Η ευθύνη της υπακοής…!
- Γράφει ο Πέτρος Γαργάνης
Τολμώ την επισήμανση, ότι η σύμπλευση μετά της πειθήνιας περίπου υπακοής σε συμβουλές και αποφάσεις της ηγεσίας, δεν νοείται αμετάκλητη ως εντολή, ούτε και διασφαλίζει την απρόσκοπτη συνέχεια για το έργο που ακολούθως αυτή καλείται να διεκπεραιώσει.
Είθισται σε περιόδους ακραίων δοκιμασιών ο κόσμος και τα πλήθη των ψηφοφόρων να συντάσσονται με τον ηγέτη, όποιος και αν είναι αυτός, όσο ικανός ή απίθανος. Πέραν των δικαιολογημένων ενστάσεων, στερείται σύνεσης να αναθεωρεί κανείς εκφράζοντας ενεργά τη δυσπιστία του παρουσία των γεγονότων, όταν αυτά δηλαδή λαμβάνουν χώρα σε τρέχοντα χρόνο, πιο τρέχων κι απ’ τις προβλέψεις. Αναμφίβολα είναι μια υψηλού ρίσκου παραχώρηση για την ενίοτε καταστροφική φαιδρότητα του κάθε είδους λαϊκισμού, αναπόφευκτη όμως.
Απ’ την άλλη μεριά, ξεπερνώντας με την δέουσα ψυχραιμία το αρχικό στάδιο, δικαιούται και οφείλει να ελέγξει προθέσεις και σχεδιασμούς για το εγγύς μέλλον, όσο επιτυχημένοι κι αν αυτοί κρίθηκαν νωρίτερα, διαπραγματευόμενος σε νέες βάσεις την επιπλέον παραχώρηση εξουσιών. Λιγότερο όμως την καθεαυτό εντολή με την οποία διευκολύνθηκε το έργο του ηγέτη, ανανεώνοντας κατά κάποιο τρόπο την εμπιστοσύνη που στέρεα οικοδομήθηκε στις σχέσεις του με τον λαό.
Η ιστορία έδειξε πως το διαπίστευμα της πρόσκαιρης επιτυχίας γρήγορα εξαϋλώνεται, εφόσον ο κερδισμένος χρόνος ανασύνταξης σπαταληθεί στην απραξία της συντήρησης. Αυτό βέβαια προϋποθέτει κάποιο προγενέστερο πλάνο με την ανάλογη προεργασία, παρουσία δε ευρηματικότητας στον αυτοσχεδιασμό.
Και όντως, στην πρώτη αυτή φάση ελάχιστοι μπορούν στα σοβαρά να επικρίνουν ή έστω και χλιαρά να αμφισβητήσουν χειρισμούς και αποτέλεσμα. Η θεμιτά επικοινωνιακή αύρα της πετυχημένης διαχείρισης αποτελεί μια βεβαιωμένη καταρχάς επιτυχία, όχι απλά και μόνο εντυπώσεις. Αυτό όμως δεν αρκεί ούτε και προδικάζει τη συνέχεια, παρά μόνο εκφράζει τάσεις του παρόντος. Στην καλύτερη δε των περιπτώσεων εικάζει για αυτές του μέλλοντος.
Λαοί μεγαλύτερου εκτοπίσματος, απέφυγαν να ανανεώσουν την εντολή τους σε θριαμβευτές πολέμων, όπως ο Τσώρτσιλ, ή πιο πρόσφατα ο πρεσβύτερος Μπους, εγκαλούμενοι εκ των υστέρων για αχαριστία. Και πάλι καλά, γιατί αλλού συνέβησαν εμφύλιες συρράξεις και εκτροπές. Εξηγείται: Διαφορετικά πράγματα, καίτοι συχνά συνδεόμενα ο πόλεμος και η πανδημία, σε σχέση με την οικονομία. και τις αναπότρεπτες στη σειρά κοινωνικές μεταρρυθμίσεις. Κάτι το οποίο ενδεχομένως πρέπει να αποσαφηνιστεί στους επιστήμονες λοιμωξιολόγους και τους λοιπούς της πολιτικής προστασίας, πριν καταχραστούν το επικοινωνιακό τους κεφάλαιο.
Και καλά, ο κύριος Χαρδαλιάς ενσαρκώνοντας την εκδοχή του εκλεπτυσμένα μπρουτάλ αρσενικού απολαμβάνει τον ρόλο του σε γνώση της επισφάλειας, εύρωστος και ανθεκτικός! Ο μειλίχιος όμως κύριος καθηγητής πόσο βέβαιος είναι ότι ο γαλήνιος και παρηγορητικός του λόγος, σαν κατηχητής ένα πράμα, θα τον διασώσει απ’ τις συνέπειες της περαιτέρω εμπλοκής του; Τα ίδια πάνω κάτω ισχύουν και για τον υπεύθυνο υπουργό Υγείας του οποίου μέγιστα εκτιμάται η απουσία, περισσότερο και των ισχνών του εμφανίσεων, σαν τα ποιοτικά δίλεπτα που απέδιδε, πολυεργαλείο ων και διάδοχος του Φάνη στον αξιόμαχο Πανιώνιο της εποχής! Αδύνατον να εξηγηθεί μ’ άλλον τρόπο η υψηλή δημοφιλία του!
Προς Θεού. Δεν επιδιώκω ούτε επιθυμώ την αποδόμηση των ανθρώπων! Δεν λες και λίγα αυτά που κατάφεραν! Ούτε και αυτονόητα. Απλά προβληματίζομαι σωρεύοντας pdf φόρων και λογαριασμών που καταφθάνουν ασυγκράτητοι στο mail μου. Και αυτό γιατί όλως συντόμως μαζί με μένα θα βρεθεί καταχρεωμένο, έμπλεο υποχρεώσεων το σύνολο του ιδιωτικού τομέα, του οποίου μέρος και μόνο δύναται να παράγει τον όποιο και μοναδικό πλούτο της χώρας. Οι πολλοί υπόλοιποι, προς το παρόν αμέριμνοι, δεν βρίσκουν λόγους ν’ ανησυχούν.
ΠΗΓΗ TIMESNEWS
