Γιάννης Φίλης: Πόλη των φαντασμάτων…
Share this
ΓΙΑΝΝΗΣ ΦΙΛΗΣ
Πόλη των φαντασμάτων…
1
Πόλη των φαντασμάτων που διασχίζουν το πλακόστρωτο
Βυζαντινό τοπίο σαν τα βιαστικά φίδια τον Ιούλιο
Όπως τότε υπό την σκέπην του Θεού
Δια σιδήρου και προπάντων πυρός διαρκούς επιμόνου.
Ο Μυστράς, η Σπάρτη, ο αδιάφορος Ταΰγετος
Η κοιλάδα με λίγο πράσινο, βρόμικο νερό
Εκεί που άλλοτε η ένδοξη φυλή ασκείτο στον πόλεμο
Δίπλα στις αφρισμένες όχθες με μια περίεργη
Παραμορφωμένη διάλεκτο να περιγράφει τον κόσμο
Ιδιόμορφα όπως καθρέφτης σπασμένος σε χίλια κομμάτια.
Ένα πολεμικό αεροπλάνο επαναφέρει στο παρόν
Σαν απότομη αφύπνιση που όμως δεν διαρκεί
Γιατί ο χρόνος είναι συνεχής και οι άνθρωποι
Ανάμεσα στα μισογκρεμισμένα τείχη βλέπουν τα ίδια όνειρα
Και δέχονται μόνο τις ίδιες φωνές.
Είσαι έτοιμος για τις πρώτες σημειώσεις
Η βλάστηση ξερή, άγρια, λίγα ωδικά πτηνά
Τα χελιδόνια υπαγορεύοντας τυχαίες γραμμές που σβήνουν αμέσως
Και η πορεία προς την κορυφή του Ταϋγέτου
Στο μονοπάτι με τα σημεία του ορειβατικού συλλόγου
Κυνηγώντας τα φαντάσματα τόσων ετών
Και εκείνη η αίσθηση μέθης της κορυφής
Που πάντα ήθελες ν’ αποφεύγεις.
2
Είναι αδύνατο να ξεφύγεις από τα φαντάσματα
Ακόμη και πάνω από την οριογραμμή του χιονιού
Εκεί που μόνο πέτρες, πόες και άνεμος συμβιώνουν
Και τι να εφεύρεις; Την ποίηση
Τις ξαφνικές χαράδρες ή το χρόνο που μόνιμα
Σε σαρκάζει;
Επί του θέματος, επί του θέματος.
“Δίπλα σ’ αυτή την πηγή μας είπαν ότι ήταν ένας σκοτωμένο αντάρτης το 1944. Πήγαμε να του βγάλουμε τα χρυσά δόντια, παιδιά 10 χρόνων. Βρήκαμε μόνο ένα κομμένο χέρι και κάτι κόκαλα. Τα τσακάλια και οι λύκοι τον είχαν αποτελειώσει”.
Όσο για μας
Είναι φορές που δεν ψάχνουμε ούτε για υπολείμματα
Ξεχνώντας ότι ακόμη και στους πιο απόκρημνους βράχους
Υπάρχουν κόκκινα ενδημικά άνθη
Που την ημέρα βαφτίζονται στον ήλιο
Και τις νύχτες παρατηρούν τις μακρινές εκρήξεις του σύμπαντος.
Περπάτησες τα ηφαίστεια του Αιγαίου
Και στην Ελλάδα που πάντα σε πληγώνει
Νομίζοντας ότι ο κόσμος είναι καινούργιος
Στις παραλλαγές του Σεφέρη
Αλλά ήθελες τις δικές σου λέξεις
Για ν’ ανακαλύψεις γρήγορα ότι καινούργια μονοπάτια
Που οδηγούν στην κορυφή δεν υπάρχουν
Εκτός και αναθεωρήσεις την αξία της κορυφής:
Μια μικρή επιφάνεια που τη μαστιγώνει ο άνεμος
Οι θύελλες τη χαράζουν
Και κάτω βαθιά που χάνεται ο Ευρώτας
Το χορτάρι της λήθης φύεται πυκνό
Αυτό που πάντα ήξερες
Ότι φιλεύσπλαχνα είναι το μόνο μόνιμο είδος
Της κάθε σου πορείας.
Ο Γιάννης Α. Φίλης είναι ομότιμος Καθηγητής και πρώην Πρύτανης Πολυτεχνείου Κρήτης www.tuc.gr, Τομέας Συστημάτων Παραγωγής, Σχολή Μηχανικών Παραγωγής & Διοίκησης, www.dpem.tuc.gr. Ο Γιάννης Α. Φίλης γεννήθηκε στο Ναύπλιο το 1950. Έλαβε το δίπλωμα ηλεκτρολόγου-μηχανολόγου μηχανικού από το Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο το 1973. Έλαβε M.S. (1978), Engineer Degree (1979), και Ph.D. (1980) στην επιστήμη συστημάτων από το Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας στο Λος Άντζελες (UCLA). Από το 1980 έως το 1986 ήταν Eπίκουρος Kαθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Βοστώνης (Boston University), Η.Π.Α. Από το 1986 έως το 2017 εργάστηκε στη Σχολή Μηχανικών Παραγωγής και Διοίκησης του Πολυτεχνείου Κρήτης, όπου ήταν Καθηγητής και Διευθυντής του Εργαστηρίου Βιομηχανικής Παραγωγής με Υπολογιστές (CAM) http://www.cam.tuc.gr/
Share this
ΠΗΓΗ TIMESNEWS
