Η χρονιά που η Άνοιξη δεν ήρθε
- Γράφει ο ΠΕΤΡΟΣ ΓΑΡΓΑΝΗΣ
Κι άλλες φορές ξεκινούσε δύσθυμος, ζοχαδιασμένος ο Απρίλης, πριν αποκαλύψει τα δικά του μυστικά και δώρα που ‘κρυβε όμοια με τον μανδραγόρα, χούντες και πάθη ιερά, κατά κανόνα αισιόδοξος, πάντα ανερμάτιστος, αντιφατικός! Τέτοιες συνήθως μέρες προετοιμάζονταν ή υλοποιούνταν ταξίδια γιορτινά και εκδρομές, με στραμμένο το βλέμμα στο επισφαλές για φέτος καλοκαίρι, ή μέχρις ότου τέλος πάντων κλείσουν οι ανοικτοί λογαριασμοί, των οποίων το ύψος της εκκαθάρισης και μόνο φοβάμαι, καθότι γνωρίζω τους αποδέκτες και όσους εν τοις πράγμασι αφορά!
Ομολογώ ότι ως ελεύθερος επαγγελματίας, στερούμενος, βάσει συνθηκών, ουσιώδους αντικειμένου απασχόλησης, ο κατ’ οίκον περιορισμός περισσότερο με ανακούφισε παρά με προβλημάτισε, κάτι το οποίο είχε προλάβει να συμβεί αρκετές ημέρες πριν, διαπιστώνοντας με οδύνη τη δραματική συρρίκνωση τζίρου και δραστηριοτήτων! Αλήθεια είναι πως είχα χρόνο στη διάθεσή μου για να συνειδητοποιήσω περί τίνος όντως επρόκειτο, αναγνωρίζοντας τα σημάδια που νωρίς ξεκαθάρισαν στον θολό ορίζοντα, κυρίως απ’ τη στιγμή που έμπλεος ενθουσιασμού ο γιος μου με ενημέρωσε για το κλείσιμο των σχολείων όπως και την αναστολή των λοιπών εκπαιδευτικών του καθηκόντων!
Τα νεοφιλελεύθερα ανακλαστικά μου άμεσα ενεργοποίησαν άγχος και ανησυχίες, καθόσον ερμηνεύοντας γεγονότα και δεδομένα με όρους ελεύθερης οικονομίας, διαπίστωσα πως τα περιθώρια ευελιξίας εξαντλούνταν στις δυνατότητες και την καλή και όποια θέληση του κρατικού μηχανισμού. Όντας αναπόφευκτα ανίσχυρος να παρέμβω στη ροή των πραγμάτων, έναν πανικό τον έπαθα, βαθύτατα και πλήρως εξαρτώμενος από τις διαθέσεις του κράτους, εύλογα δε παραδομένος στο έλεος του. Από την άλλη μεριά αν στα σοβαρά επιτρεπόταν η αυτορρύθμιση της αγοράς, θεωρώ ως βεβαία την επιλογή εξολόθρευσης και ξεπαστρέματος των συνταξιούχων, αποφορτίζοντας ασφαλιστικά ταμεία και συστήματα υγείας!
Κακά τα ψέματα, πουθενά στον κόσμο, καμία χώρα, δεν θα μπορούσε να προετοιμαστεί. Ενδεχομένως θα ‘φερνε καλύτερα αποτελέσματα προνοώντας νωρίτερα να αδειάσει πολλή απ’ τη γραφειοκρατική σαβούρα των αποθηκών της, στοκάροντας και αναπληρώνοντας ταυτοχρόνως σε υγειονομικό υλικό και προσωπικό. Είπαμε όμως, αυτά είναι πράγματα που θα δούμε αργότερα, όταν και θα λογαριαστούμε επιτέλους για τα καλά!
Στην τρέχουσα και ζοφερή πραγματικότητα, η αυτοαπομόνωση ενδείκνυται σαν βασικό, ίσως και μόνο μέσο άμυνας με όρους ατομικής αλλά και συλλογικής ευθύνης. Πρόκειται περί δημιουργικής εσωστρέφειας θα έλεγα, περισσότερο ξεκάθαρης και προσιτής σε σχέση με την ασάφεια του Βαρουφάκη στοχεύοντας εξίσου στο κοινό συμφέρον και την αλληλεγγύη εκφραζόμενη καίρια με τη φυσική απουσία! Και πράγματι, εφόσον παραμένει διακριτικό, πολύ από το πολιτικό και όχι μόνο προσωπικό, προσφέρει πολλά περισσότερα, καίτοι υπαρξιακά πιέζεται απελαύνοντας τα οφέλη απ’ τη δυναμική της δημοσιότητας, επιπόλαια αρνούμενο να εκτιμήσει το πολύτιμο της σιωπής! Έτσι κι αλλιώς όμως κανείς δεν χάνεται. Δυνατότητες ατομικής έκθεσης και αυτοπροβολής παρέχονται και διευρύνονται χάριν του διαδικτύου, ανοίγοντας διάπλατα τους τρέχοντες ορίζοντες του επιδημιολογικού life style!
Σε κάθε περίπτωση και υπό το ευεξήγητο άγχος της διαχείρισης δικαιώματα και ελευθερίες βάλλονται ή ασκούνται με πλημμέλεια χωρίς όμως επί της ουσίας να καταπατώνται, είτε μιλάμε για εκδηλώσεις θρησκευτικής πίστης, είτε για άσκοπη περιπλάνηση σε μπαράκια και καφετερίες. Απλώς αναστέλλονται για την επόμενη μέρα, εάν θέλουμε δηλαδή να υπάρχει τέτοια! Χώρες με ελάχιστη έως καθόλου παράδοση ατομικών ελευθεριών αποδείχθηκαν περισσότερο αποτελεσματικές στην αντιμετώπιση της πανδημίας. Ένας συνδυασμός δηλαδή σοσιαλισμού και βαρβαρότητας τον οποίο καθυστερημένα ακολούθησαν και άλλοι που νωρίτερα στο όνομα ατομικών δικαιωμάτων, επί του προακτέου όμως της οικονομικής αντίστοιχης ελευθερίας, δεν δίστασαν να ρισκάρουν ή πιο απλά να επιλέξουν τη σταθερότητα της οικονομίας και των αγορών απ’ αυτήν της υγείας. Εκεί οι κοινωνίες φάνηκαν κατά τι ωριμότερες απ’ τις ηγεσίες τους, αντιδρώντας έστω και καθυστερημένα στον αμοραλισμό της νέας τάξης πραγμάτων ή όπως αλλιώς περιγράφεται η ύβρις.
Στα καθ’ ημάς, το στοίχημα κερδίζεται σε επίπεδο κεντρικού σχεδιασμού όσο και σε κοινωνικούς αυτοματισμούς και αποδοχή, μια συνεργασία καθόλου ζορισμένη, δείγμα του ενστίκτου επιβίωσης μιας βαθιά υποτιμημένης κοινωνίας αλλά και κράτους, που ανακτούν την αξιοπιστία τους, όπως και το σύνολο του πολιτικού συστήματος με την αντιπολίτευση να εκφράζει μέσω των χλιαρών της αντιδράσεων περισσότερο συναίνεση παρά ανοχή. Για την ανάκτηση της εμπιστοσύνη όμως, το στοίχημα θα κερδηθεί, αν κερδηθεί, αργότερα, από τις επιλογές επανεκκίνησης και επαναφοράς στην πολύ αμφίβολη πλέον κανονικότητα. Ίδωμεν.
ΠΗΓΗ TIMESNEWS
