ΚΩΣΤΑΣ Γ. ΠΑΠΑΓΕΩΡΓΙΟΥ [Μέρες κατρακυλούν στο βάραθρο] Μέρες κατρακυλούν στο βάραθροΗ ζωή στα σπλάχνα το αίμαείν’ ένας νάνος αναιδήςη αγρύπνια του σε κατοικεί παντούσε περιρρέει ηχεί ένα θρόισμαστην καρδιά σαν ψίθυροι ανεπαίσθητοιστα σπλάχνα κάτω απ’ τις φυλλωσιέςεκεί που βόσκει ο ύπνοςμηρυκάζοντας το φως και συλλαβίζονταςτο αλφάβητο του ονείρουτο αίμα θυμώνει αναίτια