«Τραγουδάω. Τραγουδάω δυνατά. Και είμαι καλύτερα…»
Ο καιρός περνάει και κινούμαι στο μισό σπίτι. Υπάρχει ένα νοητό τείχος που έχω υψώσει και προσπαθώ να μην το παραβιάζω. Το σέβονται και οι άλλοι.
- Γράφει η ΑΔΡΙΑΝΗ ΚΕΦΑΛΑ
Σήμερα διάβαζα στη Lifo ένα άρθρο με…
«Απλές συμβουλές για να αντέξουμε στην καραντίνα από έναν αστροναύτη που πέρασε ένα χρόνο στο διάστημα Τις δίνει ο Scott Kelly, ένας αστροναύτης της NASA εν αποστρατεία, που πέρασε σχεδόν ένα χρόνο στον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό*.
Το ξέρω καλά ότι δεν μπορώ να τις ακολουθήσω.
Μιλάνε για «πρόγραμμα». Αυστηρό και σφιχτό. Το χειρότερό μου δηλαδή, όταν έχει σχέση με τον εαυτό μου.
Το διάβασα μέχρι τέλους, προσπάθησα να «Μπω στη θέση του» και αποφάσισα ότι, δεν κάνω για αστροναύτης!
Δεν κάνω τίποτα δημιουργικό. Σκέφτομαι τι θα μπορούσα να κάνω, από το να συνεχίσω ένα μυθιστόρημα που γράφω, μέχρι να κόψω σε μικρά τετράγωνα κομμάτια, διάφορα ρούχα, να τα ενώσω και να γαζώσω ωραία πάτσγουορκ παπλώματα.
Μετά σκέφτομαι ότι δεν έχω ραπτομηχανή, ότι δεν ξέρω να γαζώνω, ότι δεν έχω υαλοβάμβακα να βάλω μέσα…
Σε αυτή τη φάση θυμάμαι ένα ανέκδοτο που έλεγε πάντα ένας συνάδελφος στη δουλειά, όταν είμαστε στο Διοικητικό συμβούλιο του συλλόγου, που δεν το θυμάμαι ακριβώς να σας το πω, αλλά πήγαινε κάπως έτσι:
Καθόταν ένας γέρος με τη γριά του μπροστά στο τζάκι και κάποια στιγμή, είπε η γριά να φάμε μακαρόνια…
Ο γέρος της απάντησε, έχεις αλεύρι; Έχεις παραστιά; (Παραστιά= πυροστιά), έχεις αλεύρι; ΄Εχεις πλάστη;
Κάθε φορά η γριά απαντούσε όχι!
Και τότε ο γέρος της απάντησε, τι καλά να είχαμε παραστιά, αλεύρι, νερό, πλάστη, θα τρώγαμε μακαρόνια!
Τριγυρίζω και σκέφτομαι.
Νομίζω είναι το χειρότερο που μπορεί να σου συμβεί στις παρούσες συνθήκες.
Θυμάμαι την μητέρα μου. Ήταν 88, 90, 91 χρόνων, ο πατέρας μου είχε πεθάνει μετά από 55 χρόνια κοινής, αχώριστης ζωής και έμενε μεγάλα διαστήματα στο σπίτι μου.
Είχε τη θλίψη της, τα πολλά χρόνια της και αρκετά σοβαρά προβλήματα υγείας που καθόριζαν το είδος ζωής που έκανε.
Κάποια στιγμή, μετά από αρκετό καιρό, δεν άντεχε πια και ήθελε να φύγει. Ζητούσε να πάει στο σπίτι της. Άρχιζε τότε ένας μεγάλος κύκλος διαπραγματεύσεων, μεγέθους μεσανατολικού προβλήματος, που πολλές φορές τελείωνε με έντονες διαμάχες και εκατέρωθεν απώλειες ψυχραιμίας.
Μια φορά μου είπε ήσυχα ήσυχα: «Εγώ σπίτι μου ξέρεις τι κάνω όταν είμαι πολύ στενοχωρημένη;»
«Τι κάνεις;» της λέω
«Τραγουδάω. Τραγουδάω δυνατά. Και είμαι καλύτερα»
Έμεινα κατάπληκτη να την κοιτάζω.
«Εδώ εσείς, έχετε τη ζωή σας, τα παιδιά διαβάζουν συνέχεια, ενώ εκεί τραγουδάω και είμαι καλύτερα» επανέλαβε.
Εκείνη την φορά, έφυγε χωρίς συζητήσεις και αναβολές.
(Τραγουδούσε εκπληκτικά και έψελνε τέλεια. Όταν η άνοια είχε αλώσει τα πάντα, στο τέλος, της άρχιζα ένα τραγούδι και αυτή, που δεν μπορούσε να μιλήσει και ούτε με γνώριζε καν, το συνέχιζε μελωδικά και σωστά έως το τέλος.)
Οι άνθρωποι, οι παλιοί, που είχαν ζήσει πολύ σκληρές καταστάσεις, ακόμα και σε συνθήκες, γεραμάτων, αδυναμίας και θλίψης, έβρισκαν διεξόδους ζωής, που ανάβλυζαν από μέσα τους.
Εδώ όμως δεν πρόκειται για ένα προσωπικό πρόβλημα, εγκλεισμού, απειλής, αρρώστιας, είναι συλλογικό, τεράστιο, και μάλλον επιμερίζεται σε καθενός την ψυχή, αυτή η τεράστια, παγκόσμια, έκταση και βαραίνει έτσι πολύ τον καθένα.
Οι ώρες περνούν με τις απαραίτητες, κινήσεις διαβίωσης και μετά με πληροφορίες και από το τελευταίο χωριό του πλανήτη που έχει κρούσματα ή θανάτους.
Μερικές σκέψεις που γεννιούνται με τα διάφορα, άρθρα, mail, μηνύματα, ταινιάκια, κλπ, που κυκλοφορούν, πέφτουν στο μυαλό όπως πέφτουν τα υλικά στον κάδο του μίξερ και γίνονται ένας άμορφος πολτός
Ναι ο πλανήτης είναι κακοποιημένος.
Ναι η «ανάπτυξη» και η «πρόοδος» τον έχουν διαλύσει, «από γης, αέρα και θάλασσα» θα έλεγα για να μην αρχίσω τα οικολογικά.
Ναι η κοινωνία, εδώ και πολλές δεκάδες χρόνια, δεν έχει κέντρο τον άνθρωπο, η ανάπτυξη, οι αγορές κλπ., έχουν εκμηδενίσει τον άνθρωπο σαν ύπαρξη.
Δεν θα μπω σε “χωράφια” που θαυμάσια αναλύουν οι ειδικοί επιστήμονες.
Διάβασα δυο εξαιρετικά ενδιαφέρουσες συνεντεύξεις.
Η μια είναι του Κωνσταντίνου Τσουκαλά στον πολύ καλό δημοσιογράφο συγγραφέα Διονύση Μαρίνο, και αναφέρεται στο «Ο κορονοιός είναι ευκαιρία να απαλλαγούμε από τον υπερκαταναλωτισμό»**
Η άλλη είναι μια συνέντευξη του Κλεάνθη Γρίβα, δεν έχω λινκ, όποιος θέλει να τη βρει θα την βρει.
Διαβάζω διάφορα. Δεν σημαίνει ότι τα υιοθετώ, αλλά σίγουρα προβληματίζομαι πολύ.
Τις τεράστιες αλλαγές, τις κοσμογονικές, που συμβαίνουν στην ανθρωπότητα, στον πλανήτη, είτε είναι γεωλογικές, είτε οικονομικές, πολιτικές, πολιτισμικές κλπ.,
Ως τώρα είχαμε μάθει, να τις πληροφορούμαστε, να τις διαβάζουμε, να τις δεχόμαστε, «εκ των υστέρων». Ως ιστορία. Αφού είχαν συμβεί.
Με εξαίρεση τις τεχνολογικές εξελίξεις, (Υπολογιστές, Ρομποτική, νανοτεχνολογία κλπ., ) που είναι πράγματι κοσμογονικές, μπορεί να συμβαίνουν ενώ είμαστε εν ζωή, μπορεί να είμαστε μέρος τους, αλλά δεν ήταν «επώδυνες»
Τώρα είναι η πρώτη φορά είτε είναι πόλεμος, είτε είναι «πόλεμος», που θα προκύψουν μεγάλες αλλαγές, πολιτισμικές, οικονομικές, ηγεσίας του κόσμου; συμμαχιών; που θα καθορίσουν την «μακροζωή» μας αλλά και την «μικροζωή» μας.
Και θα είμαστε «ζωντανό μέρος τους»
Οι αλλαγές αυτές, αν συμβούν και όσες συμβούν, είναι πολύ επώδυνες, διότι εμπεριέχουν πολύ θάνατο.
Θάνατο, προς όλους ανεξαιρέτως, χωρίς κάποια ιδιαίτερη, ελεύθερη ή διατεταγμένη εμπλοκή.
Δεν μπορείς να μη δεχτείς την κατάσταση, αντιδρώντας.
Δεν μπορείς να μην υπακούσεις στα μέτρα, γιατί το κόστος είναι αναμφίβολα, μεγαλύτερο από τις όποιες ιδέες σου.
Δεν μπορείς να αντλήσεις κουράγιο και εσωτερική δύναμη, γιατί δεν υπάρχει ένα τελικό όριο και ένας ορίζοντας
Δεν έχεις αντίστοιχη προσωπική εμπειρία, ούτε συλλογική μνήμη επιβίωσης σε τέτοιες κρίσεις, τουλάχιστον στη χώρα σου.
Δεν έχουν μηδενιστεί τα υπόλοιπα προβλήματά σου, όπως ενδεχομένως σε ένα πόλεμο που υπάρχει πλέον μόνο η επιβίωση.
Δεν μπορείς να σκέφτεσαι μόνο την δική σου προφύλαξη και επιβίωση, όταν δικοί σου αγαπημένοι άνθρωποι, είναι εκτεθειμένοι και δεν μπορούν να πάψουν να είναι και να προφυλαχθούν.
Εύχομαι να είσαστε σε καλή υγεία και ψυχολογική κατάσταση και να είναι καλά όλοι οι δικοί σας
Αύριο με το καλό.
**Andro.gr [ https://www.andro.gr/apo…/konstantinos-tsoukalas-interview/…
ΠΗΓΗ TIMESNEWS
