Τα παλιόπαιδα τ’ ατίθασα…!
- Γράφει ο Πέτρος Γαργάνης
Πέραν πάσης αμφιβολίας, το κάθε reunion της οποιασδήποτε παρέας, που ως γνωστόν αυτές γράφουν την ιστορία στην Ελλάδα, φρεσκάρει διάθεση και αισθήσεις αναζωογονώντας τη λίμπιντο με τη γλυκύτητα του νόστου. Αρκεί βέβαια το παρόν να στέκεται σύμμαχος διακριτός στο πλάι, γιατί όσο να’ ναι μια επισφάλεια την έχει η ανάκτηση του παρελθόντος. Ειδικότερα όταν επιβεβαιώνεται ως χαμένος ο χρόνος που κύλησε, σφόδρα επιζήμιος για την αυτοπεποίθηση όσων αφορά!
Παρόλα αυτά αξίζει το ρίσκο η απόπειρα του ταξιδιού ανάμεσα σε μνήμες και παραστάσεις, που όσο περασμένες, μακρινές κι αν είναι, πάντοτε σε συνοδεύουν σαν προέκταση του θυμικού μιας ατίθασης νιότης! Με κάποια αυτοσυγκράτηση βεβαίως, καθότι αδύνατον να απολαύσεις αμέριμνος πάθη και αδυναμίες, βαδίζοντας στα ανήλιαγα στενά της μέσης ηλικίας!
Ακολουθώντας το πρόσταγμα από φωνές του παρελθόντος μαζευτήκαμε ενήλικες που αναμετριούνται πλέον με τον χρόνο. Ανασφαλείς αλλά επιδέξιοι ιχνηλάτες σε αναμνήσεις που σημάδεψαν δίχως να συμμαζέψουν την παρέα, κοντά τριάντα χρόνια τώρα. Και απ’ αυτά, τα δέκα ήδη χρεοκοπημένα. Ημέρες τότε οικουμενικής και βεβαιοτήτων που δοκιμάστηκαν με τον καιρό σαν τις παλιές φιλίες! Φυσικά, γιατί από τότε ήταν παρών και ο κυρ Φώτης ο Κουβέλης, σαν τον κατάλληλο άνθρωπο τη λάθος στιγμή. Ή και αντίστροφα!
Μάλιστα, κάποιοι από εμάς επιβράβευσαν τον νηφάλιο, γλαφυρά υποτονικό του λόγο, απελαύνοντας εκ των πραγμάτων ευτυχώς, την αντικειμενική δυνατότητα να το επαναλάβουν. Όμως ποτέ δεν ξέρεις. Πάντως η Αριστερά διαθέτει πληθώρα επιλογών, είτε μιλάμε για γκλάμουρ ριζοσπαστισμό πέραν των ορίων του ναρκισσισμού, είτε για κάτι το περισσότερο στέρεο και συναφές στο ειδικό βάρος της ιστορίας της. Καίτοι ελάχιστα πλέον πείθει για το ηθικό της πλεονέκτημα, δραστηριοποιούμενη προ πολλού επενδυτικά στο real estate εκποιώντας κοψοχρονιά τους εναπομένοντες άυλους τίτλους και αξίες της!
Όμως, όσα κι αν άλλαξαν, – τίποτε στην πραγματικότητα, γιατί πάλι ΠΑΣΟΚ είμαστε-, καθόλου δεν προδώσαμε απόψεις και αρχές, λάθος ή σωστές! Απλώς δεν κρίθηκαν επαρκείς οι λόγοι να εκφυλιστούμε με τον αυτόν του σοσιαλισμού τον τρόπο! Σε κάθε άλλη περίπτωση θα επρόκειτο για μνημόσυνο και όχι reunion, θεματική που εν μέρει και μόνο θέλαμε να αποφύγουμε, εξίσου στην πραγματικότητα με όσους επιμένουν να κρατούν στο προσκήνιο τις ιδέες της Αριστεράς. Θα συμφωνήσω: Οι ιδέες της παραμένουν επίκαιρες. Ελάχιστα όμως αυτοί που ανέλαβαν την ευθύνη της απόδοσης τους. Ή μήπως όχι;
Και τι δεν θυμηθήκαμε. Απ’ τα ευδαιμονικά μεθύσια στα μπαράκια της Προξένου Κορομηλά, Μπερλίν και Λούκι Λουκ, αλλά και πιο πέρα στον Λωτό, έως τον Ενιαίο Συνασπισμό και τη νομοτέλεια της επικράτησης του κινήματος έναντι του χρεοκοπημένου ως σύστημα καπιταλισμού! Όπως ορθότατα επισημάνθηκε στο συνέδριο των τροτσκιστών του ‘87 ή ’88. Δεν θυμάμαι ακριβώς γιατί εγώ δεν πήγα, συνεπεία της εύλογης αρνήσεως του πατέρα μου να χρηματοδοτήσει το ταξίδι στην Αθήνα.. Πιθανόν να συναινούσε για οποιονδήποτε άλλο λόγο! Αλήθεια είναι ότι πολύ θα ‘θελα να διαβαστεί ένας αγωνιστικός έστω και μάταιος χαιρετισμός μου στο συνέδριο, καταδικασμένος εκ των προτέρων στην λήθη! Δεν ήμουν βέβαια ο μόνος υπόλογος, αποφεύγοντας εσκεμμένα την αυτοκριτική και τη βαριά ευθύνη της απολογίας.
Λοιπόν, να το ξεκαθαρίσω: Δεν ήμασταν περισσότεροι από όσους προέβλεπαν τα υγειονομικά πρωτόκολλα. Ούτως ή άλλως στη παρέα συμμετείχε υγειονομικός που εγγυόταν την τήρηση αυτών, αποτρέποντας ανάρμοστες συμπεριφορές Δυστυχώς δεν υπήρχε κανένας να εγγυηθεί το κουράγιο για την επόμενη μέρα, καθόσον η εμπλοκή με Δημόσιο και κοινά φειδόταν εκπροσωπήσεως.
Τι κερδίσαμε: Το επιπλέον που χαρίζει η ανθρώπινη επαφή, ειλικρινής και μεγαλόθυμη, ανανεώνοντας με ενθουσιασμό το ραντεβού για το επόμενο reunion. Α, και κάποιες αρκετές ώρες μακριά από γυναίκες και παιδιά! Κάποια απ’ αυτά ήδη βρίσκονται σε κείνη την ηλικία, διαμορφώνοντας δικές τους παρέες και αναμνήσεις. Θα τους ακολουθούν για πάντα, σαν ευχή ή σαν κατάρα.
ΠΗΓΗ TIMESNEWS
