Η ακριβή ερωμένη
- Γράφει ο ΠΕΤΡΟΣ ΓΑΡΓΑΝΗΣ
Πληγωμένοι, κουρασμένοι και βαθιά απογοητευμένοι, ψάχναν τρόπο να διαφύγουν του πεδίου των μαχών. Ποιώντας λοιπόν την ανάγκη σε φιλοτιμία ανέστειλαν προσωρινά τις συνήθεις μεταξύ τους σφαγές εξασφαλίζοντας πάνω απ’ όλα πολύτιμο χρόνο προετοιμασίας για τις αυτές επόμενες, παρά τις κάποιες αναπόφευκτες στο μεσοδιάστημα μικροπαρεξηγήσεις.
Κάπως έτσι θα προκύψει η Belle Epoque, με την Ευρώπη να απολαμβάνει στον απόηχο του ρομαντισμού μια σπάνια, για τα δεδομένα της, περίοδο ειρήνης και ευημερίας, συνοδεία δε πλείστων τεχνολογικών και επιστημονικών επιτευγμάτων. Τυπικά λίγο πριν την αυγή της νέας αυτής λαμπερής εποχής, θα συμβεί το ευτυχές απροσδόκητο μιας Ευρωπαϊκής επιτέλους Ένωσης, νομισματικής εν προκειμένω, πρωτοστατούντων των Γάλλων, παραδοσιακά δραστήριων στο πεδίο των ιδεών, καίτοι ολίγον πομφόλυγες. Φυσικά σνομπ και υπερφίαλοι, αλλά με χαμηλό ηθικό πληγέντος του αυτοκρατορικού τους γοήτρου, υποχρεώθηκαν στους ανεκτίμητους οργανωτικά Ιταλούς να συνδράμουν στην υλοποίηση του σχεδίου βάσει και της εμπειρίας που αυτοί απέκτησαν από την πρόσφατη ίδρυση του δικού τους κράτους!
Στο εγχείρημα συμμετέχουν οι Βέλγοι ως παρακολούθημα των Γάλλων μαζί με τους Ελβετούς, αλλά και λίγο αργότερα, οι αναξιόπιστοι και ασύντακτοι Ισπανοί. Αποχρώσες ενδείξεις αποτυχίας ήδη εμφανίζονται στον ορίζοντα καθώς οι Πρώσοι απέχουν μια και ασχολούνται με το δεύτερο Ράιχ, προετοιμαζόμενοι για τον γνωστό εν συνεχεία ιστορικό τους ρόλο, εφόσον όμως πρώτα ρεζιλέψουν τους Γάλλους στον μεταξύ τους πόλεμο του 1870, σφόδρα δε δυσαρεστημένοι με την ανερμάτιστη αδελφή Αυστρία!
Ως εκ τούτων ιδρύεται η Λατινική Νομισματική Ένωση (Λ.Ν.Ε. για τους φίλους), με αρκετά φιλόδοξο στόχο την χρήση ενιαίου νομίσματος μεταξύ των χωρών-μελών της, ένα πράμα σαν το ευρώ δηλαδή. Ταυτόχρονα όμως επέτρεπε στα μέλη της, να διατηρούν και να εκδίδουν εθνικά νομίσματα, σε αντιστοιχία των πολύτιμων μετάλλων που διατηρούσαν στα θησαυροφυλάκια τους. Εύκολα αντιλαμβάνεται κανείς την επισφάλεια απ’ το διαλλακτικό ύφος των όρων και την ελαστικότητα των ελέγχων! Εν πάση περιπτώσει, με αυτόν τον τρόπο θα μπορούσαν να ‘χουν αποκλειστικό τον ρόλο στη διαχείριση των οικονομικών τους με το παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό σύστημα να απελαύνει -λέμε τώρα- την δυνατότητα κερδοσκοπίας εις βάρος τους!
Βρετανοί και Ολλανδοί απαξιώνουν, ενώ οι Σκανδιναβοί, διακριτικά, θα στήσουν το δικό τους, περιορισμένης εμβέλειας, μαγαζί,. Το 1869 θα ενταχθεί η Ρουμανία συμπάσης της Βαλκανικής των Σέρβων, Μαυροβούνιων και Βουλγάρων. Το Σαν Μαρίνο επίσης, αλλά και ο πανταχού παρών, σαν το αφεντικό του, Πάπας, όπως και οι Αψβούργοι, λίγο πριν αυτοί βυθιστούν απολαμβάνοντας την αδράνεια του αυτοκρατορικού τους μεγαλείου. Α, και η Βενεζουέλα, προσθέτοντας μια φαντεζί λατινοαμερικάνικη νότα!
Αλλά πριν απ’ όλους αυτούς, είχε ήδη προλάβει να εισχωρήσει στα στεγανά της Λ.Ν.Ε. το νεαρό και φιλόδοξο Βασίλειον της Ελλάδος, που προφανώς από τότε ανήκε εις την Δύσιν, με μια φιλελεύθερη και άκρως δυτικότροπη εκδοχή του, απ’ όπου όμως θα αποχωρήσει κακήν κακώς και άνευ δημοψηφισμάτων, αρκετά αργότερα, το 1908, έχοντας προηγηθεί η χρεοκοπία του 1893, παραδόξως πριν και όχι μετά από διοργάνωση Ολυμπιακών Αγώνων. Ακολούθησε βεβαίως και η πανωλεθρία του 1897 για την οποία προδήλως ευθύνονταν οι Μεγάλες Δυνάμεις!
Αναγεννημένη, πλήρως πλέον συνειδητοποιημένη, θα επιστρέψει αθάνατη η Ελλάς βαθιά μετανιωμένη, λίγο πριν την έναρξη των βαλκανικών πολέμων, των οποίων το έναυσμα θα δώσει ο ιταλοτουρκικός του 1911. Επρόκειτο για τον μόνο πόλεμο που Ιταλοί κέρδισαν ποτέ, ανοίγοντας ταυτοχρόνως την όρεξη στους ενθουσιώδεις βαλκάνιους καθώς απεκαλύφθη το καφενείο στο οποίο κατάντησε η πάλαι ποτέ πανίσχυρη οθωμανική αυτοκρατορία.
Ο Τσάρος ασχολούνταν με το όραμα του πανσλαβισμού και τον Ρασπούτιν, υπέρ το δέον μπλαζέ για τις εξελίξεις γύρωθε των ανακτόρων του. Θα φάει εν τέλει το κεφάλι του, όπως κι όλη η αμέριμνη Ευρώπη που με την ανοχή της συναίνεσε στην επέλαση του εθνικισμού αδιαφορώντας για τις κοινωνικές αναταραχές στο εσωτερικό της.
Ως αναμενόμενον, το πλοίο έφυγε και κατέληξε με τον ακριβή τρόπο που ευφάνταστα σκηνοθέτησε ο Φελίνι. Μαζί του και η Λ.Ν.Ε. που πήγε άκλαυτη με το ξεκίνημα της πρώτης πράξης του παγκοσμίου πολέμου. Όχι όμως και η ανάγκη της. Μετά την ολοκλήρωση και της δεύτερης πράξης, επανήλθε δριμύτερη, περισσότερο αναγκαία, παρουσία πλέον των Γερμανών! Ένα πρώτο δίδαγμα της ιστορίας είναι καμία ένωση χωρίς αυτούς δεν γίνεται. Ένα άλλο εκ των υστέρων, είναι ότι καμία ένωση δεν αντέχει μαζί τους.
Περισσότερο ανθεκτική πλέον η Ευρώπη, εξίσου όμως νωθρή, ανεπίτρεπτα δυσκίνητη, δοκιμάζει τις γραφειοκρατικές της αντοχές σε μια εποχή όμως, ούτε τόσο βίαιη ή ταραχώδης, με μικρότερες καίτοι έντονες τις αντιθέσεις. Μπορεί όμως να εξελιχθούν πολύ πιο άσχημα τα πράγματα, αφού ο κάθε είδους εθνικισμός, επίκαιρος ξανά, καταρχάς σαν φάρσα, αντιλαμβάνεται την αδυναμία, σαν ευκαιρία για να επαναφέρει θριαμβευτικά στο προσκήνιο όλες εκείνες τις παθογένειες, που τον θρέφουν, πρόχειρα κρυμμένες κάτω από το χαλί μιας έστω και επίπλαστης, ευημερίας. Δίχως Ενωμένη όμως Ευρώπη ούτε αυτή δεν πρόκειται να υπάρξει.
Η επομένη θα την βρει ξανά πληγωμένη, πιθανόν σοφότερη, όχι νεκρή.
ΠΗΓΗ TIMESNEWS
