει Φυσική και Χημεία, αλλά τον επόμενο χρόνο εγκαταλείπει τις αρχικές σπουδές του και πηγαίνει στη Λειψία, όπου παρακολουθεί μαθήματα αρχαίας περσικής, αρχαίας ιρλανδικής, σλαβικής, λιθουανικής, καθώς και τα φροντιστήρια του Curtius για την αρχαία ελληνική. Εκεί, εκτός από τους δασκάλους του, όλους νεογραμματικούς, με τις απόψεις των οποίων δεν συμφωνεί πάντα, γνωρίζει τον αμερικανό γλωσσολόγο D. Whitney, ο οποίος τον επηρέασε σημαντικά.

Μεταξύ 1878 και 1879, συντάσσει τη διπλωματική του εργασία, με τίτλο: Mémoire sur le système primitif des voyelles dans les langues indoeuropéennes, πρωτότυπη μελέτη που προκάλεσε εντύπωση και τον καθιέρωσε από τότε ως διάσημο γλωσσολόγο. Στο έργο αυτό, ο Σωσσύρ μελετά τις πολλαπλές μορφές του ινδοευρωπαϊκού *a, οδηγείται όμως και στην αντιμετώπιση «του συστήματος των φωνηέντων στο σύνολό τους». Έτσι, εισάγει για πρώτη φορά και την έννοια του «συστήματος», εκτός βέβαια από το θεωρητικό αίτημα για έναν «συντελεστή ηχηρότητας» του ΙΕ *a, υπόθεση που επιβεβαιώθηκε αργότερα με την αποκρυπτογράφηση της Χεττιτικής και τη μελέτη της από τον Kurylowicz. Αποτέλεσμα αυτού του τελευταίου επιτεύγματος υπήρξε η θεωρία των λαρυγγικών φωνημάτων της Ινδοευρωπαϊκής γλώσσας, η οποία μέχρι σήμερα κατέχει κεντρική θέση στην ινδοευρωπαϊκή γλωσσολογία.

Το 1880 δημοσιεύει τη διδακτορική του διατριβή με θέμα Για τη χρήση της γενικής απόλυτης στη σανσκριτική, όπου υπογραμμίζει τη σημασία της σύνταξης, που είχε παραμεληθεί από τους γλωσσολόγους της εποχής, και αναπτύσσει τις βασικές έννοιες της σχέσης και της αντίθεσης, που προσδιορίζουν την αξία ενός γλωσσικού στοιχείου. Αναγορεύθηκε διδάκτορας «summa cum laude et dissertatione egregie».

Ακαδημαϊκή σταδιοδρομία

Ύστερα από την τετράχρονη παραμονή του στη Λειψία, εγκαθίσταται για ένα διάστημα στη Λιθουανία, όπου μελετά τη λιθουανική γλώσσα και δημοσιεύει εργασίες για τον επιτονισμό των βαλτικών γλωσσών. Από εκεί πηγαίνει κατευθείαν στο Παρίσι (Σεπτέμβριος 1880). Εκεί, παρακολουθεί μεταξύ άλλων τα Φροντιστήρια του M. Bréal, ο οποίος τον επόμενο χρόνο τού παραχωρεί ανεπιφύλακτα τη θέση του στην Ecole Pratique. Ο Σωσσύρ διδάσκει αρχικά τη γοτθική και την αρχαία γερμανική, αλλά σύντομα περιλαμβάνει στο πρόγραμμά του «συγκριτική γραμματική της αρχαίας ελληνικής και της λατινικής» και λιθουανικά. Κατά την παρισινή περίοδό του, είχε μεταξύ άλλων μαθητές όπως ο Antoine Meillet, ο Γιάννης Ψυχάρης και ο Hubert Pernot.

To 1891, τον καλεί το Πανεπιστήμιο της Γενεύης, που είχε δημιουργήσει γι’ αυτόν έδρα γλωσσολογίας, και εκεί ο Σωσσύρ περνά τα υπόλοιπα 22 χρόνια της ζωής του, ως καθηγητής της σανσκριτικής και των ινδοευρωπαϊκών γλωσσών. Η περίοδος αυτή χαρακτηρίζεται από αφοσίωση στο διδακτικό έργο και περιορισμό των δημοσιεύσεών του. Στη «σιωπή» αυτή φαίνεται να τον οδήγησαν ο αποτυχημένος του γάμος και, κυρίως, η έλλειψη κατανόησης των συγχρόνων του. Δεν παύει ωστόσο να αναπτύσσει πλούσιο στοχασμό για τη γλώσσα, θέτοντας υπό αμφισβήτηση ολόκληρη τη γλωσσολογία του καιρού του και σχηματίζοντας το όραμα για μια επιστήμη ανεξάρτητη και οδηγητική των άλλων επιστημών του ανθρώπου. Τις πρωτοποριακές σκέψεις του σχεδίαζε αρχικά να τις καταγράψει σε ένα βιβλίο, το οποίο ωστόσο δεν γράφτηκε όσο ζούσε. Προλαβαίνει μόνο να εκθέσει αυτή του την απόπειρα σχηματοποίησης μιας »γενικής θεωρίας της γλώσσας» σε ένα μικρό κύκλο μαθητών στη Γενεύη, υπό μορφή Μαθημάτων Γενικής Γλωσσολογίας, κατά τα έτη 1906-1907, 1908-1909, 1910-11. Δυο χρόνια μετά την τελευταία σειρά διαλέξεων, το 1913, ο Σ. πεθαίνει προσβεβλημένος από καρκίνο. Οι σημειώσεις, ωστόσο, από τα «Μαθήματα» του Σωσσύρ εκδόθηκαν το 1916 από τους μαθητές του Ch. Bally και Alb. Sechehaye και αποτέλεσαν το ομώνυμο βιβλίο, που θεωρείται ιδρυτικό έργο της σύγχρονης γλωσσολογίας.

Τα Μαθήματα

Οι κυριότερες έννοιες που εισάγονται και αναπτύσσονται στα Μαθήματα Γενικής Γλωσσολογίας είναι:

  • Η έννοια του συστήματος, δηλαδή η αντίληψη της γλώσσας ως ενός οργανωμένου συνόλου σχέσεων, όπου κάθε στοιχείο ορίζεται από τις διαφορές και τις αντιθέσεις τις οποίες αναπτύσσει με άλλα στοιχεία. Η έννοια αυτή είναι ταυτόσημη με την έννοια της δομής, που διατρέχει όλη τη νεότερη γλωσσολογία και αποτέλεσε πυρήνα ενός ολόκληρου φιλοσοφικού και επιστημονικού ρεύματος του 20ού αιώνα, του «δομισμού» ή στρουκτουραλισμού.
  • Το γλωσσικό σημείο, δηλαδή η σύναψη σημαίνοντος και σημαινομένου και, πιο συγκεκριμένα, ο συμβατικός (“αυθαίρετος”) συνδυασμός δύο εσωτερικών/ψυχολογικών οντοτήτων, μιας ακουστικής εικόνας και μιας ιδέας (σημασίας).
  • Η διάκριση της langage (του γενικού φαινομένου της γλώσσας) σε langue (γλώσσα-σύστημα ή “λόγος”) και parole (γλώσσα-εφαρμογή/εκδήλωση του συστήματος, “ομιλία”).
  • Η διάκριση της συγχρονίας, δηλαδή της εξέτασης ενός γλωσσικού συστήματος σε ορισμένο χρόνο, από τη διαχρονία, την εξέταση γλωσσικών στοιχείων εξελικτικά σε διαφορετικές περιόδους, και η προτεραιότητα για πρώτη φορά στη “συγχρονική” προσπέλαση -καθώς και στην προφορική γλώσσα.
  • Το φώνημα, δηλαδή ο φθόγγος ή η σειρά φθόγγων με διαφοροποιητικό για τη σημασία μιας λέξης ρόλο.
  • Η διάκριση ύλης (ή ουσίας) και μορφής στη γλώσσα -και η προτεραιότητα στη μορφή.
  • Η διάκριση συνταγματικών και συνειρμικών (ή, όπως ονομάζονται πλέον, παραδειγματικών) σχέσεων, των σχέσεων δηλαδή που αναπτύσσουν τα γλωσσικά στοιχεία κατά τον συνδυασμό τους στην ομιλία (“διαφορές”) και των σχέσεων που αναπτύσσουν με άλλα στοιχεία στον άξονα επιλογής, λόγω της ένταξής τους σε ένα κοινό σύστημα/παράδειγμα (“αντιθέσεις”, καθώς τα εν λόγω στοιχεία μπορούν να αντι-τεθούν σε ένα δεδομένο περιβάλλον: π.χ. ένα φώνημα ορίζεται ως τέτοιο αν, αντι-τιθέμενο με άλλα φωνήματα στο ίδιο περιβάλλον, οδηγεί σε ένα διακριτό σημαίνον, δηλαδή σε λέξη με διαφοροποιημένη σημασία από όλες τις λέξεις που σχηματίζονται με οποιονδήποτε άλλο φθόγγο. Έτσι, το ελάχιστον ζεύγος /pό-s-a/ : /pό-z-a/ αποδεικνύει μια φωνημική αντίθεση μεταξύ των δύο αντιτιθέμενων στοιχείων, η οποία π.χ. δεν υπάρχει σε διάφορες τοπικές ποικιλίες των ιταλικών).
  • Η έννοια της γλωσσικής αξίας, του ιδιαίτερου δηλαδή ρόλου κάθε γλωσσικού στοιχείου σε ένα γλωσσικό σύστημα, βάσει των συνταγματικών και παραδειγματικών σχέσεων που αναπτύσσει.

Εργα

  • Μαθήματα γενικής γλωσσολογίας, μετάφραση Φ.Δ. Αποστολόπουλου, Παπαζήσης, Αθήνα 1979.

The post Φερντινάν ντε Σωσσύρ (1857 − 1913) Ελβετός γλωσσολόγος first appeared on Times News.

ΠΗΓΗ TIMESNEWS

ΓΕΝΙΚΕΣ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

Ο Τζοβάνι Μπελίνι (Giovanni Bellini, περ. 1430 – 26 Νοεμβρίου 1516) ήταν Ιταλός ζωγράφος της Αναγέννησης από την Βενετία, ο πιο γνωστός της οικογένειας Μπελίνι. Θεωρείται ο ιδρυτής βενετσιάνικης σχολής ζωγραφικής και οδήγησε στην ανάπτυξη ενδιαφέροντος για την Αναγέννηση στην Βενετία, η οποία έγινε κέντρο της Αναγέννησης που ανταγωνιζόταν την Φλωρεντία και την Ρώμη και το έργο του αντανακλά αυτό το αυξανόμενο ενδιαφέρον. Ήταν δάσκαλος των Τζορτζόνε και Τιτσιάνο. Χρησιμοποίησε ένα πιο αισθησιακό όσον αφορά το χρώμα και τη μορφή τρόπο σχεδίασης και με νέο βαθμό ρεαλισμού και είναι γνωστός για την πρωτοποριακή απεικόνιση του φυσικού φωτός.

Η ημερομηνία γέννησής του δεν είναι γνωστή. Ο Τζόρτζιο Βαζάρι αναφέρει ότι ο Μπελίνι πέθανε σε ηλικία 90 ετών και δεδομένου ότι πέθανε το 1516, θεωρείται ότι γεννήθηκε το 1426. Αυτή η άποψη επικράτησε μέχρι τα μέσα του 20ού αιώνα. Βασιζόμενοι σε ένα από τα πρώτα έργα του Μπελίνι, το οποίο δεν έχει χρονολογηθεί με ακρίβεια, αν και θεωρείται περίπου από το 1450 με 1460, και ανάλογα με την ηλικία στην οποία το ζωγράφισε, το έτος γέννησης ποικίλει από το 1424 μέχρι το 1438. Ο Τζοβάνι και ο αδελφός του Τζεντίλε (δεν είναι γνωστό με βεβαιότητα ποιος από τους δύο είναι μεγαλύτερος, εξαιτίας των ελαχίστων πρώιμων έργων τους) πιθανόν άρχισαν να ζωγραφίζουν ως βοηθοί στο εργαστήριο του πατέρα τους Τζάκομο.

Τα πρώτα έργα

Τα πρώτα έργα του Μπελίνι έχουν επηρεαστεί από το ύστερο γοτθικό στυλ του πατέρα του και από την σχολή της Πάντοβα και συγκεκριμένα από τον κουνιάδο του Αντρέα Μαντένια, η επιρροή του οποίου συνέχισε ακόμη και όταν έφυγε για την αυλή της Μάντοβα το 1460. Η επιρροή είναι εμφανής στην σύνθεση Αγωνία στον Κήπο (1465), το οποίο είναι το πρώτο από τα τόπια που θα ζωγραφίσει ο Μπελίνι. Στα πρώτα έργα του, ο Μπελλίνι εργάστηκε με τέμπερα και υιοθέτησε ένα αυστηρό και στιβαρό στυλ. Έργα αυτής της περιόδου είναι τα Crocifissione di San Salvador (Σταύρωση) (1455-1460) και Trasfigurazione di Cristo (Μεταμόρφωση του Χριστού) (1455-1460). Τα έργα έχουν κυρίως θρησκευτική θεματολογία.

Ανέλαβε τα πρώτα έργα ανεξάρτητα από το εργαστήριο του πατέρα του όταν αυτός και ο αδελφός του ήταν τριαντάρηδες. Στα μέσα της δεκαετίας του 1470 ζωγράφισε την Αγία Τράπεζα του Αγίου Βικεντίου Φερέρ, που σώζεται μέχρι σήμερα, όπου αρχίζει να γίνει εμφανές ένα πιο ώριμο και πολυμήχανο στυλ. Εκείνη την περίοδο, ο Μπελλίνι επηρεάζεται από τον Πιέρο ντέλλα Φραντσέσκα και από τον Αντονέλλο ντα Μεσσίνα. Εγκαταλείπει την τέμπερα και αρχίζει να χρησιμοποιεί χρώματα με βάση το λάδι, τα οποία του έδωσαν την δυνατότητα να ζωγραφίσει με περισσότερα χρώματα και τόνους και να τοποθετήσει το ένα πάνω από τα άλλο ημιδιάφανα στρώματα. Ο Τζοβάνι αντικατέστησε τον αδελφό του, όταν εκείνος έφυγε για την Κωνσταντινούπολη, το 1479 στην απεικόνιση μεγάλων ιστορικών σκηνών στο αίθουσα του Μεγάλου Συμβουλίου της Βενετίας, στο παλάτι των Δόγηδων. Για τον επόμενο χρόνο, αφιερώθηκε σε αυτό το έργο. Καταστράφηκε το 1577 σε πυρκαγιά.

Η ωρίμανση και η εξειδίκευση

Επίσης, κατά το τέλος του αιώνα, ο Μπελίνι εμπλουτίζει τα θέματα που ζωγραφίζει με τοπία και έγινε ένας από τους σπουδαιότερους ζωγράφους τοπίων και μελέτησε ιδιαίτερα το φωτισμό σε τέτοιο βαθμό που μπορεί να συμπεραίνει μέχρι και την ώρα της ημέρας στους πίνακές του. Στην Αγία Τράπεζα του Αγίου Φραγκίσκου, το τοπίο συνεισφέρει στην ψυχική κατάσταση όσο και οι μορφές. Το έργο του Μαντόνα με τον Δόγη Αγκοστίνο Μπαρμπαρίγκο (1488) θεωρείται από τα πρωτοπόρα της Υψηλής Αναγέννησης. Άλλα έργα εκείνης της περιόδου είναι τα τρίπτυχα με την Πανάγια ανάμεσα στους Αγίους. Το 1490 ζωγράφισε την «Ιερή Αλληγορία», έναν πίνακα που διακρίνεται για την μυστηριώδη ατμόσφαιρά του. Για παρόμοια θέματα έγινε γνωστός ο μαθητής του Τζορτζόνε. To 1495 ζωγράφισε το αμφιλεγόμενο έργο του «Πιετά», το οποίο διακρίνεται για το γεγονός ότι δεν έχει χρώματα.

Το έργο του «Παναγία με αγίους» (1505), που βρίσκεται στον Άγιο Ζαχαρία, Βενετία, είναι χαρακτηριστικός του ύστερου ύφους ζωγραφικής. Οι μορφές είναι λιγότερες και οι άκρες τους είναι θολές ενώ πολύπλοκοι χρωματικοί συνδυασμοί δημιουργούν ένα περιβάλλον όπου κάνει όλα τα επιμέρους στοιχεία αδιαχώριστα. Το 1514, δύο χρόνια πριν πεθάνει και σε ηλικία πάνω από 80, ζωγράφισε «Το συμπόσιο των Θεών». Το τοπίο στο βάθος του πίνακα έχει ζωγραφιστεί από τον Τιτσιάνο.

Επιλογή έργων

The post Τζοβάνι Μπελίνι (περ. 1430 – 1516) Ιταλός ζωγράφος της Αναγέννησης από την Βενετία first appeared on Times News.

ΠΗΓΗ TIMESNEWS

ΓΕΝΙΚΕΣ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

Ο Γάλλος συγγραφέας και ποιητής Κριστιάν Μπομπέν, ο οποίος είχε γίνει γνωστός κυρίως από ένα μπεστ σέλερ, το “Le Très-Bas”, πέθανε σε ηλικία 71 ετών, ανακοίνωσε σήμερα ο εκδοτικός οίκος Gallimard στους λογαριασμούς του στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.

Ο συγγραφέας, που νοιαζόταν ελάχιστα για τη φήμη του, ζούσε σε ένα σπίτι μέσα στο δάσος όπου αφοσιωνόταν στη γραφή. Δημοσίευε τακτικά μικρά πεζογραφήματα. Ορισμένα ξεπέρασαν σε πωλήσεις τα 100.000 αντίτυπα, όπως το “Le Très-Bas” για τον Άγιο Φραγκίσκο της Ασίζης, το 1992. Άλλα παρέμειναν ανέκδοτα.

Φέτος το φθινόπωρο, ο Μπομπέν εξέδωσε το μυθιστόρημα “Le Muguet rouge” από τον οίκο Gallimard, και μια ανθολογία “επιλεγμένων έργων” στην συλλογή Quarto, “Les Différentes Régions du ciel”. Ο Φρεντερίκ Μπεγκμπεντέ, Γάλλος δημοσιογράφος και κριτικός, είχε δηλώσει το 1995: “Ο Μπομπέν είναι, μακράν, ο διασημότερος συγγραφέας του Κρεζό“, της γενέτειράς του στη Βουργουνδία, στην κεντροανατολική Γαλλία, την οποία δεν αποχωρίστηκε ποτέ.

Γεννήθηκα σε ένα λίκνο από χάλυβα“, έλεγε στο Γαλλικό Πρακτορείο φέτος το φθινόπωρο ο συγγραφέας, γιος καθηγητή βιομηχανικού σχεδίου, καθώς το Λε Κρεζό είχε τα εργοστάσια χαλυβουργίας Schneider τον 19ο αιώνα. Ωστόσο, στο σπίτι του δεν υπήρχε κανένα μυθιστόρημα για τη βιομηχανία, τον κοινωνικό ρεαλισμό, την πάλη των τάξεων, αντιθέτως υπήρχε μια πουαντιλιστική τέχνη στραμμένη στη φύση και στον ουρανό.

Προτίμησα να πάω προς αυτό που μοιάζει να αγνοεί το πέρασμα του χρόνου: τα λουλούδια, τον έρωτα στην πρώτη του δειλία, την προσμονή, την ομορφιά ενός προσώπου, τη σιωπή, τη μεγάλη διάρκεια… Όλα αυτά τα πράγματα που η σύγχρονη ζωή σιγά σιγά άρχισε να μας αφαιρεί, να μας κλέβει“, τόνιζε.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ, AFP

The post Πέθανε ο Γάλλος συγγραφέας Κριστιάν Μπομπέν first appeared on Times News.

ΠΗΓΗ TIMESNEWS

ΓΕΝΙΚΕΣ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

Ο Σπυρίδων Ξύνδας (Κέρκυρα, 8 Ιουνίου 1812 – Αθήνα, 25 Νοεμβρίου 1896) ήταν συνθέτης και ερμηνευτής κιθάρας.  Ήταν ένας από τους πρωτεργάτες της Επτανησιακής Μουσικής Σχολής και συνεισέφερε σημαντικά στην καλλιέργεια της έντεχνης νεοελληνικής μουσικής και στην εδραίωση της μουσικής παιδείας στην Κέρκυρα και την Αθήνα. Σπούδασε μουσική στη Νάπολη από το 1833 έως το 1837, παρά τον Niccolò Antonio Zingarelli. Επιστρέφοντας το 1837 στην Κέρκυρα, μαθήτευσε κοντά στον Νικόλαο Χαλικιόπουλο Μάντζαρο, με τον οποίον ίδρυσε στη συνέχεια τη Φιλαρμονική Εταιρεία Κερκύρας, όπου για πολλά χρόνια δίδαξε θεωρητικά και εκκλησιαστική μουσική. Παράλληλα φαίνεται ότι δίδαξε στο Αρσάκειο της Κερκύρας από το 1875 έως το 1883. Μαθητής του υπήρξε ο Σπυρίδων Φιλίσκος Σαμάρας για τον οποίον κυκλοφορεί η μη εξακριβωμένη φήμη ότι ήταν και νόθος γιος του. Συχνά ο Ξύνδας περιόδευε στην Ελλάδα παίζοντας κιθάρα σε συναυλίες, ενώ τον συνόδευε στο τραγούδι η κόρη του. Το 1886 εγκαθίσταται στην Αθήνα, οπού εκεί και θα πεθάνει δέκα χρόνια αργότερα, τυφλός και σε άθλια οικονομική κατάσταση.

Ο Ξύνδας έγραψε πολλά έργα για κιθάρα, αλλά και τραγούδια, καντάδες, όπερες σε ιταλικά και ελληνικά λιμπρέτα κ.ά. και καταπιάστηκε συστηματικά με τη φωνητική μουσική. Η όπερά του Ο Υποψήφιος Βουλευτής (πρεμιέρα τον Σεπτέμβριο του 1867 στο θέατρο San Giacomo της Κέρκυρας), διανθισμένη με φολκλορικά στοιχεία από την επτανησιακή (και όχι μόνο) παράδοση, αλλά και γεμάτη με έντονη κοινωνική κριτική, είναι το πρώτο μελόδραμα που γράφτηκε από Έλληνα συνθέτη σε ελληνικό λιμπρέτο, το κείμενο του οποίου υπογράφει ο Ιωάννης Ρινόπουλος. Στην Αθήνα παίχτηκε στις 14 Μαρτίου 1888 στο Χειμερινό Θέατρο Αθηνών – Μπούκουρα από τον Ελληνικό Μελοδραματικό Θίασο του Αντωνίου Λάνδη. Το 2017 και μετά από 150 χρόνια από την κερκυραϊκή πρεμιέρα του, το ξεχασμένο αυτό έργο ανέβηκε σε πανηγυρική παράσταση στο Δημοτικό Θέατρο Κερκύρας, ενώ το λιμπρέτο του αποκαταστάθηκε και εκδόθηκε σε συλλεκτική επετειακή έκδοση από τη Φιλαρμονική Εταιρεία Κερκύρας. Η υπόθεση του έργου εκτυλίσσεται στο εξωαστικό περιβάλλον της Κέρκυρας το 1857 και θίγει τα προβλήματα του αγροτικού πληθυσμού, καθώς και την ανεντιμότητα των πολιτικών.

Πολλά από τα έργα του Ξύνδα πιστεύεται ότι χάθηκαν στο βομβαρδισμό της Κέρκυρας κατά το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Έργα

Η πρώτη σελίδα από το «Quinteto Finale» από την τρίτη πράξη της όπερας «Anna Winter», σε χειρόγραφο του συγγραφέα. Εκτίθεται στο Μουσείο Μουσικής της Φιλαρμονικής Εταιρείας Κερκύρας.

Όπερες

  • Anna Winter ο I tre Moschettieri | Άννα Γουίντερ ή Οι τρεις σωματοφύλακες (1855)
  • Il conte Giuliano | Ο κόμης Ιουλιανός (1857)
  • Ο υποψήφιος [βουλευτής] (1867)
  • Ο νεόγαμπρος (1877)
  • I due pretendenti | Οι δύο απαιτητικοί (1878)
  • Galatea | Γαλάτεια (1895, ημιτελής)

Τραγούδια

Έγραψε πολλά τραγούδια δημοφιλέστερα των οποίων ήταν:

  • Νάνι-νάνι
  • Το φιλί
  • Το όνειρο

Δισκογραφία

  • Greek Composers Millenium Edition, 12 CD Box

The post Σπυρίδων Ξύνδας (1812 – 1896) Συνθέτης και ερμηνευτής κιθάρας first appeared on Times News.

ΠΗΓΗ TIMESNEWS

ΓΕΝΙΚΕΣ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

Ο Σερ Φράνσις Λέγκατ Τσάντρι (Sir Francis Legatt Chantrey, Νόρτον, κοντά στο Σέφιλντ, 7 Απριλίου 1781 – Λονδίνο, 25 Νοεμβρίου 1841) ήταν Άγγλος γλύπτης, ο μεγαλύτερος, μαζί με τον Τζον Φάξμαν, νεοκλασικός καλλιτέχνης στην Αγγλία. Ήταν βασικά αυτοδίδακτος στη γλυπτική και για λίγο διάστημα παρακολούθησε μαθήματα στις Σχολές της Βασιλικής Ακαδημίας (1807). Ταξίδεψε στη Γαλλία και την Ιταλία, προκειμένου να βελτιώσει τη γλυπτική αισθητική του.

Το 1809, ο Τσάντρι εγκαταστάθηκε μόνιμα στο Λονδίνο, όπου παντρεύτηκε μια πλούσια σύζυγο. Η πρώτη μ μεγάλη επιτυχία του ήταν η νατουραλιστικού ύφους προτομή του Χορν Τουκ (Horne Tooke, Μουσείο Φιτζγουίλιαμ, Καίμπριτζ), που εκτέθηκε στη Βασιλική Ακαδημία του Λονδίνου το 1811. Χρίστηκε ιππότης (Sir) από το βασιλιά Ουίλιαμ Δ΄ το 1837.

Ο Τσάντρι φιλοτέχνησε στο εργαστήριο στο Πίμλικο (Pimlico) του Λονδίνου εντυπωσιακά έργα, από τα πιο έξοχα δείγματα της αγγλικής γλυπτικής στο πρώτο μισό του 19ου αιώνα. Το ποικίλο έργο του περιλαμβάνει έφιππους ανδριάντες (Ουέλινγκτον, Γεώργιος Δ΄ στην Πλατεία Τράφαλγκαρ του Λονδίνου), αγάλματα (Γεώργιος Δ΄, Γεώργιος Ουάσινγκτον, Ουίλιαμ Πιτ), προτομές από μάρμαρο του ζωγράφου και χαράκτη Τζον Ράφαελ Σμιθ (1825), του Ουίλιαμ Στιούαρτ, Αρχιεπισκόπου του Άρμαγκ (Armagh), του Σκώτου συγγραφέα Σερ Ουίλιαμ Σκοτ, καθώς και επιτύμβια μνημεία (1ου δούκα του Σάδερλαντ κ. ά.).

Ο Τσάντρι φιλοτέχνησε το 1834, κατά παραγγελία του δούκα του Σάδερλαντ, τον μαρμάρινο ανδριάντα (ύψους 2,30 μ.) του Άγγλου πολιτικού και ένθερμου φιλέλληνα Τζωρτζ Κάνινγκ (George Canning, 1770 – 1827), που έχει τοποθετηθεί στην Πλατεία Κάνιγγος στην Αθήνα. Τα αποκαλυπτήρια, όπως αναφέρει η Ζέττα Αντωνακοπούλου, «τελέστηκαν με λαμπρότητα στις 6 Απριλίου 1931, στα πλαίσια του εορτασμού της εκατονταετηρίδας του ελληνικού κράτους. Την αποκάλυψη έκανε ο Ελευθέριος Βενιζέλος, ενώ λόγους εκφώνησαν ο Σπ. Μερκούρης, Δήμαρχος Αθηναίων, ο Ελ. Βενιζέλος και ο πρεσβευτής της Αγγλίας Σερ Πάτρικ Ράμσεϋ». Αντίγραφο του ανδριάντα του Κάνινγκ, φιλοτεχνημένο κι αυτό από τον Τσάντρι, βρίσκεται και στο Αβαείο του Ουέστμινστερ στο Λονδίνο.

Πηγές

  • Margaret Whinney: “English Sculpture 1720 – 1830”, pp. 147 – 153, Victoria and Albert Museum, Her Majesty’ s Stationery Office, London, 1971.
  • Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος-Λαρούς-Μπριτάνικα, λήμμα «Τσάντρυ, Σερ Φράνσις Λέγκατ», τόμος 58, σελ. 183, Εκδόσεις Πάπυρος, 1996.
  • Ζέττα Αντωνοπούλου: «Τα γλυπτά της Αθήνας: Υπαίθρια γλυπτική 1834 – 2004», σελ. 74, α΄ έκδοση, Εκδόσεις «Ποταμός», Αθήνα, 2003.

Ανδριάντας του Γεωργίου Κάνινγκ. Έργο του Φράνσις Λέγκατ Τσάντρι. Πλατεία Κάνιγγος, Αθήνα.

The post Φράνσις Λέγκατ Τσάντρι (1781 – 1841)  Άγγλος γλύπτης… first appeared on Times News.

ΠΗΓΗ TIMESNEWS

ΓΕΝΙΚΕΣ ΚΟΣΜΟΣ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

Αρχαία χειρόγραφα, παμπάλαιες εικόνες και χειροτεχνίες… Το Διεθνές Συμβούλιο Μουσείων (ICOM) δημοσίευσε σήμερα μια “Κόκκινη λίστα έκτακτης ανάγκης των πολιτιστικών αντικειμένων που κινδυνεύουν” στην Ουκρανία, για την καταπολέμηση της παράνομης διακίνησης που “έχει αυξηθεί με τη ρωσική εισβολή”.

Το ICOM ελπίζει ότι η λίστα αυτή θα χρησιμεύσει ως αποτελεσματικό σημείο αναφοράς για την “ταυτοποίηση των πολιτιστικών αντικειμένων που λεηλατήθηκαν και εκλάπησαν στην Ουκρανία όταν θα αρχίσουν να διακινούνται παράνομα τις προσεχείς εβδομάδες, μήνες και χρόνια”, διευκρινίζεται σε ανακοίνωση.

Η πρωτοβουλία του “λαμβάνεται την κατάλληλη στιγμή για την καταπολέμηση της παράνομης διακίνησης της ουκρανικής πολιτιστικής κληρονομιάς – φαινόμενο που υπάρχει εδώ και πολύ καιρό στην περιοχή και ενισχύθηκε μετά τη ρωσική εισβολή”, υπογραμμίζει το διεθνές δίκτυο επαγγελματιών των μουσείων, που καλύπτει σχεδόν 140 χώρες.

“Πράγματι, πρόσφατες αναφορές για τη μαζική λεηλασία του Μουσείου Τέχνης Oleksiy Shovkunenko της Χερσώνας από ρωσικά στρατεύματα που αποχωρούσαν από την πόλη στις 11 Νοεμβρίου, αποδεικνύουν ότι η συγκεκριμένη πρακτική εφαρμόζεται συστηματικά”, συνεχίζει το ICOM στην ανακοίνωσή του.

Στη λίστα του περιλαμβάνονται κυρίως χειρόγραφα που χρονολογούνται από τον 13ο έως τον 19ο αιώνα, παμπάλαιες θρησκευτικές εικόνες αλλά και σχέδια και πίνακες ζωγραφικής που προέρχονται από τα κινήματα ναΐφ, αβάν-γκαρντ και σοσιαλιστικού ρεαλισμού, καθώς και χειροτεχνήματα, κοστούμια και κοσμήματα.

Για την καταπολέμηση της παράνομης διακίνησης της πολιτιστικής κληρονομιάς, το ICOM, που ιδρύθηκε το 1946, συνεργάζεται με διεθνείς οργανισμούς όπως η Interpol και ο Παγκόσμιος Οργανισμός Τελωνείων.

Στην Ουκρανία, τα Ηνωμένα Έθνη χρησιμοποιούν δορυφορικές εικόνες για να παρακολουθούν την καταστροφή πολιτιστικής κληρονομιάς που προκάλεσε η ρωσική εισβολή. Η UNESCO, η αρμόδια υπηρεσία του ΟΗΕ για τον πολιτισμό, είχε καταγράψει στα τέλη Οκτωβρίου, 207 πολιτιστικούς χώρους που υπέστησαν ζημιές από την έναρξη του πολέμου στις 24 Φεβρουαρίου. Πρόκειται για 88 θρησκευτικούς χώρους, 15 μουσεία, 76 κτίρια ιστορικού και/ή καλλιτεχνικού ενδιαφέροντος, 18 μνημεία και δέκα βιβλιοθήκες.

ΠΗΓΗ: ΑΠΕ-ΜΠΕ

The post Ουκρανία: Το Διεθνές Συμβούλιο Μουσείων δημοσίευσε μια «κόκκινη λίστα» απειλούμενων πολιτιστικών αντικειμένων first appeared on Times News.

ΠΗΓΗ TIMESNEWS