Η ταινία του P-P. Pasolini «Il Vangelo Secondo Matteo» (Τίτλος ελληνικής διανομής «Το Κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο»).

Η δεύτερη ταινία η οποία μελετάται είναι το ιταλικό «Il Vangelo Secondo Matteo» ή επί τον γνωστότερο ως προς το ελληνικό κοινό «Το Κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο». Γυρίστηκε το 1964, για λογαριασμό της Alfredo Bini – ArcoFilm / Lux –C. C. F., σε σκηνοθεσία και σενάριο τουPier-PaoloPasolini (1922-1975). Βέβαια το σενάριο βασίστηκε όπως γίνεται αντιληπτό και από τον τίτλο, σε ένα από τα τέσσερα Ευαγγέλια, το Κατά Ματθαίον, το οποίο και θεωρείται ως το δεύτερο πρωϊμότερο από τα τέσσερα κανονικά Ευαγγέλια.

Ως προς την διανομή, τον κεντρικό ρόλο ερμήνευσε ο 19χρονος, τότε, Enrique Irazoqui, ενώ από το cast των ηθοποιών, ενδεικτικά αναφέρουμε τους Settimio Di  Porto ως Πέτρος, Giacomo Morante ως Ιωάννης, Francesco Leonetti στο ρόλο του Ηρώδη Αντύπα, Juan Rodolfo Wilcock στο ρόλο του Καϊάφα, Otello Sestiliως Ιούδας, η Margherita Caruso ως νεαρά Θεοτόκος και η μητέρα του σκηνοθέτηSusanna Pasolini, ως Θεοτόκος πρεσβυτέρα και ο Alessandro Clerici, ως Πόντιος Πιλάτος.

Η ταινία εστιάζει στον ανθρωπισμό. Υπάρχουν πολλά κοντινά πλάνα στα πρόσωπα των ανθρώπων, ενώ και ο ηθοποιός που ερμηνεύει τον Ιησού εστιάζει την ερμηνεία του στην ανθρώπινη φύση και στην ευσπλαχνία του Ιησού στο δράμα των ανθρώπων. Σημαντική επίδραση άσκησε στην επιλογή του σκηνοθέτη, μια συνάντηση μεταξύ του Πάπα Ιωάννη του ΚΓ΄ με προσωπικότητες της αριστεράς και του καλλιτεχνικού χώρου, η οποία διοργανώθηκε στην Ασίζη το 1962. Η ταινία βραβεύθηκε από την Επιτροπής Κριτικών στο Φεστιβάλ της Βενετίας του 1964, αλλά και προτάθηκε για τρία Oscarτο 1967. Παράλληλα κρίθηκε το 2014 από την L’Osservatore Romano, ως το αξιολογότερο film αναφορικά με το πρόσωπο του Χριστού. Σαφέστατα ο Παζολίνι προβάλλει μια κοινωνική διάσταση στο έργο, αφού ο ίδιος ήταν εγνωσμένος μαρξιστής, ομοφυλόφιλος, αλλά και άθεος.Χαρακτηριστική είναι η δήλωσή, του πως κινηματογράφησε μια ταινία στην οποία ενέταξε και τον ίδιο του τον βίο και την δραστηριότητά του, διηγούμενος μια ιστορία την οποία ως άθεος δεν πίστευε και ως εκ τούτου έπρεπε να καταδυθεί στον εσωτερικό κόσμο ενός ο οποίος πίστευε, όπως ο Ματθαίος.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΔΩ: pemptousia.gr/