Το Πολυτεχνείο… επιζεί !

• Γράφει ο ΑΛΕΞΗΣ ΚΟΛΥΒΑΣ

Από τους πρώτους γιορτασμούς της επετείου της εξέγερσης του Πολυτεχνείου ήταν φανερές – και αποδεκτές – οι προσπάθειες των κομμάτων, που συμμετείχαν σε αυτούς με αιχμή τις νεολαίες τους, να αποκτήσουν πολιτικό πλεονέκτημα έναντι των άλλων, με την «πλάτη» της εξέγερσης. Έτσι είχαμε τα γνωστά καπελώματα. Ποιος θα καταφέρει να μπει στην κεφαλή της πορείας μετά την αιματοβαμμένη σημαία φυσικά, ποιος θα παρουσιάσει πιο μαζικό και εντυπωσιακό μπλοκ και πιο καλά και επαναστατικά συνθήματα.

Μέχρι να ξεκαθαρίσει η κατάσταση και να σχηματοποιηθεί η πορεία, είχαμε ενίοτε συγκρούσεις και ξυλοδαρμούς για το καλό πλασάρισμα στην πορεία ή και στην συγκέντρωση. Χειρότερα ακόμη συνέβαιναν στο ιδεολογικό επίπεδο. Χαρακτηριστικό είναι ότι δεν προσπαθούσαν τα κόμματα και οι νεολαίες τους να διδαχθούν και να πλησιάσουν τις δικές τους ιδεολογικές και πολιτικές θέσεις σε αυτές που εκφράστηκαν στην εξέγερση, αλλά προσπαθούσαν να πείσουν ότι η εξέγερση είχε τις δικές τους θέσεις.

Αυτό είναι πιο βίαιο και βλάσφημο από το ξύλο για το ποιος θα μπει μπροστά στην πορεία. Για την πατρότητα της κατάληψης δεν υπήρχε συζήτηση, ούτε διαγκωνισμός, γιατί κάποιοι είχαν λερωμένη την φωλιά τους. Αυτά, όμως, ήταν «ψύλλοι στ’ άχυρα» τότε. Τους ψύλλους αν δεν τους εξοντώσεις μόλις φανούν και τους αφήσεις σε κατακλύζουν και μαζί τους και η φαγούρα σαν αυτή που καθήλωσε το φοιτητικό και το νεολαιίστικο κίνημα.

Στον σχεδόν μισό αιώνα εορτασμών έχουν γίνει τα πάντα. Από την πυρκαγιά που προκάλεσε σοβαρότατες ζημιές στο κτήριο του Πολυτεχνείου μέχρι λεηλασίες των καταστημάτων γύρω από αυτό και που δεν έχουν καμία σχέση με το νόημα της εξέγερσης, αλλά αντίθετα προσβάλλουν και το μεγάλο αυτό ιστορικό γεγονός και αυτούς που θυσιάστηκαν σε αυτό.

Παρά τις λυσσαλέες προσπάθειες εκμετάλλευσής του το Πολυτεχνείο επέζησε και αυτό το οφείλει στο ότι αυτοί που το ήθελαν δικό τους δεν κατάλαβαν ή δεν θέλησαν να καταλάβουν το πραγματικό του νόημα. Τι ήταν η εξέγερση; Μια οργανωμένη προσπάθεια με πολιτικό σχέδιο κάποιων παιδιών με στόχο την πτώση της χούντας ; Ούτε από το μυαλό τους δεν περνούσε.

Μια αντίδραση σε κάποιες μεθοδεύσεις της χούντας στα του φοιτητικού κινήματος ναι μπορεί να ήταν, αλλά δεν ήταν μόνο αυτό γιατί αυτό θα έκρυβε το μεγαλείο της. Μια κραυγή ελευθερίας ήταν. Μια λάμψη στο σκοτάδι. Μια νότα που ξεφεύγει από τα φυσικά όρια. Το εεεεειιιιι στην γεμάτη πλατεία του Σαββόπουλου. Μια υπέρβαση, από την καταπίεση που βίωναν κοινωνικά και δεν υπήρχε αντίδραση από μια κοινωνία που μπορεί να δυσφορούσε, αλλά δεν αντιδρούσε και δεν τους έδινε καμιά ελπίδα πως μπορεί να γίνει κάτι. Και οι αντιστασιακές οργανώσεις αναλώνονταν σε αντιθέσεις μεταξύ τους.

Μπροστά σε αδιέξοδο τα παιδιά αντέδρασαν για να ξεφύγουν έστω για μια στιγμή και έγραψαν ιστορία εκφράζοντας όλους όσοι ένιωθαν την καταπίεση, αλλά φοβισμένοι δεν αντιδρούσαν. Γι’ αυτό και μετά όλοι δήλωναν πως ήταν στο Πολυτεχνείο. Δεν ήταν. Ήθελαν να μπορούν να είναι. Από αυτούς πλέχτηκε ο θρύλος του και θα παραμείνει ως σύμβολο ελευθερίας από όλα όσα καταπιέζουν τον άνθρωπο.
Χάριν αυτής της μοναδικότητας το Πολυτεχνείο έμεινε αλώβητο από τις επιβουλές και επέζησε.

ΠΗΓΗ TIMESNEWS

admin