Η περιπέτεια της πανδημίας θα μας κάνει σοφότερους;
- Γράφει ο Νίκος Λαγκαδινός
Το μόνο που έλεγε ο κ. Κόινερ για το ύφος ήταν το εξής: “Ο ξένος λόγος πρέπει να μπορεί να παρατεθεί από άλλους. Το παράθεμα είναι απρόσωπο. Ποιοι είναι οι καλύτεροι γιοι; Αυτοί που σε κάνουν να ξεχνάς τον πατέρα τους!” (Μπέρτολτ Μπρεχτ, Ιστορίες του κυρίου Κόινερ)
ΔΟΚΙΜΑΖΟΝΤΑΙ οι αντοχές μας. Όποιοι αντέξουν θα μπορέσουν να δουν μιαν άλλη μέρα, την οποία κανείς δεν μπορεί να φανταστεί. Ωστόσο, εκείνο που θεωρείται βέβαιο είναι πως η Γη θα συνεχίζει να γυρίζει και η όποια ανθρωπότητα θα εξακολουθήσει να πορεύεται ακολουθώντας τη μοίρα της. Βέβαια, οι σημερινές γενιές κατέχονται από ένα αίσθημα αγωνίας και αντιμετωπίζουν καταλυτικά αδιέξοδα.
Ο επικεφαλής του Παγκόσμιου Προγράμματος Σίτισης του ΟΗΕ Ντέιβιντ Μπίσλεϊ δήλωνε πριν λίγες μέρες ότι εξαιτίας της πανδημίας του κοροναϊού, ο χρόνος αντίδρασης, προτού εκατομμύρια άνθρωποι φθάσουν στο σημείο να λιμοκτονούν, είναι πολύ λίγος. Κι γι’ αυτό οι κυβερνήσεις πρέπει να βρίσκονται σε εγρήγορση ώστε ν’ αντιμετωπίσουν αυτό τον κίνδυνο για την ανθρωπότητα. Περισσότερες από 30 χώρες στον αναπτυσσόμενο κόσμο θα μπορούσαν να αντιμετωπίσουν εκτεταμένο λιμό. Σε 10 από τις χώρες αυτές υπάρχουν ήδη πάνω από ένα εκατομμύριο άνθρωποι που βρίσκονται στα πρόθυρα της ασιτίας, τονίζει ο Μπίσλεϊ.
Τι μας έδειξε ο θανατηφόρος κοροναϊός; Απλώς μας έδειξε ότι ο σύμπαν δεν παρέχει κανένα σταθερό σημείο αναφοράς. Κλίμακες, μέτρα, αναλογίες, όλα ρευστοποιήθηκαν και διαλύθηκαν και γι’ αυτό διαβάζουμε καθημερινά για χιλιάδες θανάτους σε όλες τις χώρες. Μπορεί εμείς, εδώ στην Ελλαδίτσα μας, να φροντίσαμε εγκαίρως, ωστόσο αυτό δεν σημαίνει ότι μπορούμε να είμαστε ήσυχοι. Όλα αλλάζουν από τη μια στιγμή στην άλλη.
Δεν ξέρω αν ο άνθρωπος θ’ αναμορφωθεί εσωτερικά, θ’ αναπροσαρμοστεί και θα μάθει να ζει διαφορετικά. Κάποιοι, που κρίνουν με πολλή λογική, κι είναι προσκολλημένοι στην “ανθρώπινη φύση”, αμφιβάλλουν ότι μπορεί ν’ αλλάξει ο άνθρωπος. Υπάρχουν και μερικοί που προσπαθούν να στηριχτούν σ’ ένα είδος “εσωτερικού νόμου” και προσωπικής συνέπειας και μισοτραγικής αξιοπρέπειας που τους εξασφαλίζει ένα αίσθημα σεμνής υπεροχής.
Πολλοί λένε τη γνώμη τους για τις επιπτώσεις της επιδημίας. Και φτάνουν σε υπερβολές. «Έχει μεγάλη σημασία να εκτεθούμε στα προβλήματά μας. Ο κορωνοϊός μπορεί να εξελιχθεί έτσι σε ευλογία…» (Στέλιος Ράμφος, iefimerida.gr). Σε καμιά περίπτωση δεν μπορεί να είναι “ευλογία”. Αντιθέτως θα έλεγα ότι είναι κατάρα. Δεν χρειάζεται και πολύ μυαλό. Ωστόσο, και στις δυο περιπτώσεις παρουσιάζεται μια ευκαιρία στον άνθρωπο να ξανακοιτάζει μέσα του και να προβληματιστεί για την εν γένει πορεία του. Αλλά δεν μπορώ να ξέρω αν πρέπει να προτάξει την ψυχρή λογική ή να “ζεστάνει” λίγο τον εαυτό του και να δει με άλλο μάτι τον πλησίον του για να πάψει να αισθάνεται τη μοναξιά που έχει γίνει απαραίτητο συστατικό των σύγχρονων κοινωνιών.
Ελπίζω ότι η περιπέτεια της πανδημίας θα μας κάνει σοφότερους, πιο προσεκτικούς στις κρίσεις μας, θα ενστερνιστούμε το μέτρο των αρχαίων προγόνων μας, τη σωφροσύνη, την αλληλεγγύη και θα διώξουμε από τη ζωή μας την αναλγησία και τον άκαρδο λογισμό. Ο καθένας μπορεί να βρει τον παράδεισο στην περιοχή που του ταιριάζει. Όπως ο Δον Κιχώτης με τον πιστό ακόλουθό του Σάντσο Πάντσα…
________
Εικόνα: Jaime Pahissa Laporta (1897),
ΠΗΓΗ TIMESNEWS
