Τάσος Λειβαδίτης: “Συμφωνία αρ. 1”

ΤΑΣΟΣ ΛΕΙΒΑΔΙΤΗΣ

Από τη “Συμφωνία αρ. 1”

Θα ‘ταν αστείο, αλήθεια, κάποτε να γράψω την ιστορία μου –
χριστιανός κι άθεος, φιλόδοξος και δειλός, σύντροφος και κοινή πόρνη
με το ‘να χέρι ακουμπισμένο στις σημαίες μας και τ’ άλλο στα σκέλια των περαστικών γυναικών
πεινώντας, α, πεινώντας πάντα γι’ αυταπάρνηση και ζώντας με τα ξεροκόμματα της δυσπιστίας
που και τα ίδια τα σκυλιά οσμίζονται και φεύγουν
μην τολμώντας να φωνάξω στους συντρόφους μου: είσαστε μικρόψυχοι
στον εαυτό μου: είσαι τιποτένιος
και να νιώσω έρημος και συντριμμένος κι απέραντος
σαν τη γυναίκα που τη βιάζουν και τη χτυπάνε και τη ματώνουν
κι όταν μείνει έρημη και συντριμμένη κάτω στο χώμα
είναι κιόλας πάνω απ’ τους βιαστές και τον εαυτό της κι όλη την αγνότητα του κόσμου
απέραντη
καθώς σαν ένα κύμα βουίζοντας την ανασηκώνει
ο φρέσκος σπόρος της ζωής μέσα της.

Κι αυτό το πρόσωπο είναι φαγωμένο απ’ τα δάκρυα που έκρυψα
κι αυτά τα χείλη είναι καμένα απ’ τα λόγια που δεν είπα
κι αυτά τα σακατεμένα χέρια είναι που όλα τ’ αγκάλιασαν
όσο για κείνη την ουλή στον αυχένα μου
α, μη μου θυμίζετε
πως έζησα τριανταπέντε χρόνια, κάτω απ’ τη λαιμητόμο
της καρδιάς μου.

Γεγονότα, λόγια, πρόσωπα, σημαίες, χειρονομίες
μας κρύψαν τον ένα απ’ τον άλλον – πού είσαι, σύντροφε
χιλιάδες δρόμοι διασταυρώνονται κι η ομοιομορφία σκέπασε σα χιόνι την πολιτεία.
Κι όμως εγώ κι εσύ και τα εκατομμύρια τιποτένιοι σαν κι εσένα και σαν εμένα
υποκριτές, φιλόδοξοι, μικρόψυχοι, εγωιστές, δειλοί
εμείς κρατάμε μες στα ένοχα παράφορα τούτα χέρια
τις τύχες του κόσμου. Να το θυμάσαι αυτό.

Άσε με τώρα να κοιτάζω τα παράθυρά σου
ξέροντας πως μέσα ένας άλλος σε παίρνει, ένας άλλος βυθίζεται
μες στη μεγάλη σου άνοιξη –
εγώ και ποδοπατημένη από χιλιάδες άντρες
σ’ αγαπώ.
Άσε με εδώ στη γωνιά, δεν πειράζει, ας χιονίζει
αυτό το μικρό τετράγωνο φως που ρίχνει το παράθυρό σου πάνω στο χιόνι
εμένα είναι ο κόσμος μου.

Δε θα σου πω τίποτα μόλις βγεις. Θα περπατάω δίπλα σου αμίλητος. Κι αν αυτό σε πειράζει, μπορώ να ‘ρχομαι πίσω σου
σα σκυλί.
Αν σ’ αρέσει, μπορείς να μου μιλάς και για τα χάδια των άλλων
θα σ’ ακούω
σαν τον τυφλό που κλαίει, ακούγοντας μακριά τη βουή μιας μεγάλης γιορτής.

Κι όταν πεθάνω
το χώμα που θα με σκεπάσει, δε θα ‘ναι για μένα το σκληρό χώμα των νεκρών
μα η απαλή τρυφερή γη, που κάποτε πλαγιάσαμε γυμνοί πάνω της.
Ποδοπάτησέ με, να ‘χω τουλάχιστον την ευτυχία να μ’ αγγίζεις.

[…]

Και πες τους, σύντροφε, δε φέρνω κανένα μήνυμα.
Απλώς
τον ανθρώπινο πόνο
υπενθυμίζω.

(Συμφωνία αρ. 1)

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΚΙ ΕΔΩ:

ΠΗΓΗ TIMESNEWS

admin