ΓΕΝΙΚΕΣ

(ξανα)Μαθαίνοντας από την Αθήνα…

  • Γράφει ο ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΑΔΑΜΟΠΟΥΛΟΣ

Αυτόν τον καιρό έχει έρθει πάλι στην επιφάνεια η Αθήνα· με αφορμή όχι τη μόνιμη πια κρίση που μαστίζει όλη τη χώρα, αλλά μια μακράς διαρκείας [γερμανική] καλλιτεχνική έκθεση· την ‘Documenta 14’. Μια έκθεση αρκετά πολιτική και μαρκετίστικη, που ισχυρίζεται πως προτείνει να μάθουμε καινούργια πράγματα: «Μαθαίνοντας από την Αθήνα», λέει. Άκρως ενδιαφέρον.

Αφήνοντας κατά μέρος την όποια κριτική [και έχουν υπάρξει πολλές, εντελώς αρνητικές] για την [αμφίβολη] ποιότητα των διαφόρων εκδηλώσεων, και τις ενδεχομένως έντονες αντιρρήσεις για τον τρόπο με τον οποίο παρουσιάζονται, εγώ πιστεύω πως καλό θα ήταν να δούμε τι είναι εκείνο το χρήσιμο, το πολύτιμο, το μοναδικό -πέρ’ απ’ το φως- που έχει να προσφέρει στην Ευρώπη, ο μεταιχμιακός αυτός χώρος. Από την εποχή του Αριστοτέλη, ως τις μέρες μας· για να το πούμε απλοϊκά, εντελώς σχηματικά. Θα μπορούσαμε όντως να μάθουμε πολλά απ’ αυτό· όσο κι αν ίσως κρύβεται κάτω από διάφορες στρεβλώσεις και μοιάζει αγνώριστο πια, μέσα από λογής-λογής παθολογίες.

Γιατί, χωρίς να χρειάζεται να καταφύγουμε σε ιδεαλιστικά, ρομαντικά δεκανίκια -που μπορεί και να καταντούν γραφικά- το βρίσκουμε ακόμη ολοζώντανο παντού, να ξεχειλίζει πάντα γενναιόδωρα, σε κάθε εκδήλωση της ζωής εδώ, παραμένοντας όμως ταυτόχρονα και το κύριο αίτημα του ευ ζην, όπου γης: Ο Άνθρωπος.

Όλος ο μόχθος, η τάξη και η προσπάθεια κατηγοριοποίησης που έχουν επιχειρηθεί αιώνες τώρα· για τον Άνθρωπο φτιάχτηκαν. Κανείς δεν μπορεί ν’ αμφιβάλλει γι’ αυτό, μα ούτε και πρέπει να το ξεχνά.

Για να σταθείς σ’ ένα σταυροδρόμι και να περάσεις με ασφάλεια απέναντι, χρειάζονται σωστά χαραγμένοι δρόμοι, καθαροί, ανάλογα πεζοδρόμια, και φανάρια που ρυθμίζουν την κυκλοφορία πεζών και οχημάτων. Και προ παντός απαιτείται απόλυτος σεβασμός, απ’ όλους, στους κανόνες κυκλοφορίας. Δεν είναι δυνατό να διαφωνήσει κανείς σε τίποτ’ απ’ όλα αυτά.

Η εικόνα όμως ενός πεζού που περιμένει υπομονετικά μόνος, σ’ ένα εντελώς έρημο σταυροδρόμι, όπου όχι μόνο δεν κυκλοφορεί απολύτως τίποτε, μα ούτε καν απ’ το βάθος των άδειων δρόμων δεν φαίνεται να έρχεται κάτι, σίγουρα δείχνει μια σωστή κοινωνική συμπεριφορά, μια συγκινητική προσήλωση στους κανόνες, είναι όμως μια εικόνα που ίσως, κάτω απ’ το αμείλικτο Ελληνικό φως, στην Αθήνα μπορεί να φανεί αστεία· ακόμα και εντελώς παράλογη…

Όχι γιατί κατ’ ανάγκη η Αθήνα είναι ενοχλητικά άναρχη, μα γιατί δεν νοείται ο νόμος να μην υπηρετεί τον Άνθρωπο πάντα. Κάτι που μάλλον τείνουμε να ξεχάσουμε. Και καλό θα ήταν, αντί να προσπαθούμε να επιβάλλουμε μόνο διάφορα -σωστά ίσως- πράγματα στην Αθήνα, να ξαναθυμηθούμε και κάποια πολύ βασικά που έχουμε να μάθουμε από αυτήν

The following two tabs change content below.

ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΑΔΑΜΟΠΟΥΛΟΣ

Ο Αλέξανδρος Αδαμόπουλος (1953) γεννήθηκε στην Αθήνα όπου σπούδασε νομικά, σκηνοθεσία και κλασική κιθάρα, κι έκανε μεταπτυχιακά -Sociologie Politique- στο Paris II. Υπήρξε ιδρυτής και διευθύνων σύμβουλος τής ‘Εταιρείας Φίλων Μουσικής Γιάννη Χρήστου’. Εργάστηκε στο Μουσείο Ελληνικών Μουσικών Λαϊκών Οργάνων ως Γεν. Γραμ. και ως Πρόεδρος τού σωματείου των ‘Φίλων’. Διετέλεσε μέλος και Γεν. Γραμ. τού δ.σ τού Εθνικού Θεάτρου. ΈΡΓΑ ΤΟΥ: ‘Δώδεκα και ένα ψέματα’, διηγήματα (Ίκαρος 1991, 2η έκδοση· Άγρα 2009). Γαλλική, Γερμανική, Τουρκική, Ινδική έκδοση. ‘Ψέματα πάλι’, διηγήματα (Άγρα 1999). Γερμανική έκδοση. Ή ‘Άννα’, Γαλλική μετάφραση: Μαργαρίτα Καραπάνου. ‘Οι καινούργιοι Άγιοι’, Τουρκική έκδοση: (‘Yeni Azizler’) ‘Ο Σιμιγδαλένιος’, θέατρο – ποίηση (Εστία 12η έκδοση. Έως τώρα 84 διαφορετικές θεατρικές παραγωγές). Εθνικό Θέατρο 2015-2016. Αγγλική έκδοση: (‘The Spiceman’). Τουρκική: (‘Irmikoğlan’). Κρατικό Θέατρο Τουρκίας, Şehir Tiyatro: Istanbul, 5/2012. ‘Αυτό’, διήγημα (στη συλλογή ‘Χάριν παιδιάς’, Ίκαρος 2001). ‘Οι Δαιμονισμένοι’, λιμπρέτο για όπερα, Ε.Λ.Σ. Αθήνα, 4/2001. ‘The mask in the Classical Hellenic Theatre, (Συλλογική έκδοση, Aryan books international, N. Delhi 2000.) ‘Το τσιγάρο και η γιόγκα’ Ηθιστόρημα (Άγρα 2008) Αγγλική μετάφραση. ‘Οχιναιλέγοντας’, θέατρο – ποίηση (Ίκαρος 2011). Αγγλική έκδοση: ‘Noyessaying’ ISBN 978-93-5016-7, 2013. Τουρκική: ‘Hayirevet diyerek’ (Bencekitap, Ankara 2015) ‘Ο κύκλος που δεν κλείνει’, πολιτικό αφήγημα (2013 εκδ. Ίκαρος και ΤΑ ΝΕΑ 20/7/2019) ‘Το σεντούκι του παππού μου’, μικρό πολιτικό δοκίμιο (Stahtes κ.α. 17/11/2014) ‘Πολυβίου ιστορία ετών 2150’, ερανισμός απόδοση, Αρχαίων επικαίρων (Dimoi news 7/8/2015) ‘Von Athen lernen, oder Athen etwas aufdrängen?’ σχόλιο για Documenta 14, δίγλωσσο. (Diablog 8/7/2017) ‘Ίναχος, ο γιος του Ωκεανού’, χοροθέατρο για παιδιά (2η εκδ. Κάκτος, 2017) ‘Η Φραγκούλα’ διήγημα (Bookpress, βιβλίοnet, Μονόκλ, Cantus firmus, Τimes.news, κ.α, 9/2018) ‘Ο Μ. Χατζιδάκις και ο Γ. Χρήστου’, βιογραφική συμβολή (Bookpress, Fractalart,ΤaR, βιβλίοnet, κ.α,10/2018) ‘Για την Εταιρεία Φίλων μουσικής Γιάννη Χρήστου’ συνέντευξη (TaR, Bookpress, Μονόκλ κ.α. 12/2018) ‘Δώδεκα και ένα ψέματα πάλι’ θεατρικό. Αγγλική μετάφραση: ‘Twelve and on lies again’ 2019 ‘Το 1984, ο Κωνσταντίνος Τσάτσος, και το σεντούκι του παππού μου’ (Times.news 27/1/2019) ‘Επενδύσεις…’ διήγημα (‘Με ανοιχτά βιβλία’ 25/2/2019, Times,news 26/2, Μονόκλ 28/2, Fractal 5/3 κ.α). ‘Πέπη κουμπώσου!’ διήγημα (Timesnews 4/4/2019, Fractal, Μονοκλ, Bookpress, Diasporic, Ologramma.) ‘Ο επιτάφιος και ο επί πόλεως θρήνος’, πολιτική ανάλυση (Metrogreece 8/4/2015, Times.news 15/4/2019 κ.α ) ‘Οι καινούργιοι άγιοι’ διήγημα (Fractal, Μονόκλ, Ologramma, Times.news κ.α. 5/2019) ‘Pagotό’ διήγημα (Times.news 27/5, Ologramma, κ.ά. 29/5/2019) ‘ΟΓΑ’ διήγημα (Times.news 12/6, Diasporic 14/6, Stahtes 17/6 κ.α.) ‘Οι δυο Μαργαρίτες’ (Μ. Λυμπεράκη, Μ. Καραπάνου) ολιγόλογη ακτινογραφία (ΤΑ ΝΕΑ 6/7/2019) ‘Το ρουσφέτι’ διήγημα (Eltopia, 24/7 Κύπρος) κ. ά ‘Η κούκλα’ διήγημα (Times News 8/8) κ.ά ‘Η Monique’ διήγημα (Times News 21/8,κ.α.) ‘Δέκα’ διήγημα (Times News 15/9/2019) ‘Τα όχι του ΝΑΙ’ (μικρό χρονικό μιας άρνησης) Εκδόσεις Οδός Πανός 2019. alexadam48@hotmail.com

ΠΗΓΗ TIMESNEWS

Related Posts