Από την κωμωδία στην τραγωδία… ένα σποτάκι δρόμος

• Γράφει ο ΑΛΕΞΗΣ ΚΟΛΥΒΑΣ

Οι δραστηριότητες του κ. Παπαδημούλη, ο οποίος ήταν και παραμένει επικεφαλής της ευρωκοινοβουλευτικής ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ, ξεπερνούν αναμφίβολα τα όρια της πολιτικής αθλιότητας. Ήταν λοιπόν φυσικό αυτή η σχεδιασμένη μέθοδος για εξασφάλιση οικονομικού οφέλους από τον «αγώνα για τους μετανάστες», να προκαλέσει αντιδράσεις, είτε γιατί υπάρχουν ακόμη έστω και λίγοι ιδεολόγοι σε αυτόν το χώρο, είτε γιατί κάποιοι άλλοι βρήκαν ευκαιρία να κερδίσουν πολιτικά.

Ο κ. Τσίπρας αυτή την δύσκολη κατάσταση την αντιμετώπισε με μια θεατρική παράσταση, την οποία προφανώς σκηνοθέτησε από κοινού με τον κ. Παπαδημούλη. Τον είδε την μια μέρα και την άλλη παίχτηκε το έργο της συνεδρίασης της ευρωκοινοβουλευτικής ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ-Προοδευτική Συμμαχία. Ο Παπαδημούλης παραιτήθηκε από επικεφαλής και ο Τσίπρας τον επέπληξε λέγοντας ότι δεν επένδυσε σωστά τα χρήματά του, κρατώντας αποστάσεις, αλλά δεν έκανε δεκτή την παραίτηση. Αν κάποιος θέλει πραγματικά να παραιτηθεί, παραιτείται. Όλα τα άλλα είναι για το θεαθήναι.

Δεν υπήρξε πληροφόρηση αν στην συνεδρίαση τέθηκε το θέμα της καταψήφισης του πακέτου των μέτρων που προτείνει η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, για την αντιμετώπιση των επιπτώσεων της πανδημίας του κορονοϊού στις οικονομίες των κρατών-μελών της ΕΕ , τη στιγμή που και ο Α. Τσίπρας και άλλα κορυφαία στελέχη τα χαρακτήριζαν εδώ στην Ελλάδα θετικά. Είναι προφανές πως έχουν εθιστεί τόσο πολύ στο «άλλα λέμε και άλλα κάνουμε», που δεν θεωρούν κάτι σοβαρό, τέτοιες λεπτομέρειες. Έτσι ο κ. Τσίπρας θεώρησε ότι με αυτή την κωμωδία έσβησε την φωτιά, αλλά αυτή μάλλον σιγοκαίει.

Στην πραγματικότητα αυτό το πολιτικό σκάνδαλο του Παπαδημούλη,ήρθε να το σκεπάσει, όπως συμβαίνει σε κυβερνήσεις ή σε κόμματα που βρίσκονται σε περίοδο παρακμής, ένα άλλο πολύ μεγαλύτερο, που είναι πολιτικό με σοβαρότατες ποινικές προεκτάσεις, για πολλούς κορυφαίους παράγοντες της προηγούμενης κυβέρνησης. Εκεί λοιπόν που αναρωτιόμουνα, εάν η αλλαγή του κ. Καμμένου με το αδυνάτισμα και τα υπόλοιπα, τον έκανε αγνώριστο στους δικαστικούς λειτουργούς και δεν τον ακουμπάνε, παρά το γεγονός ότι ήταν ένα από τα πιο αμαρτωλά πρόσωπα της τραγικής για τη χώρα διακυβέρνησης των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, νάτο το παλικάρι μας και με την σφραγίδα της ΕΥΠ.

Εβδομήντα σελίδες για παρακρατικές δραστηριότητες του ιδίου και της συζύγου του, τις οποίες γνώριζε ο τότε πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας, αλλά για κάποιο λόγο τις κάλυπτε, γι αυτό οι ευθύνες του είναι ίσως και μεγαλύτερες από αυτές των φυσικών αυτουργών. Με αυτή την ιστορία αρχίσει να ξετυλίγεται το κουβάρι στης συγκυβέρνησης, με αποκλειστική ευθύνη του κ. Τσίπρα, ενός κόμματος που ήθελε να λέγεται αριστερό με ένα ακροδεξιό.

Αυτή η ιστορία επιβεβαιώνει το ότι κάνεις στην πολιτική δεν υπάρχει περίπτωση να μην το βρεις μπροστά σου. Αν κατουρήσεις στη θάλασσα θα το βρεις στο αλάτι, που λέει ο λαός. Αυτό όμως δεν είναι μια επιθεώρηση, μια κωμωδία. Είναι μια μεγάλη τραγωδία που θα σημαδέψει και τον ίδιο και την όποια προοπτική του ΣΥΡΙΖΑ. Κάθε γράμμα των 70 σελίδων είναι μια σφαίρα στην καρδιά τους και σε μια στιγμή που με μια άλλη πολιτική αθλιότητα, το σποτάκι για τα χρήματα που μοιράστηκαν σε μέσα ενημέρωσης, για τον κορονοϊό, πρόσβαλαν και ήρθαν σε αντίθεση με το σύνολο των δημοσιογράφων.

Το ότι, μάλιστα, αυτά έγιναν σε διάστημα λίγων ωρών δείχνει ακόμη περισσότερα, από όσα μπορούμε να φανταστούμε, πώς μπορεί να ακολουθήσουν.