Σαλβατόρε Κουαζίμοντο: Τρία ποιήματα
ΣΑΛΒΑΤΟΡΕ ΚΟΥΑΖΙΜΟΝΤΟ
Τώρα που η μέρα ανατέλλει
Τέλειωσε η νύχτα κι η σελήνη
λιώνει αργά στον ουρανό
και βασιλεύει μέσα στα κανάλια.
Είναι τόσο θαλερός ο Σεπτέμβρης σ’ αυτούς
τους κάμπους, πράσινα είναι τα λιβάδια
σαν τις κοιλάδες, την άνοιξη, στο νότο.
Άφησα τους συντρόφους,
έκρυψα την καρδιά μέσα στ’ αρχαία τείχη
να μείνω μόνος, να σε θυμηθώ.
Είσαι πιο μακρινή κι απ’ τη σελήνη,
τώρα που η μέρα ανατέλλει
και αντηχούν στις πέτρες των αλόγων οι οπλές.
Άσυλο των πουλιών της νύχτας
Εκεί ψηλά είναι ένα παραστρατημένο πεύκο
που σκύβει κι αφουγκράζεται την άβυσσο
με τον κορμό σαν τόξο λυγισμένο.
Άσυλο των πουλιών της νύχτας,
την ώρα τη βαθύτερη αντηχεί
από γοργά χτυπήματα φτερών.
Παρόμοια έχει κι η καρδιά μου μια φωλιά
μετέωρη στο σκοτάδι, μια φωνή,
στέκεται κι αφουγκράζεται, τη νύχτα.
Σ’ έναν αντίπαλο ποιητή
Πάνω στην άμμο της Γέλας που έχει το χρώμα του αχύρου
στεκόμουν παιδάκι στην όχθη της αρχαίας
ελληνικής θάλασσας με όνειρα πολλά στις σφιγμένες
γροθιές και στο στήθος μου. Εξόριστος εκεί ο Αισχύλος
μετρούσε στίχους και απελπισμένα βήματα,
σ’ εκείνο τον φλογισμένο κόλπο τον είδε ο αετός
κι ήρθε η τελευταία του ώρα. Άνθρωπε από το βορρά,
που για να ησυχάσεις με θέλεις νεκρό ή ασήμαντο, μάθε,
αυτή την άνοιξη η μάνα του πατέρα μου
θα κλείσει τα εκατό της. Πρόσεχε, μήπως εγώ
παίζω αύριο με το δικό σου ξεθωριασμένο κρανίο.
Απόδοση: Σωτήρης Τριβιζάς
- Πρώτη δημοσίευση: Περιοδικό ΟΡΟΠΕΔΙΟ, τόμος 5, τεύχος 18, Άνοιξη 2017
Ο Σαλβατόρε Κουαζίμοντο γεννήθηκε στις Συρακούσες της Σικελίας το 1901 και πέθανε στο Αμάλφι το 1968. Θεωρείται μια από τις κορυφαίες φυσιογνωμίες της ιταλικής ποίησης του εικοστού αιώνα, μαζί με τον Ουνγκαρέττι και τον Μοντάλε, και ένας από τους χαρακτηριστικότερους εκπροσώπους του ιταλικού ερμητισμού. Η ποίησή του στην πρώτη της περίοδο, πραγματεύεται με λυρικούς τόνους τις νοσταλγικές αναμνήσεις από τη Σικελία των παιδικών του χρόνων, καθώς και την κλασική αρχαιότητα, ελληνική και ρωμαϊκή. Έπειτα από την τραυματική εμπειρία του πολέμου, η ποίηση του Κουαζίμοντο αποκτά έναν δραματικό χαρακτήρα και εμπλουτίζεται με αναφορές στους κοινωνικούς και πολιτικούς αγώνες της μεταπολεμικής εποχής για να καταλήξει, στο ύστερο έργο του, σε μια ποίηση βαθύτερης υπαρξιακής αναζήτησης. Ο “επαρχιώτης ποιητής”, που κατέδειξε όσο κανείς άλλος τις πολιτιστικές και πολιτισμικές διαφορές μεταξύ του “πλούσιου” ιταλικού βορρά και του “φτωχού” ιταλικού νότου, το 1959 τιμήθηκε με το βραβείο Νόμπελ.
Ο Σωτήρης Τριβιζάς γεννήθηκε στην Κέρκυρα το 1960. Σπούδασε φιλολογία και δημοσιογραφία στη Θεσσαλονίκη. Έγραψε ποιήματα, μελέτες και δοκίμια και μετέφρασε Ιταλούς και Ισπανούς ποιητές και πεζογράφους. Είναι μέλος της συντακτικής ομάδας του περιοδικού “Πόρφυρας”. Ποιητικές συλλογές: “Το κέλυφος”, 1982, “Κίβδηλο φεγγάρι”, 1984, “Βίος ασωμάτων και άλλα ποιήματα”, 1991, “Τραγούδια από τον Λόρκα”, 2002, κ.ά.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΚΙ ΕΔΩ:
ΠΗΓΗ TIMESNEWS
