Τα 3 παγκόσμια ρεκόρ δεν έσωσαν ένα… χλωμό παγκόσμιο πρωτάθλημα
Παρών σε όλα τα παγκόσμια πρωταθλήματα από το 1983 μέχρι και το 2022, αλλά και στα παγκόσμια κύπελλα από το 1977, ο Γερμανός δημοσιογράφος Όλαφ Μπρόκμαν είναι ο πιο έμπειρος ανταποκριτής και αυτός που έχει τα διαπιστευτήρια για να μπορέσει να μεταφέρει την πραγματική εικόνα των αγώνων του Όρεγκον.
Με το πρωτάθλημα να έχει ολοκληρωθεί, ο πολύπειρος Μπρόκμαν κατέθεσε την άποψη του:
«Πολλά πράγματα πήγαν στραβά στο παγκόσμιο πρωτάθλημα του Όρεγκον. Η νυσταγμένη και βαρετή πόλη του Όρεγκον με πληθυσμό λίγο κάτω από τους 200.000 κατοίκους και 20.000 φοιτητές στο τελευταίο εξάμηνο ήταν ανεπαρκής για μια διοργάνωση του μεγέθους του παγκόσμιου πρωταθλήματος, κυρίως λόγω έλλειψης υποδομών. Οι εξαιρετικές επιδόσεις με αποκορύφωμα τα τρία παγκόσμια ρεκόρ, δεν μπόρεσαν να αλλάξουν την εικόνα που παρέμεινε… χλωμή.
Αυτό που με απογοήτευσε περισσότερο ήταν το γεγονός ότι το νέο Χέιγουορντ, που κατασκευάστηκε στο ίδιο σημείο που υπήρχε το ιστορικό στάδιο με τις απότομες και ψηλές κερκίδες μέσα στην πανεπιστημιούπολη του του Όρεγκον, κατά τη διάρκεια των 10ήμερων αγώνων, καμία μέρα δεν ήταν sold out. Μόνο 12.600 εισιτήρια κόπηκαν κατά μέσο όρο την κάθε μία μέρα. Αυτό είναι γελοίο ή μάλλον ντροπιαστικό για τη φημισμένη πόλη του στίβου που αποτελεί την καρδιά του κλασικού αθλητισμού στις ΗΠΑ.
Τίποτα καλύτερο δεν επιβεβαιώνει καλύτερα τη διαρκή πτώση του μεγαλύτερου Ολυμπιακού αθλήματος στις Ηνωμένες Πολιτείες. Μπορούν να διοργανώνουν αγώνα της μιας μέρας όπως το ντάιαμοντ λιγκ αλλά και πάλι μπροστά σε ένα μικρό κοινό.
Ο στίβος δεν ήταν πάντα παρών στην πόλη του στίβου, εκτός σταδίου. Ένα παράδειγμα: Όταν ο επικεφαλής της αυστριακής ομοσπονδίας, Χανς Γκρούμπερ θέλησε να παρακολουθήσει στην τηλεόραση το μαραθώνιο, αντί για το παγκόσμιο πρωτάθλημα στίβου, υπήρχε ζωντανή μετάδοση του ποδηλατικού Γύρου Γαλλίας. Το βράδυ στα αθλητικά μπαρ, μερικές φορές οι τηλεοράσεις ήταν συντονισμένες στο στίβο, αλλά στις περισσότερες οθόνες έδειχνε… ποδόσφαιρο.
Τα πανάκριβα εισιτήρια
Οι λόγοι για την απογοητευτική παρουσία των θεατών είναι προφανείς. Τα εισιτήρια ήταν πολύ ακριβά. Οι καλές θέσεις κόστιζαν μεταξύ 400 και 600 δολαρίων. Για την τελευταία μέρα, πολλά εισιτήρια μεταξύ 75 και 1300 δολαρίων (πακέτα VIP) προσφέρθηκαν διαδικτυακά το Σάββατο. Αν μια οικογένεια με δύο παιδιά ήθελε να παρακολουθήσει τους αγώνες και άντεχε να πληρώσει 500 δολάρια για το καθένα, θα της κόστιζε 2000 δολάρια. Πέρα από αυτό υπήρχαν εξωφρενικά υψηλές τιμές στο γήπεδο για φαγητό και ποτό. Υπήρχε πολύς χρόνος αδράνειας στις απογευματινές ενοτητες, συχνά υπήρχαν μόνο δύο τελικοί στο πρόγραμμα. Η World Athletics σκέφτεται να συντομεύσει τη διοργάνωση μετά τη λήξη των υφιστάμενων συμβολαίων. Αλλά αυτό σημαίνει επίσης ότι οι αθλητές θα πρεπει να σκέφονται αν κοπούν αγωνίσματα ή συμμετοχές.
Πανηγυρισμοί σε άδειο στάδιο
Το πόσο εκτιμούσαν οι θεατές την προσπάθεια των αθλητών φάνηκε και στις απονομές των μεταλλίων. Αυτές γίνονταν συνήθως πριν ή μετά τις βραδινές ενότητες, σε ένα σχεδόν άδειο γήπεδο. Μεγάλοι νικητές όπως η Σίντνι Μακλάφλιν, η οποία κατέρριψε το δικό της παγκόσμιο ρεκόρ στα 400μ εμπόδια, ή τα αστέρια των 200μ, Νόα Λάιλς και Σερίκα Τζάξον δεν έλαβαν την αναγνώριση που τους άξιξε.
Τα καταλύματα, όπως αναφέρθηκε αρκετές φορές, ήταν επίσης εντελώς απαράδεκτα. Για τους αθλητές, οι χώροι στους κοιτώνες ήταν επιεικώς… αποδεκτοί, αλλά για τους επίσημους και τα στελέχη όχι. Τα κλιματιστικά που έλειπαν, τα ενίοτε απαράδεκτα συστήματα υγιεινής, τα οποία έπρεπε να μοιράζονται άνδρες και γυναίκες ή η κακή παροχή πόσιμου νερού, έδειχναν το πόσο απαράδεκτες ήταν οι συνθήκες. Οριακά καλύτερη κατάσταση από διοργάνωση τρίτης κατηγορίας. Το μόνο πλεονέκτημα ήταν ότι οι αθλητές βρίσκονταν στο στάδιο σε λίγα λεπτά με τα πόδια.
Τα ΜΜΕ στεγάστηκαν επίσης στην πανεπιστημιούπολη. Ορισμένοι συνάδελφοι ήταν έξαλλοι για τις συνθήκες στις «τρύπες». Για μέρες στο Χάμιλτον Χολ το ντους και η τουαλέτα δεν καθαρίστηκαν, ο κάδος απορριμμάτων ξεχείλισε.
Ως ταξιδιώτης, που είμαι σχεδόν 70 ετών, έχω συνηθίσει πολλά. Στην Κούβα είχα κάποτε ένα δωμάτιο όπου με ταλαιπώρησαν οι κοριοί, στο Κιότο κοιμόμουν σε λίγα τετραγωνικά μέτρα στο πέτρινο πάτωμα, στο Γουακίκι είχα ένα δωμάτιο δώδεκα κρεβατιών σε ένα χόστελ, στους πρόποδες του Μάτσου Πίτσου δεν μπορούσα να κλείσω μάτι από τις τεράστιες αράχνες που κυκλοφορούσαν, στην Καλκούτα έμεινα σε ένα φτηνό ξενοδοχείο, που είδα να μεταφέρουν πτώματα πάνω σε σκάλες, στο Περθ έμεινα στην παραλία στο νησί Ρότνεστ. Έχω περάσει πολλά ως ταξιδιώτης.
Αλλά αυτό που με κάνει στεναχωρέι μετά από αυτό το παγκόσμιο πρωτάθλημα είναι η εξωφρενική τιμή αυτού του φθηνού καταλύματος στο Χάμιλτον Χολ. Στα 150 δολάρια την ημέρα χωρίς καμία υπηρεσία, με το πρωινό μερικάτετράγωνα μακριά και φυσικά δεν περιλαμβανόταν στην τιμή.
Ανυπομονώ για το Μόναχο
Στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα στο Μόναχο στα μέσα Αυγούστου έκλεισα ένα ξενοδοχείο τεσσάρων αστέρων, το οποίο είναι στα 120 ευρώ την ημέρα, φθηνότερο από το … κοντέινερ στο Γιουτζίν. Ωστόσο, αυτό το ευρωπαϊκό πρωτάθλημα μπορεί να είναι πιο ελκυστικό από το παγκόσμιο. Κάποιοι κορυφαίοι συνάδελφοι, όπως ο Μάνφρεντ Στέφνι, ο πρόεδρος της Παγκόσμιας Ένωσης Αθλητικών Δημοσιογράφων Τζιάνι Μέρλο ή ο Φράνκα Φάβα που για πρώτη φορά δεν ήταν παρόντες σε παγκόσμιο πρωτάθλημα, είτε λόγω των περίπλοκων κανονισμών για τις βίζες ή τις υψηλές τιμές (χωρίς ξενοδοχείο για τα ΜΜΕ με τιμή κάτω των 200 δολαρίων την ημέρα) ή ακόμα και εξαιτίας των περιορισμών του κορονοϊού. Θα είναι όμως παρόντες στο Μόναχο. Όλοι ανυπομονούν για αυτό.
Ίσως στο Ολυμπιακό στάδιο, παρόλο που πιθανότατα δεν θα είναι sold out μετά τη μέτρια παρουσία της Γερμανίας στο Γιουτζίν, θα υπάρχε μια πιο ωραία γιορτή στίβου από ότι στις ΗΠΑ. Στο παγκόσμιο πρωτάθλημα της Στουτγάρδης (1993) και του Βερολίνου (2009) καθώς και στο ευρωπαϊκό πρωτάθλημα στη Στουτγάρδη (1986) και στο Μόναχο (2002) το γερμανικό κοινό έδειξε πώς μπορεί να γιορτάσει τον στίβο. Στο Μόναχο, σε αντίθεση με τον Γιουτζίν, θα υπάρχει η αίσθηση του στίβου στο κέντρο της πόλης.
Το Μόναχο επιστρέφει στο αθλητικό επίκεντρο 50 χρόνια μετά τους Ολυμπιακούς Αγώνες. Είναι επίσης μια συναισθηματική γιορτή για μένα. Εκεί βίωσα τους πρώτους μου Ολυμπιακούς Αγώνες ως νεαρός δημοσιογράφος το 1972. Πέντε δεκαετίες που άντεξα ο στίβος δεν με αφήνει να φύγω.
ΠΗΓΗ Sportsfeed.gr
