ΓΕΝΙΚΕΣ

Η ανισότητα της αγέλης…!

  • Γράφει ο Πέτρος Γαργάνης

Η βαθιά ενδοσκόπηση στην οποία προβαίνουμε κατόπιν ενθέρμων παροτρύνσεων από αυτάρεσκα προνοητικούς ανθρώπους, ελάχιστα βοηθά να ξεπεραστεί ο τρόμος που προκαλεί η ανασφάλεια της επομένης. Εν προκειμένω, ουδόλως χρηστική τυγχάνει, η οποιαδήποτε εμβάθυνση ή φιλοσοφική αναζήτηση προς αντιμετώπιση του μεγέθους των αλλαγών που πρόκειται να βεβαιωθούν, άμα τη εμφανίσει της κανονικότητας, σαν τα χρέη στην εφορία.

Αυτή είναι μια προαιρετική, εξόχως ψυχαγωγική ενασχόληση για όσους είχαν προ πολλού διαφυλάξει τα νώτα τους, πριν προλάβουν να πλακώσουν οι κάθε λογής ψυχαναλυτές-φιλόσοφοι, ή οι άδικα λοιδορούμενοι ιερωμένοι που μέσα στην τρέλα των καιρών θα μπορούσαν να συνεισφέρουν πολλά περισσότερα απ’ τους κατ’ εξοχήν επαγγελματίες του αυτού κλάδου!

Όχι, δεν αφορά όλους και το ίδιο η αναμενόμενα βίαιη επαναφορά στην πραγματικότητα των πολλών εκκρεμοτήτων που αφήνει το κληροδότημα της πανδημίας. Αντίστοιχη υπήρξε και πριν από μερικά χρόνια, όταν και χρειάστηκε αλλά ποτέ δεν απολυμάνθηκε το νοσηρό περιβάλλον της προγενέστερης τάξης των πραγμάτων, παρά μόνο μια φυγόπονη διαχείριση των δομών που περαιτέρω ενδυνάμωσε η παθογένεια της συντήρησή τους.

Οι κοινωνίες αίφνης αναγνωρίζουν την αναγκαιότητα του κρατικού παρεμβατισμού που πελαγωμένος ισορροπεί αμήχανα μεταξύ ατομικισμού και αλληλεγγύης, επεξεργαζόμενος την εσωστρέφεια του, απ’ την οποία απαραίτητο είναι να διαφύγει, πριν αυτή επιβάλει την αδράνειά της. Γιατί επαναφορά δίχως εξωστρέφεια είναι περίπου αδύνατη. Όπως και το αντίθετο. Ουσιαστικά πρόκειται για μια δευτερογενή ερμηνεία στην έννοια της ατομικής ευθύνης και των ορίων αυτής, τόσο σαν υποχρέωση όσο και σαν δικαίωμα.
Μιλάμε για την ίδια αλληλεγγύη που πονηρά πριν απέφυγαν να επιδείξουν επαγγελματικές τάξεις και ομάδες, αρνούμενοι την επώδυνη υποχρέωση να μοιραστούν την υπεραξία του κοπανιστού αέρα που εμπορεύονταν. Ακόμα χειρότερα, δικαιολόγησαν αργομισθία και παρασιτισμό ως προϋπόθεση κοινωνικής ισορροπίας.

Τώρα, το επιχειρείν και οι υπηρεσίες του τίποτα περιφέρονται αλαζονικοί μήπως και σώσουν την αντιπαραγωγική τους οντότητα, στερούμενοι όμως ηθικού πλεονεκτήματος, πόσο μάλλον του γοήτρου που παρά φύσει εξέπεμπαν, μη απαραίτητοι πλέον, μπορεί και περιττοί. Αντίθετα, δικαίως στο προσωρινό επίκεντρο βρίσκονται οι υποτιμημένοι υπάλληλοι των σούπερ μάρκετ μαζί με τους ντελιβαράδες αγγέλους των δρόμων, σφόδρα πολύτιμοι, όψιμα αναγνωρισμένοι. Στην ίδια μεριά το προσωπικό του ΕΣΥ και τα Σώματα Ασφαλείας που τράβηξαν και θα τραβήξουν τα πάνδεινα μέχρις ότου, ίσως όμως και ποτέ, αναπτυχθεί στη συλλογική συνείδηση το ανεκτίμητο της ύπαρξης τους, αμφίβολο δε αν κάποτε ρευστοποιήσουν τα χρεόγραφα της αναγκαιότητάς τους.

Είναι βέβαιο, ανεξάρτητα του προσεχούς αφηγήματος των αγορών, ότι θα επανέλθει η ρουτίνα, με ρυθμούς ανάπτυξης εξίσου, κάποια στιγμή, φρενήρεις, διαφοροποιημένη μεν και με σημαντικές αποκλίσεις. Ήδη ξεχώρισαν ως απόλυτοι θριαμβευτές στη χρηματιστηριακή μάχη με τον αόρατο εχθρό οι τηλεπικοινωνίες και το internet, ενισχύοντας την ούτως ή άλλως δεδομένη κυριαρχία τους. Μέχρι τότε όμως μένει να δούμε αν και εφόσον τα βάρη μοιραστούν όχι ισομερώς, αλλά δίκαια. Σαν τα κέρδη ένα πράμα!

Παρουσία δημιουργικού άγχους, δεν ξεκαθαρίζεται με επάρκεια το ύφος των όρων και τα πλαίσια στα οποία θα λειτουργήσει η επανεκκίνηση. Ή μήπως ναι; Διότι η αναστολή και η μη κατάργηση οικονομικών υποχρεώσεων, για το επίμαχο τουλάχιστον χρονικό διάστημα, αποτελεί εκβιασμό και όχι διευκόλυνση για όσους αφορά, επιβαρύνοντας τη σταθερά τα τελευταία χρόνια, μειονεκτική τους θέση.

Συμφωνώ, δύσκολα πράγματα! Ένα ασύμφορο και πανάκριβο στη συντήρηση του κράτος, συνεπεία δικών του προτεραιοτήτων που ουδέποτε επεδίωξε να αναθεωρήσει, υποχρεώνεται να δραστηριοποιηθεί επιδεικνύοντας ρεαλισμό και ωριμότητα απορρεόντων της αναμενόμενα εφιαλτικής εξέλιξης. Και αυτό γιατί οι στιγμές προδιαθέτουν για ένα δεύτερο, σφοδρότερο γύρο ανισοτήτων που θα θέσει εκ νέου και σε πιο σοβαρό κίνδυνο την όποια κοινωνική συνοχή, αλλά και το καθ’ αυτό εγχείρημα της επαναφοράς στην ομαλότητα. Και όλα αυτά μόνον αν τα πράγματα πάνε καλά με κατεσταλμένο τον αόρατο εχθρό!

The following two tabs change content below.

Ο Πέτρος Γαργάνης, γεννημένος και μεγαλωμένος στην Θεσσαλονίκη καταγόμενος από την Φλώρινα, με μουσικές κατά βάση σπουδές στο Κρατικό Ωδείο Θεσσαλονίκης, ασχολήθηκε με την λογοτεχνία, την λογοκριτική και την αρθρογραφία συνεργαζόμενος με διάφορα έντυπα και εφημερίδες. Συγγραφέας της νουβέλας Μια γειτονιά είμαστε από τις εκδόσεις του Παρατηρητή.

ΠΗΓΗ TIMESNEWS

Related Posts