Βραχυχρόνια Μίσθωση: Ένας Μακροχρόνιος Αθέμιτος Ανταγωνισμός με τις Ευλογίες Όλων!
του Σπύρου Σουρέλη (*)
Πρώτη επαφή που είχα με εξοχικές κατοικίες οι οποίες νοικιάζονταν ήταν πριν 15 χρόνια στην Ροδάνθη (Rodanthe) στην Βόρεια Καρολίνα των Η.Π.Α. στις ακτές του Ατλαντικού Ωκεανού. Εκεί που γυρίστηκε την ίδια περίπου περίοδο (2008) το ομώνυμο ρομαντικό δράμα με πρωταγωνιστές τον Richard Gere και την Diane Lane “Nights in Rodanthe”. Δεν υπήρχε στην ακτή του Ατλαντικού εξοχική κατοικία που να μην νοικιάζονταν, όσα λεφτά κι αν είχε ο ιδιοκτήτης της. Δεν υπήρχε όμως ιδιοκτήτης που έβγαζε χρήματα με την έννοια του extra εισοδήματος, δεν χρειαζόταν από την άλλη αν πήγαινε καλά η ενοικίαση να βάλει επιπλέον χρήματα στην επένδυση του για να πληρωθεί η εφορία, για τα λειτουργικά έξοδα, για την συντήρηση του σπιτιού σε μία περιοχή όπου η συντήρηση λόγω κλιματολογικών συνθηκών είναι πολύ ακριβή…
Αυτός που έβγαζε λεφτά με την κλασική έννοια του όρου ήταν ο μεσίτης/μεσάζοντας/εταιρεία διαχείρισης μέσω της οποίας αποκλειστικά νοικιάζονταν οι κατοικίες και φυσικά ήταν όλα δηλωμένα και νόμιμα. Οι ιδιοκτήτες απολάμβαναν κάποιες ημέρες δωρεάν διακοπές ετησίως και είχαν βέβαια και την προσμονή της υπεραξίας της επένδυσης, αν δεν ισοπεδώνονταν η περιοχή και τα σπίτια τους από κάποιον τυφώνα…
Την ίδια περίοδο στην Ευρώπη και κυρίως στην χώρα μας η ενοικίαση εξοχικών κατοικιών ήταν αδιανόητη, οι εξοχικές κατοικίες άλλωστε τόσο σε παραθαλάσσιους προορισμούς, όσο και σε χειμερινά θέρετρα ήταν προνόμιο των πλουσίων ή τουλάχιστον όσων δεν είχαν οικονομικά προβλήματα. Μετά ήρθε η οικονομική κρίση και το σκηνικό άρχισε να αλλάζει άρδην.
Βλέπουμε με την πάροδο του χρόνου και μετά από ένα πρώιμο στάδιο να φεύγουμε από την οικονομία του διαμοιρασμού της εξοχικής κατοικίας και να ανεγείρονται ειδικά στα μεγάλα αστικά κέντρα οικόπεδα που βρίσκονταν στα αζήτητα σε πολυτελή συγκροτήματα, παλιές οικοδομές να ανακαινίζονται και να διατίθενται studio για βραχυχρόνια ενοικίαση, ολόκληρα οικοδομικά τετράγωνα να μετατρέπονται σε καταλύματα βραχυχρόνιας μίσθωσης χωρίς κανόνες και ασύδοτα…
Χωρίς να είναι αναγκασμένοι οι ιδιοκτήτες ή οι διαχειριστές τους να πληρώνουν συγγενικά και πνευματικά δικαιώματα στις εταιρείες που ξεφυτρώνουν από παντού για τις τηλεοράσεις που έχουν αυτά τα καταλύματα και τις μουσικές. Δεν μιλάμε για πάρτι, δεξιώσεις, γάμους και βαφτίσεις που γίνονται κατά κόρον, εκεί όλα καλύπτονται υπό τον μανδύα της ιδιωτικότητας, με το κλειδί και τα λεφτά αντίστοιχα στο χέρι.
Χωρίς να υποχρεώνονται να πληρώνουν δημοτικά τέλη, τέλη παρεπιδημούντων, τέλος διανυκτέρευσης, το οποίο ήρθε για να μείνει αλλά όχι για όλους.
Χωρίς να υποχρεώνονται να έχουν τις στοιχειώδεις ασφαλιστικές καλύψεις για τους πελάτες τους, αστική ευθύνη, πυρασφάλεια, υγειονομικά πρωτόκολλα κλπ.
Έχοντας την δυνατότητα να προσφέρουν “ανταγωνιστικές τιμές” ειδικά προς τα χαμηλής κατηγορίας ξενοδοχεία, με πλήρη πρόσβαση σε πληθώρα χρηματοδοτήσεων για εκσυγχρονισμό και αναβάθμιση, ενώ αντίστοιχα ο ανταγωνισμός αποκλείεται από παντού.
Και πανηγυρίζουμε για ένα μέρος των αδήλωτων εισοδημάτων που εξιχνίασε η ΑΑΔΕ. Χωρίς να γίνονται ουσιαστικοί έλεγχοι (ευτυχώς που υπάρχουν και οι πλατφόρμες), χωρίς να επεμβαίνει αντίστοιχα και το Υπουργείο Εργασίας για να ελέγξει την μαύρη εργασία σε αυτά τα καταλύματα. Σε καμαριέρες/καθαρίστριες, εταιρείες καθαρισμού κλινοσκεπασμάτων, συντηρητές, προμηθευτές αναλώσιμων, λογιστές, διαχειριστές κλπ. Κατά τα άλλα, τα ξενοδοχεία είναι οι γαλέρες ψυχών και εργαζομένων που τα κονομάνε και τους πίνουν το αίμα…
Και παράλληλα φταίει και ο μικροϊδιοκτήτης για τις απλησίαστες τιμές στην μακροχρόνια μίσθωση, που νοικιάζει το διαμερισματάκι του και τα 3 ενοίκια τον χρόνο (όταν είναι δηλωμένα) τα δίνει στην εφορία (με την προϋπόθεση ότι δεν είναι μεγαλοεισοδηματίας). Κάπως έτσι δεν βρίσκουν σπίτια για ενοικίαση οι φοιτητές, οι ένστολοι, οι δάσκαλοι και οι καθηγητές, τα νεαρά ζευγάρια και οι μεροκαματιάρηδες.
Μέχρι σήμερα, μας ενδιαφέρει ως Πολιτεία η οικονομική διάσταση (εν μέρει) και τα αδήλωτα εισοδήματα (σε ένα ποσοστό) και καθόλου η κοινωνική διάσταση του προβλήματος…
Τόσα χρόνια καμία κυβέρνηση δεν ασχολήθηκε σοβαρά με το θέμα, πόσο μάλλον εν μέσω προεκλογικής περιόδου όπου οι ιδιοκτήτες και οι διαχειριστές των ακινήτων αποτελούν την μεγάλη εκλογική δεξαμενή.
Αντιθέτως οι ξενοδόχοι, οι εργαζόμενοι στα ξενοδοχεία, οι προμηθευτές των ξενοδοχείων και οι οικογένειες τους είναι οι δεδομένοι…
(*) Ο κ. Σπύρος Σουρέλης, είναι πρόεδρος Ένωσης Ξενοδόχων Ν. Ιωαννίνων
The post Βραχυχρόνια Μίσθωση: Ένας Μακροχρόνιος Αθέμιτος Ανταγωνισμός με τις Ευλογίες Όλων! appeared first on ΧΡΗΜΑ & ΤΟΥΡΙΣΜΟΣ money-tourism.gr.
ΠΗΓΗ money-tourism.gr
