Η αγγλομάθεια του Βενιζέλου

• Γράφει ο Ερανιστής

Ξεφυλλίζοντας ένα παλιό τεύχος του περιοδικού “Φιλόλογος” (τ. 43, 1986), έπεσα σε ένα δημοσίευμα του αείμνηστου Ι.Θ. Κακριδή, που αναφερόταν στην “αγγλομάθεια του Βενιζέλου”.

Το αντιγράφω: Πριν από λίγα χρόνια, περαστικός από το ηράκλειο, ανεβαίνω στα βενετσιάνικα τείχη, στην τάπια Μαρτινέγκο, για να προσκυνήσω τον τάφο του Καζαντζάκη. Ανοίγω κουβέντα με το φύλακα· ο λόγος, στην αρχή για τον Νίκο, περνάει εύκολα στον άλλο του αιώνα μας μεγάλο Κρητικό. Έτσι μαθαίνω, όχι δίχως έκπληξη, από το στόμα του φύλακα πώς και γιατί έμαθε τα αγγλικά μέσα σε μια νύχτα ο Ελευθέριος Βενιζέλος*.

Ήταν, λέει, λίγο πριν από τα 1920, τότε ο που ο Βενιζέλος βρισκόταν στη Φραγκιά και πάλευε για τα δίκαια της Ελλάδας. Ένα απόγεμα, στη Λόντρα, καθ΄ταν με τον Λόυντ Τζωρτζ και τα λέγανε. Ο δικός μας όμως δεν ήξερε τα εγγλέζικα, και ο δραγουμάνος, που είχαν βάλει για να μπορούν να συναγροικιούνται, αργούσε να πει στον έναν στη γλώσσα του όσα έλεγε ο άλλος στη δική του τη γλώσσα. Αυτό το χασομέρι δεν άρεσε στον Βενιζέλο. Έκοψε λοιπόν γρήγορα την κουβέντα και ζήτησε από τον Εγγλέζο πρωθυπουργό να ξαναϊδωθούνε την άλλη μέρα.

Γυρνώντας στο ξενοδοχείο, ο Βενιζέλος στρώθηκε στο διάβασμα. Άνοιξε τα εγγλέζικα κιτάπια – τα λεξικά, πως τα λένε – και ξενύχτησε σκυμμένος πάνω τους. Το πρωί τα ήξερε φαρσί τα εγγλέζικα -διαβολεμένος άνθρωπος, σου λέω! Έτσι, όταν την άλλη μέρα πήγε στον Λόυντ Τζωρτζ, τα μιλούσε σαν κι εκείνον!

Ένας θρύλος, που αξίζει, νομίζω, να κρατηθεί μέσα στους τόσους άλλους που υφαίνουν οι Κρητικοί για το μεγάλο τους τέκνο.

*Λυπούμαι που δεν μπορώ να αποδώσω γνήσιο το λόγο του κρητικού φύλακα.

ΠΗΓΗ TIMESNEWS

admin