Ποιος διάλογος με την Τουρκία;

Αρκετοί είναι εκείνοι που πιστεύουν ότι η Ελλάδα πρέπει γενικώς και αορίστως να «τα βρει» με την Τουρκία μέσα από διάλογο, ειδικά δε μετά το παράδειγμα της συμφωνίας με την Ιταλία για την ΑΟΖ. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι το καλύτερο που μπορεί να συμβεί στις διεθνείς σχέσεις είναι τα όποια θέματα να επιλύονται με συζήτηση. Ομως ποια θέματα; Και σε ποιες σχέσεις; Ας δούμε: έχει οποιοδήποτε πεδίο εφαρμογής το ελληνοϊταλικό υπόδειγμα στα ελληνοτουρκικά;

Η Ιταλία ήθελε βασικά τις γαρίδες. Η Τουρκία θέλει το μισό Αιγαίο, με τις δικές του γαρίδες (έχει;) για μπόνους. Η Ιταλία δεν απείλησε με πόλεμο, δεν κήρυξε casus belli, δεν πραγματοποιεί κάθε μέρα δεκάδες αεροπορικές παραβιάσεις ακόμα και πάνω από κατοικημένες περιοχές, δεν θεωρεί ότι τα νησιά στερούνται δικαιωμάτων υφαλοκρηπίδας και ΑΟΖ, δεν απειλεί συνεχώς με αλλαγή συνόρων, δεν προσπαθεί με κάθε τρόπο να ακυρώσει πρώτα de facto και στη συνέχεια de jure μία συνθήκη όπως αυτή της Λωζάννης, δεν πυροβολεί στα ελληνικά σύνορα, δεν στέλνει μετανάστες με οργανωμένες παραστρατιωτικές επιχειρήσεις στο ελληνικό έδαφος, δεν θεωρεί ότι πάνω από 1.000 νησιά και νησίδες κατέχονται παρανόμως από την Ελλάδα και δεν διακηρύσσει διαρκώς ότι θα τα… «απελευθερώσει». Ολα αυτά (και όχι μόνον) δεν τα κάνει η Ιταλία. Ούτε άλλος κανείς τα κάνει. Πλην της Τουρκίας. Η Τουρκία απειλεί διαρκώς την Ελλάδα με πόλεμο και προκαλεί συνεχώς συνοριακά επεισόδια.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΔΩ: https://www.in.gr/