Share this ΑΡΙΣΤΟΜΕΝΗΣ ΠΡΟΒΕΛΛΕΓΓΙΟΣ Το τελευταίον ζεύγος Το βράδυ εκάθισα στ’ ακροθαλάσσι.Το κύμ’ αθάνατο κυλά, πηγαίνει,παντοτινή ολόγυρά μου πλάση.Κι ο άνθρωπος; Σαν όνειρο διαβαίνει Αχ! Ζήλεψα τα κύματα που τρέχουνκαι ζουν εις τους αιώνας των αιώνων·τα όρη, που με περηφάνια αντέχουνμες στον φρικτό κατακλυσμό των χρόνων. Μα ξάφνω στ’ ανθισμένα μονοπάτιαερωτεμένο