Καλύτερα να ζητήσεις στον άνθρωπο να σκάβει παρά να σκέφτεται. Το ξέρεις αυτό;
- Γράφει η ΑΔΡΙΑΝΗ ΚΕΦΑΛΑ
«Καλλιά να ζητήξεις τ’αθρώπου να σκάβει, παρά να σκέβεται» «Κατέεις το;»
Αυτό μου «πέταξε» ο αγγειοπλάστης μαζί με τα ρέστα, καθώς προφανώς παρακολουθούσε τη συζήτηση που είχα όση ώρα έψαχνα τα πήλινά του. Εκείνο τον καιρό όχι μόνο δεν το «κάτεχα», αλλά μου πήρε και αρκετό χρόνο για να το αποδεχτώ και να ζήσω με αυτό
Το να σκεφτόμαστε, έγινε μια πολυσύνθετη, πανάκριβη σε χρόνο «εφαρμογή», που εν πολλοίς κατάντησε αχρείαστη, άχρηστη.
Όλα, τα θέματα για πολλά χρόνια, τα εκχωρήσαμε στους «καθ’ ύλην αρμόδιους» και προχωρήσαμε θαρρετά και ανενδοίαστα σε μια άλλη κοινωνία
Η πειθαρχία στο σπίτι είναι καταναγκασμός και απορριπτέα. Τα παιδιά μπορούν να την αντέξουν συγκεκριμένες ώρες σε συγκεκριμένη δομή/πρόγραμμα. Στο σχολείο ας πούμε και εκεί σε πολύ light μορφή, γιατί αλλιώς “συντρίβεται” η προσωπικότητα τους!
Η ασθένεια είναι στίγμα. Δεν συμβαίνει ποτέ σε μας. Κανένα παιδί δεν ξέρει ότι η μαμά ή ο μπαμπάς του κάνει χημειοθεραπεία. «Σςςςς η μαμά, ο μπαμπάς είναι κουρασμένη/κουρασμένος και κοιμάται»
Κανένα βιβλίο δεν έχει ένα κείμενο που να λέει «ότι η μαμά, ο μπαμπάς έχει καρκίνο»
Ο θάνατος δημιουργεί παιδικά τραύματα, για αυτό τον καταργήσαμε. Τα παιδιά δεν μαθαίνουν στο σπίτι τους ότι η γιαγιά, ο παππούς, η μαμά, ο μπαμπάς, το σκυλάκι μας, το γατάκι, πέθανε.
Γίνονται αστεράκι, συννεφάκι, αγγελάκι, είναι μαζί με τον παππού, τη γιαγιά κλπ., κλπ., και μετά έρχονται και τα ηλεκτρονικά παιχνίδια, (που έλεγα προχθές), τους δίνουν «τρεις ή τέσσερις ζωές σε κάθε πίστα» και έρχεται η σύγχυση και η αμεριμνησία και γίνεται Δευτέρα φύση.
Τα παιδιά είναι απασχολημένα!
Κάθε απόγευμα, αρχίζει ένας άτυπος μαραθώνιος και μια συνεχής εξέταση για επικαιροποίηση του διπλώματος οδήγησης από μαμάδες και μπαμπάδες, που προσπαθούν να παρκάρουν και να ξεπαρκάρουν με σφήνες και να οδηγήσουν με δεξιοτεχνία πιλότου φόρμουλα 1, για να προλάβουν τα αγγλικά, την κολύμβηση, το ωδείο, τις πολεμικές τέχνες, το μπάσκετ, το καποέιρα και άλλα πολλά και διάφορα, που ροκανίζουν όλες τις απογευματινές ώρες και παραδίδουν τα παιδιά στο ντους εξαντλημένα σωματικά, για να πέσουν για ύπνο μέχρι το αυριανό Ράλι.
Τα παιδιά όμως έχουν ένα κακό.
Μεγαλώνουν
Και ό,τι τους εντυπώθηκε στο κεφάλι σε τέτοια θέματα, στο σπίτι ή στα πρώτα προσχολικά/σχολικά χρόνια, δεν αλλάζει.
Έτσι λοιπόν οι έφηβοι, νέοι, δεν μπορούν, ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΝ, να καθίσουν μέσα!
Πολλές φορές με την κατανόηση και την ανοχή των γονιών
«Δεν πάνε πουθενά, να εδώ στο παρκάκι»
«Εδώ στην καφετέρια κάθονται, εδώ στην κοντινή, έξω»
«Στην παραλία τριγυρνάνε, τι να κάνουν; Νέοι είναι, το αίμα τους βράζει. Χάσανε και το γυμναστήριο!»
Αυτά.
Μια άλλη εκδοχή είναι οι τριαντάρηδες, τριανταπεντάρηδες που βρίζουν (κυρίως στα δίκτυα, αλλά και στα κινητά στα μπαλκόνια).
«Κατάλαβες δηλαδή; Δεν μπορούνε να κλείσουν τους γέρους μέσα και την πληρώνουμε εμείς»
«Κλείστε τους γέρους και τις γριές μέσα να ησυχάσουμε, μάζεψε τη μάνα σου γμτ, να γλυτώσουμε!»
Η ευγένειά μου υποχωρεί και εδώ θα πρέπει να πω ότι, αυτή τη στιγμή που δεν είμαι ηλικιωμένη,
Όσοι άνθρωποι μπορώ να σκεφτώ, ανήκουν σε ευπαθείς ομάδες. Είτε θέλουν είτε δεν θέλουν να το σκέφτονται και να το ξέρουν.
Άνθρωποι που είναι παραγωγικοί, που έχουν:
ΧΑΠ (Χρόνια Αποφρακτική Πνευμονοπάθεια) και θα υπάρχουν και πολλοί, μια και προέρχεται εν πολλοίς από το κάπνισμα, που θα έχουν και δεν το έχουν διαπιστώσει)
Άσθμα
Έχουν κάνει πρόσφατα σχετικά επεμβάσεις, είτε για διάφορους καρκίνους, είτε για κλεισμένα αγγεία καρδιάς
Αυτοάνοσα (που υπάρχουν πάμπολλα, σοβαρά και σοβαρότερα. Με γνωστότερα τη ρευματοειδή αρθρίτιδα, τον λύκο, διάφορες παθήσεις του θυρεοειδούς, αιματολογικά κλπ.,)
Διάφορα σπάνια νοσήματα
Σακχαρώδη διαβήτη
Υπέρταση
Και διάφορα άλλα που δεν ανήκουν βέβαια στους 70+ ούτε στους 80+ κατ’ αποκλειστικότητα.
Αμφισβητώ- μια και τους κρύψαμε πολύ καιρό την αλήθεια και μια και δεν έμαθαν να σκέφτονται, να αποτιμούν τις πράξεις τους και τις συνέπειες των επιλογών τους-αν οι έφηβοι, οι νέοι, και οι νεαροί ενήλικες,
ξέρουν ή σκέπτονται,
ότι όλοι αυτοί που τα έχουν,
είναι οι γονείς τους, οι θείοι τους, οι συγγενείς τους, οι γονείς των φίλων τους, οι συνάδελφοί τους, οι καθηγητές τους κλπ. κλπ.
Η πειθαρχία, η αυτοπειθαρχία και η συνετή επιλογή, συμμετοχή, χρειάζεται σκέψη.
Σκέψη.
Τα αποτελέσματα δεν προκύπτουν αυτόματα, ανάλογα με το βαθμό της κρισιμότητας.
Είμαι αρκετά απογοητευμένη γιατί σκεπτόμουν ότι η κρίση, η επίσημη, διαπιστωμένη φωναχτή σε όλους τους τομείς της ζωής μας κρίση, 2012-2019, 2020
Δεν μας άλλαξε σημαντικά.
Δεν άλλαξε όπως περίμεναν, ήλπιζαν, ήθελαν, έπρεπε, όσοι έβλεπαν με «περιφερειακή» όραση τη ζωή.
Θα μας αλλάξει τώρα η καραντίνα;
Πώς;
Ελπίζω όχι με σοκ
Ελπίζω ότι το γεφύρι της Άρτας, είναι ένας θρύλος, που δεν χρειάζεται να ισχύσει.
Ελπίζω λέω.
Φοβάμαι όμως κιόλας
Αρχίζω να διακρίνω ένα «ουφ» στη φωνή κάποιων ανθρώπων
Υπάρχει ένα «Ουφ σκάσαμε μέσα, δεν αντέχουμε, ας τελειώνει το θέμα, να γυρίσουμε στη ζωή μας, αν είναι να κολλήσουμε ας κολλήσουμε, να τελειώνει, να βγούμε!»
Ελπίζω να ακούω λάθος
Ελπίζω να είναι μια στιγμιαία εκτονωτική αγανάκτηση, όχι μια στάση.
Έφτιαξα ένα ψωμί.
Όχι γιατί τρώμε τόσο ψωμί.
Ούτε γιατί ο φούρνος δεν είχε.
Ούτε καν είμαι από αυτές τις σούπερ μαγείρισσες που όλα τα σφάζουν και όλα τα μαχαιρώνουν!
Αλλά γιατί ήθελα να κάνω «λίγη εργασιοθεραπεία». Να απασχολήσω τα χέρια μου και τις δυνάμεις μου με κάτι, ακριβώς «κι εγώ, για να μη σκέφτομαι!!»
Στην καλύτερη θέση του καναπέ μας, το ξέρω ότι κάθεται ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ.
Του καθενός το δικό του. Μας βρήκε ανοχύρωτους, με τις φόρμες και τις παντόφλες, χωρίς μακιγιάζ και μας χτυπάει αλύπητα. Το ξέρω. Και θα είναι εδώ μαζί μας και στη καραντίνα και θα την δυσκολεύει, αλλά και μετά την καραντίνα.
Γι’ αυτό έφτιαξα το ψωμί.
Για να το αποφύγω.
«Καλλιά να ζητήξεις τ’αθρώπου να σκάβει, παρά να σκέβεται» «Κατέεις το;»
Αυτό που μας σκοτώνει, αυτό άλλοτε μας σώζει, κατά περίπτωση…
Είναι τόσο πολυπρόσωπη πια η ζωή…
Αύριο με το καλό!
Υ.Γ. Καλύτερα να ζητήσεις στον άνθρωπο να σκάβει παρά να σκέφτεται. Το ξέρεις αυτό;
ΠΗΓΗ TIMESNEWS
