ΚΟΣΜΟΣ

Έχει εξαφανιστεί από το 2017 μετά την απάτη 3,2 δισεκατομμυρίων λιρών. Που βρίσκεται σήμερα η «βασίλισσα των κρυπτονομισμάτων» Ruja Ignatova; Η πιο ενδιαφέρουσα εξέλιξη των τελευταίων ετών. ΠΗΓΗ in.gr

ΚΟΣΜΟΣ

Όπως και εκατομμύρια άλλοι Ουκρανοί, όταν οι ρωσικοί πύραυλοι άρχισαν να σκίζουν τους ουρανούς στις 24 Φεβρουαρίου, ο Αρτούρ έπιασε το κινητό του για να στείλει μήνυμα στον πατέρα του.

Όμως, όπως εξήγησε στον Guardian, το μήνυμά του προς τον πατέρα του δεν προέκυπτε από την ανησυχία του για τη σωματική του ακεραιότητα. Κι αυτό γιατί ο πατέρας του 27χρονου Αρτούρ, ο Όλεγκ, είναι συνταγματάρχης στις δυνάμεις των φιλορώσων αυτονομιστών της ανατολικής Ουκρανίας.

«Είστε μαλ*κες», έγραψε στο μήνυμά του.

«Μην πάρεις όπλο. Το Κίεβο θα πέσει αμέσως», του απάντησε μετά από λίγο ο Όλεγκ.

Ο Αρτούρ δεν τον άκουσε. Λίγο αργότερα στρατολογήθηκε στα σώματα εθελοντών και συμμετείχε στην επιτυχημένη υπεράσπιση της ουκρανικής πρωτεύουσας, που ολοκληρώθηκε με την αποχώρηση των ρωσικών δυνάμεων τον Απρίλιο.

Λίγο αργότερα, κατετάγη στον τακτικό ουκρανικό στρατό και εσχάτως συμμετείχε στην αντεπίθεση των Ουκρανών στα βόρεια και τα ανατολικά της χώρας.

Μηνύματα από τις αντίθετες πλευρές του μετώπου

Όλο αυτό το διάστημα, κρατά επαφές με τον πατέρα του που βρίσκεται στο κατεχόμενο από τους Ρώσους Ντονέτσκ, ανταλλάσσοντας μηνύματα που μοιράστηκε με τον Guardian. «Κυριολεκτικά είμαστε στις αντίθετες πλευρές του μετώπου. Όμως μόνο ένας από εμάς παλεύει για τον σωστό σκοπό», δήλωσε στη βρετανική εφημερίδα σε κλήση βίντεο από τα δυτικά της χώρας, όπου ξεκουράζεται έπειτα από μήνες λυσσαλέων μαχών.

Η ρωσική εισβολή στην Ουκρανία χώρισε χιλιάδες οικογένειες. Το περίπλοκο, αλλά συχνά κοινό παρελθόν των δυο χωρών, έχει ως αποτέλεσμα πολλοί Ουκρανοί να έχουν συγγενείς στην άλλη πλευρά των συνόρων. Λίγο μετά την εισβολή, είδαν το φως της δημοσιότητας πολλές ιστορίες Ρώσων που αρνούνταν να πιστέψουν τους ουκρανούς συγγενείς τους που τους έλεγαν ότι ο στρατός του Βλαντίμιρ Πούτιν βομβαρδίζει αμάχους σε πόλεις σε ολόκληρη τη χώρα.

Από τον ουκρανικό στρατό στους αυτονομιστές του Ντονέτσκ

Όμως ελάχιστες ιστορίες αναδεικνύουν τον διχασμό που προκάλεσε ο πόλεμος σε αμέτρητες οικογένειες τόσο δραματικά όσο αυτή του Αρτούρ. Ο Αρτούρ προέρχεται από οικογένεια στρατιωτικών από τη Μπορισπίλ, μια πόλη κοντά στο Κίεβο. Ο πατέρας του, ο Όλεγκ, κατάγεται από την περιοχή του Ντονέτσκ, στα ανατολικά της χώρας και υπηρέτησε για μια δεκαετία στον ουκρανικό στρατό, η οποία έληξε το 2011.

Αφότου πήρε διαζύγιο από τη μητέρα του Αρτούρ την ίδια χρονιά, ο Όλεγκ μετανάστευσε στη Ρωσία αναζητώντας εργασία, σύμφωνα με τον γιο του. Με στόχο τα χρήματα, εντάχθηκε στις δυνάμεις των αυτονομιστών του Ντονέτσκ το 2016, δυο χρόνια μετά την προσάρτηση της Κριμαίας και την αποστολή δυνάμεων από τον Πούτιν στα ανατολικά, σε υποστήριξη των αυτονομιστών.

«Με σόκαρε όταν μου είπε ότι θα έμπαινε στις πολιτοφυλακές του Ντονέτσκ», θυμάται ο Αρτούρ. «Για ‘μένα, όπως και για πολλούς Ουκρανούς, αυτός ο πόλεμος ξεκίνησε το 2014 και αυτή η κίνηση σήμαινε ότι πήρε το μέρος του εχθρού».

Ο Αρτούρ εξηγεί ότι ο πατέρας του υιοθετούσε σταδιακά μια όλο και πιο φιλορωσική στάση σε σχέση με τη σύγκρουση, ακόμη και πριν ενταχθεί στους αυτονομιστές. «Η ρωσική προπαγάνδα τον κυρίευσε. Πίστευα ότι δεν θα υπέκυπτε σε αυτή, ότι θα ήταν εξυπνότερος. Όμως έκανα λάθος».

Αγεφύρωτο χάσμα

Παρόλα αυτά, οι δυο τους κράτησαν επαφές όταν ο Αρτούρ, αφού ολοκλήρωσε τις σπουδές του ως μηχανικός, αποφάσισε να ακολουθήσει το όνειρό του και να επιδιώξει να εργαστεί στην κινηματογραφική βιομηχανία του Κιέβου. Όμως καθώς οι εντάσεις μεταξύ Ρωσίας και Ουκρανίας οξύνονταν πριν την εισβολή του Φεβρουαρίου, η απόσταση ανάμεσά τους μεγάλωνε.

Στις αρχές Μαρτίου, όταν οι περισσότεροι ρώσοι στρατιώτες αποχώρησαν από το Κίεβο, ο Αρτούρ έστειλε στον πατέρα του ένα σύντομο βίντεο, κοροϊδεύοντάς τον για τις προειδοποιήσεις του για την πτώση της πρωτεύουσας. «Περπατάω γύρω-γύρω, αλλά δεν βλέπω ούτε ένα Ρώσο. Εξαφανίστηκαν. Μπορείς να με βοηθήσεις; Δεν μπορώ να καταλάβω πού έχουν πάει», του είπε.

Ο Όλεγκ απάντησε λέγοντας ότι η τύχη των Ρώσων σύντομα θα αλλάξει, και συμβουλεύοντάς τον ξανά να ρίξει τα όπλα. «Τότε πλέον κατάλαβα ότι οι ελπίδες του για μια ρωσική νίκη είχαν αρχίσει να εξανεμίζονται. Είχε αρχίσει να απελπίζεται καθώς η Ουκρανία ανακτούσε χαμένο έδαφος».

Μίλησαν ξανά έπειτα από τις εικόνες από την Μπούτσα. Ο Όλεγκ χαρακτήρισε τις ειδήσεις «ψεύτικες», αναπαράγοντας τους ισχυρισμούς της ρωσικής τηλεόρασης ότι οι φωτογραφίες των νεκρών αμάχων ήταν σκηνοθετημένες και ότι οι άμαχοι εκτελέστηκαν από τους ίδιους τους Ουκρανούς.

«Του είπα ότι βρέθηκα και ο ίδιος στην Μπούτσα, ότι είχα δει τα πάντα με τα ίδια μου τα μάτια», εξηγεί ο Αρτούρ. «Όμως κατάλαβα ότι δεν είχε νόημα. Σταμάτησα να προσπαθώ να τον πείσω για οτιδήποτε. Ήταν πεταμένος χρόνος».

«Απόλαυσέ το τώρα που μπορείς»

Μια από τις τελευταίες φορές που μίλησαν, ήταν όταν η μονάδα του Αρτούρ συμμετείχε στην απελευθέρωση του Ιζιούμ, στην αρχή της ουκρανικής αντεπίθεσης στα βορειοανατολικά της χώρας.

«Απόλαυσέ το τώρα που μπορείς», του έγραψε ο πατέρας του.

«Είστε σαν τους κακούς στις ταινίες τρόμου. Όταν χάνει το κακό, πάντα υπόσχεται ότι θα γυρίσει», του απάντησε ο Αρτούρ.

Όταν ρωτήθηκε από τον Guardian τι θα κάνει αν συναντήσει τον πατέρα του στη μάχη, ο Αρτούρ σιώπησε. «Δε νομίζω ότι θα μπορούσα να τον πυροβολήσω, ούτε κι εκείνος εμένα. Ποιος θα μπορούσε να σκοτώσει τον ίδιο του τον πατέρα;» αναρωτήθηκε, προσθέτοντας ότι προς το παρόν ένα τέτοιο σενάριο παραμένει απίθανο, καθώς ο πατέρας του βρίσκεται σε στρατιωτική βάση στο Ντονέτσκ.

«Θέλω να δω τον κόσμο του να καταρρέει»

Σε πρόσφατο μήνυμά του, ο Όλεγκ έγραψε στον Αρτούρ: «Εξακολουθείς να είσαι ο γιος μου. Θέλω το καλύτερο για ‘σένα. Θέλω να είσαι χαρούμενος και υγιής».

«Όμως νομίζω ότι θα πρέπει να τιμωρηθεί με κάποιο τρόπο από το δικαστήριο», επισημαίνει ο Αρτούρ. «Θα ήθελα να δει τη νίκη μας και να νιώσει τον κόσμο του να καταρρέει».

Παρόλα αυτά, ο Αρτούρ λέει ότι προσπαθεί πολύ να μην αφήσει τον θυμό και το μίσος να τον κυριεύσει. «Ο πατέρας μου πρόδωσε την οικογένειά μας και πρόδωσε τη χώρα μας. Όμως η αγάπη είναι το κίνητρό μου όταν μάχομαι για την πατρίδα μου».

«Το τυφλό μίσος θα με έτρωγε ζωντανό και θα μπορούσα να καταστραφώ πριν λήξει αυτός ο πόλεμος», συμπληρώνει, προσθέτοντας ότι μετά τον πόλεμο θέλει να συνεχίσει να γυρίζει ταινίες και να βοηθήσει τους στρατιώτες που υποφέρουν από μετατραυματικό στρες.

Όσο για τους λόγους που μοιράστηκε την ιστορία του, ο Αρτούρ εξηγεί:

«Ήθελα να περάσω το μήνυμα ότι δεν ευθυνόμαστε για τις επιλογές τις οικογένειάς μας. Δεν σε κάνει λιγότερο πατριώτη το γεγονός ότι ο πατέρας σου είναι εγκληματίας». Η μονάδα του ξέρει την ιστορία του, αλλά όπως λέει δεν αμφισβήτησαν ποτέ την αφοσίωσή του. «Ξέρουν ότι είμαι 100% πιστός στην Ουκρανία».

Πηγή: Guardian

ΠΗΓΗ in.gr

ΚΟΣΜΟΣ

Στα 48 χρόνια του, έχει μεγάλη επιρροή στο πολύπαθο Ιράκ. Για την ακρίβεια, θεωρείται μια από τις πιο ισχυρές -πολιτικές και μη- προσωπικότητες στη χώρα του από τις αρχές του 21ου αιώνα. Σιίτης κληρικός, ηγέτης πολιτοφυλακής και ιδρυτής της πιο ισχυρής αυτή τη στιγμή ιρακινής πολιτικής φατρίας, ο Μοντάντα αλ Σαντρ έγινε ευρύτερα γνωστός μετά την ανατροπή του καθεστώτος του Σαντάμ Χουσεΐν.

Έκτοτε μπήκε στο «μάτι» των Αμερικανών εισβολέων. Αντιτάχθηκε από την αρχή στην παρουσία των ξένων στρατευμάτων. Μετέπειτα τάχθηκε και κατά της αυξημένης επιρροής και μόχλευσης του σιιτικού Ιράν στα εσωτερικά της χώρας του -αν και ο ίδιος έχει δηλώσει κατά καιρούς ότι θέλει να εγκαταστήσει στο Ιράκ μια «ισλαμική δημοκρατία».

Χάρη στη μεγάλη απήχηση που έχει στα φτωχά λαϊκά στρώματα -χειμαζόμενα εδώ και χρόνια από την εκτεταμένη διαφθορά και τις κραυγαλέες ανισότητες στην πετρελαιοπαραγωγό χώρα- ο Μοκτάντα αλ Σάντρ κατάφερε να είναι (με το εθνικιστικό κόμμα του, το Σαντρικό Κίνημα) ο μεγάλος νικητής των τελευταίων βουλευτών εκλογών στο Ιράκ, τον περασμένο Οκτώβριο.

Δέκα μήνες μετά ωστόσο η Βαγδάτη παραμένει σε πολιτικό αδιέξοδο -η μεγαλύτερη περίοδος από την εισβολή των ΗΠΑ. Βασική αιτία: η αντιπαλότητα μεταξύ του Σαντρικού Κινήματος και αντίπαλων σιιτικών κομμάτων που έχουν με στενούς δεσμούς με το Ιράν.

Όπως έχει συμβεί και στο πρόσφατο παρελθόν, η πολιτική «ακαμψία» μετατράπηκε το τελευταίο διάστημα με δυναμικές κινητοποιήσεις των υποστηρικτικών του Σαντρ, με απώτερο στόχο την προκήρυξη νέων εκλογών.

Στις αρχές της εβδομάδας η κατάσταση πήρε εκρηκτικές διαστάσεις, με «θρυαλλίδα» την ανακοίνωση του ίδιου ότι αποσύρεται «οριστικά» από την πολιτική.

Δεν ήταν η πρώτη φορά που το έκανε και, κατά πολλούς αναλυτές, δεν θα είναι ούτε η τελευταία.

Η ταχεία αποκλιμάκωση της έντασης τα τελευταία 24ωρα, κατόπιν παρέμβασής του, εκλαμβάνεται ως ακόμη μια επίδειξη της δύναμής του.

Αυτό, δε, την ώρα που εντείνονταν οι φόβοι για το ξέσπασμα νέου   εμφυλίου και για περαιτέρω γεωπολιτική μόχλευση από περιφερειακές δυνάμεις.

Σιιτικός λαϊκισμός

Γιος του Μεγάλου Αγιατολάχ Μοχάμεντ Σανίκ αλ-Σαντρ, υπερασπιστή του μαχητικού σιισμού, ο οποίος δολοφονήθηκε μαζί με δύο από τους γιους του από το καθεστώς του Σαντάμ Χουσεΐν το 1999 σε ενέδρα, ο Μοκτάντα αλ Σαντρ ήταν στη ουσία άγνωστος στη Δύση πριν από την αμερικανική εισβολή το 2003. Σύντομα όμως έγινε σύμβολο αντίστασης στην ξένη κατοχή.

Ήταν ο πρώτος που ίδρυσε σιιτική πολιτοφυλακή, τον Στρατό του Μάχντι, πολεμώντας κατά των στρατιωτικών δυνάμεων των ΗΠΑ και των συμμάχων τους. Ηγήθηκε δύο εξεγέρσεων εναντίον τους. Το αμερικανικό Πεντάγωνο τον χαρακτήριζε τότε «τη μεγαλύτερη απειλή κατά της ασφάλειας του Ιράκ», καταζητώντας τον «νεκρό ή ζωντανό».

Το 2004, οι αμερικανικές δυνάμεις κατοχής εξέδωσαν ένταλμα σύλληψης εναντίον του για τη δολοφονία ενός μετριοπαθούς σιίτη ηγέτη που οι ΗΠΑ είχαν εγκαταστήσει στην Νατζάφ, την ιερή πόλη των σιιτών. Ο Σαντρ αρνήθηκε κάθε ανάμειξη. Τελικά δεν του απαγγέλθηκαν καν κατηγορίες.

Έχτισε το προφίλ του ασυμβίβαστου εθνικιστή. Χαλύβδωσε τη λαϊκή βάση του παρέχοντας στους υποστηρικτές του -μέσα από το κίνημα που δημιούργησε στη διάρκεια του ιρακινού εμφυλίου- ένα φάσμα κοινωνικών, εκπαιδευτικών και υγειονομικών υπηρεσιών.

Ήταν τέτοια η ισχύς του, ώστε ακόμη και στη Βαγδάτη μετονομάστηκε ένα φτωχό σιιτικό προάστιο σε «Σαντρ Σίτι» (προς τιμήν του πατέρα του).

Στις ιρακινές πόλεις και περιοχές ήταν υπό τον έλεγχο των δυνάμεών του εφαρμόζονταν αυστηρά μέτρα ασφαλείας και ένα δικαστικό σύστημα βασισμένο στον ισλαμικό νόμο, τη Σαρία.

Από το 2005 άρχισε να αποκτά ρυθμιστικό πολιτικό ρόλο για τον σχηματισμό κυβερνήσεων στη Βαγδάτη, υποστηρίζοντας παλαιότερα την ανάδειξη στην πρωθυπουργία του σιίτι πολιτικού Νούρι αλ Μαλίκι. Σήμερα, οι δύο τους βρίσκονται σε ανοιχτή ρήξη.

Βασική αίτια: η εξυπηρέτηση από το μπλοκ του αλ Μαλίκι του παρεμβατικού ρόλου του Ιράν. Χώρα όπου ο Σαντρ φέρεται ότι αυτοεξορίστηκε το 2007 μέχρι να επιστρέψει το 2011 στη γενέτειρά του, τη Νατζάφ, προχωρώντας έκτοτε σε σημαντικές αλλαγές στην πολιτική στρατηγική του.

Στροφή στον ιρακινό εθνικισμό

Οι έως τότε σχέσεις αμοιβαίου οφέλους με την Τεχεράνη άλλαξαν, μετά και τη σύμπραξή του Σαντρ με τις ιρακινές δυνάμεις ασφαλείας και τον διεθνή υπό τις ΗΠΑ συνασπισμό για την εκρίζωση της μεγαλύτερης απειλής στα ιρακινά εδάφη: της σουνιτικής τρομοκρατικής οργάνωσης «Ισλαμικό κράτος».

Έκτοτε ο Σαντρ, παράλληλα με το πάγιο αίτημα για πλήρη αποχώρηση των ξένων δυνάμεων, περιφρονούσε τις προσωπικότητες της ιρακινής αντιπολίτευσης που άνοιγαν το δρόμο στην Τεχεράνη.

Έπειτα από περιθωριοποίηση ετών από τις φιλοϊράνικές σιιτικές ελίτ, ο Σαντρ -κύριος πια εκφραστής του ιρακινού εθνικισμού- κατέλαβε κεντρικό ρόλο από το 2018 στην πολιτική σκηνή της Βαγδάτης, επιδιώκοντας συναινετικές συμμαχίες με διάφορες φατριές και συνιστώσες: από τους κομμουνιστές, έως τους Κούρδους.

Καταγγέλλει την αποτυχία μεταρρυθμίσεων, στήριξης των οικονομικά ασθενέστερων στρωμάτων και καταπολέμησης της ενδημικής διαφθοράς.

Ο ίδιος φέρεται πάντως να διατηρεί βαθιά επιρροή στους κρατικούς θεσμούς. Σύμφωνα με το πρακτορείο Reuters, μέλη του Σαντρικού Κινήματος έχουν καταλάβει τα τελευταία δύο χρόνια ανώτερες θέσεις στα υπουργεία Εσωτερικών, Άμυνας και Επικοινωνιών, σε κρατικούς οργανισμούς πετρελαίου, ηλεκτρικής ενέργειας και μεταφορών, ακόμη και στην Κεντρική Τράπεζα του Ιράκ.

Παράλληλα, ελέγχει μια παραστρατιωτική ομάδα με χιλιάδες μέλη, την οποία έχει μετονομάσει σε «Ταξιαρχίες Ειρήνης».

Θολό τοπίο

Όπως και στο πρόσφατο παρελθόν, έτσι και τώρα ο Μοκτάντα αλ Σαντρ μπορεί να κατεβάζει στους δρόμους χιλιάδες υποστηρικτές του ως μοχλό πίεσης, ένθεν κακείθεν.

Όχι τυχαία, πέραν των πολιτικών εμποδίων στη συγκρότηση κυβέρνησης με τη συμμετοχή της παράταξής του, μια από τις βασικές αιτίες που εκτιμάται ότι οδήγησαν στην πρόσφατη -πολλοστή έως τώρα- ανακοίνωση παραίτησής του Σαντρ θεωρείται μια παράλληλη εξέλιξη.

Η αιφνιδιαστική -επισήμως για λόγους υγείας- παραίτηση του μέντορά του και ανώτατου θρησκευτικού ηγέτη των σιιτών του Ιράκ, Αγιατολάχ Καντίμ Αλ Χαΐρι και η παρότρυνσή του για πίστη στον ανώτατο θρησκευτικό ηγέτη του Ιράν, Αγιατολάχ Αλί Χαμενεΐ.

Με όλα αυτά ως φόντο, αναλυτές τονίζουν σχεδόν με βεβαιότητα ότι η νέα παραίτηση Σαντρ δεν είναι ο επίλογος της δράσης του.

Όπως πάντως επισημαίνει και το Reuters, «το σημερινό πολιτικό τέλμα στο Ιράκ φαίνεται πως είναι δυσκολότερο να επιλυθεί, συγκριτικά με προηγούμενες περιόδους αστάθειας». Και δη εν μέσω τεκτονικών γεωπολιτικών ανακατατάξεων, εν μέσω του χάους που αφήνει πίσω της η αμερικανική στρατιωτική αποδέσμευση από την ευρύτερη (βλ. και Αφγανιστάν) περιοχή.

Γράψτε το σχόλιό σας

Ακολουθήστε το in.grστο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, στο in.gr

ΠΗΓΗ in.gr

ΚΟΣΜΟΣ

Εκατοντάδες Ιρανοί παρέστησαν σήμερα στην Τεχεράνη στην κηδεία του μεγαλύτερου σύγχρονου ποιητή της χώρας, του Χουσάνγκ Εμπτεχάτζ, του οποίου η σορός μεταφέρθηκε στο Ιράν μετά τον θάνατό του στις 19 Αυγούστου στη Γερμανία σε ηλικία 94 ετών.

Ήταν γνωστός με το ψευδώνυμο Σαγιέντ («σκιά» στα περσικά), με το οποίο υπέγραφε τα λυρικά του ποιήματα στα οποία μιλούσε για την αγάπη και τη μοναξιά και απηχούσαν τους καημούς και τα όνειρα της ιρανικής κοινωνίας.

Η δημοτικότητά του αυξήθηκε όταν ο τραγουδιστής Μοχάμαντ-Ρεζά Σατζαριάν, αδιαμφισβήτητος δεξιοτέχνης του παραδοσιακού ιρανικού τραγουδιού, ερμήνευσε τα έργα του.

Επέστρεψε στη γη του

Σήμερα το πρωί, πλήθος αξιωματούχων, καλλιτέχνες και θαυμαστές απέτισαν φόρο τιμής στον Εμπτεχάτζ μπροστά από το κτίριο όπερας Ρουντάκι στο κέντρο της Τεχεράνης.

«Ο Σαγιέντ επέστρεψε τελικά στη γη του», δήλωσε η κόρη του Γιάλντα, λέγοντας ότι οι πατέρας της «επαναλάμβανε ακατάπαυστα ότι ήθελε να επιστρέψει κοντά στον λαό του».

Μετά μια σύντομη τελετή, το πλήθος ακολούθησε το φέρετρο του Εμπτεχάτζ, υπό τον ήχο της φωνής του, της ηχογραφημένης απαγγελίας των ποιημάτων του από τον ίδιο.

Ο ποιητής πέθανε στις 19 Αυγούστου στην Κολωνία από επιπλοκές νεφρικής ανεπάρκειας, έπειτα από μερικές εβδομάδες νοσηλείας.

Η σορός του επέστρεψε την Τετάρτη το βράδυ στην ιρανική πρωτεύουσα, όπου την υποδέχτηκαν στο αεροδρόμιο Μεχραμπάντ οι οικείοι του, ο εκπρόσωπος της ιρανικής διπλωματίας Νάσερ Κανανί και αξιωματούχοι του υπουργείου Πολιτισμού.

Σε μήνυμά του, ο Ιρανός πρόεδρος Εμπραχίμ Ραϊσί εξήρε τον Εμπτεχάτζ για τον «ρόλο του στη διαφύλαξη του πλούσιου θησαυρού της περσικής λογοτεχνίας» και τα «αντι-αλαζονικά» ποιήματά του, ένας υπαινιγμός προς τη Δύση στη φρασεολογία της Ισλαμικής Δημοκρατίας.

Η αντίσταση στον Σάχη και η φυλάκιση

Γεννημένος στις 26 Φεβρουαρίου 1928 από ευκατάστατη οικογένεια στο Ραστ του βόρειου Ιράν, ο Εμπτεχάτζ δημοσίευσε την πρώτη του συλλογή το 1946. Στα νιάτα του, προσέγγισε το ιρανικό κομμουνιστικό κόμμα Τουντέχ, παρότι πάντα αρνιόταν ότι ήταν μέλος του. Σε όλη του τη ζωή έμεινε πιστός στον σοσιαλισμό που θεωρούσε «τον μοναδικό δρόμο για την ανθρωπότητα» και αποκαλούσε τον κομμουνισμό «μακρινό ιδεώδες».

Τον Μάιο του 1968, ο Εμπτεχάτζ συμμετείχε στην ίδρυση της Ένωσης Ιρανών συγγραφέων, επί του αυτοκρατορικού καθεστώτος του Σάχη, που έγινε με πρωτοβουλία μιας ομάδας συγγραφέων που ήθελαν να καταπολεμήσουν τη λογοκρισία.

Λίγες μέρες μετά τη «Μαύρη Παρασκευή» (8 Σεπτεμβρίου 1978), παραιτήθηκε από το κρατικό ραδιόφωνο, καταγγέλλοντας τη σφαγή εκατοντάδων διαδηλωτών από το καθεστώς του Σάχη.

Στις αρχές της δεκαετίας του 1980, ο Εμπτεχάτζ συνελήφθη μαζί με μέλη του Τουντέχ, το οποίο είχε πλέον απαγορευτεί από τις ισλαμικές αρχές, πριν αφεθεί ελεύθερος μετά την παρέμβαση του ανώτατου ηγέτη Αλί Χαμενεΐ, ο οποίος τότε ήταν πρόεδρος.

Από τα τέλη της δεκαετίας του 1980, ο Εμπτεχάτζ ζούσε μεταξύ Τεχεράνης και Κολωνίας, μια απλή ζωή με την οικογένειά του.

Η ταφή του θα γίνει αύριο στον κήπο Μοχτασάμ, ένα δημόσιο πάρκο στην καρδιά της γενέτειράς του, της πόλης Ραστ.

ΠΗΓΗ in.gr

ΚΟΣΜΟΣ

Ήταν μία νύχτα του Αυγούστου, το 1986, όταν συνέβη μία από τις πιο μυστηριώδεις φυσικές καταστροφές στην ιστορία της ανθρωπότητας.

Για τους κατοίκους των χωριών, Cha, Nyos και Subum στο Καμερούν ήταν μια ακόμη συνηθισμένη ημέρα. Δεν γνώριζαν όμως πως ο θάνατος παραμόνευε… στη λίμνη!

Ακόμη και οι μύγες είχαν πέσει νεκρές.

Πιο συγκεκριμένα, όλα συνέβησαν συνέβη στη λίμνη Νίος στο βορειοδυτικό Καμερούν.  Πρόκειται για μία λίμνη που σχηματίστηκε πάνω από έναν ηφαιστειακό κρατήρα στο βορειοδυτικό Καμερούν.

Χωρίς προειδοποίηση, η λίμνη απελευθέρωσε εκατοντάδες χιλιάδες τόνους τοξικού διοξειδίου του άνθρακα – οι εκτιμήσεις κυμαίνονται από 300.000 έως και 1.6 εκατομμύρια – και αυτό το σιωπηλό σύννεφο θανάτου απλώθηκε στην ύπαιθρο με ταχύτητα περίπου 100 χλμ. / Ώρα, σκοτώνοντας μέσα σε λίγα λεπτά από ασφυξία -ελλείψει οξυγόνου- 1.746 άτομα και περισσότερα από 3.500 ζώα.

Η λίμνη Νίος

Αυτή ήταν μόνο μια εκτίμηση, καθώς οι επιζώντες είχαν αρχίσει να θάβουν τους φίλους και τους γείτονές τους σε ομαδικούς τάφους πριν αρχίσει η καταμέτρηση.

Σε ακτίνα 25 χιλιομέτρων, ο θάνατος συνάντησε τους ντόπιους και τα άγρια ζώα. Πολλοί άνθρωποι από τα χωριά Cha, Nyos και Subum έσβησαν σιωπηλά στον ύπνο τους. Μερικοί βρέθηκαν με αίμα γύρω από τις μύτες και τα στόματα τους.

Όταν οι λίγοι υπόλοιποι επιζώντες ξύπνησαν, δεν βρήκαν ίχνη από αναταραχή ούτε καμία ακαταστασία ούτε βία, απλά, πτώματα. Ακόμη και οι μύγες είχαν πέσει νεκρές.

Οι δημοσιογράφοι στην περιοχή το περιέγραψαν σαν να έβλεπαν τα επακόλουθα αποτελέσματα μιας βόμβας νετρονίων.

Επισήμως, ο αριθμός των νεκρών που καταγράφηκε ήταν 1.746 άτομα. Αυτή ήταν μόνο μια εκτίμηση, καθώς οι επιζώντες είχαν αρχίσει να θάβουν τους φίλους και τους γείτονές τους σε ομαδικούς τάφους πριν αρχίσει η καταμέτρηση.

«Η αναπνοή μου δεν έβγαινε…»

Ο Joseph Nkwain, ο οποίος ξύπνησε 3 ώρες μετά το σύννεφο, αναφέρθηκε στην τραγική του εμπειρία συνομιλώντας με τον ερευνητή του Πανεπιστημίου του Plymouth, Arnold H. Taylor:

«Δεν μπορούσα να μιλήσω, ήμουν παραζαλισμένος, δεν μπορούσα να ανοίξω το στόμα μου γιατί μύριζα κάτι τρομερό… άκουσα την κόρη μου να ρεγχάζει με τρομερό τρόπο, ακανόνιστα… Όταν δρασκέλισα την απόσταση μέχρι το κρεβάτι της κόρης μου … κατέρρευσα και έπεσα. Τα χέρια μου έχουν κάποιες πληγές και δεν ξέρω πραγματικά πώς τις απέκτησα. Ήθελα να μιλήσω, η αναπνοή μου δεν έβγαινε… όταν έσκυψα να την σηκώσω, η κόρη μου ήταν ήδη νεκρή».

Είναι ένα από τα πιο θανατηφόρα φυσικά γεγονότα καταγεγραμμένα στην ιστορία και οι επιστήμονες ακόμα δεν έχουν ιδέα τι το προκάλεσε.

«Ήταν μια από τις πιο παράξενες ολικές καταστροφές που οι επιστήμονες έχουν διερευνήσει ποτέ. Οι λίμνες δεν εκρήγνυνται ξαφνικά ένα βράδυ και εξαφανίζουν χιλιάδες ανθρώπους», δήλωσε στον Guardian το 2005 ο George Kling, οικολόγος στο Πανεπιστήμιο του Michigan.

Η έρευνα των επιστημόνων

Όταν η είδηση ​​της καταστροφής άρχισε να διαδίδεται στη διεθνή κοινότητα, επιστήμονες από όλο τον κόσμο πήγαν να ερευνήσουν το περιστατικό.

Όταν είδαν τα πτώματα, παρατήρησαν ότι δεν υπήρχαν ενδείξεις αιμορραγίας, σωματικού τραύματος ή ασθένειας. Από εκείνους που είχαν επιζήσει, πολλοί υπέφεραν από εμετούς, διάρροια και ψευδαισθήσεις, που ήταν όλα συμπτώματα δηλητηρίασης από διοξείδιο του άνθρακα.

Η έκρηξη στη λίμνη σκότωσε 3.300 ζώα σε ένα βράδυ

Αφού πήραν δείγματα από το νερό, οι ερευνητές ανακάλυψαν ότι το κόκκινο χρώμα του νερού προκλήθηκε από διαλυμένο σίδηρο που συνήθως βρισκόταν στον πυθμένα της λίμνης. Ανακάλυψαν επίσης μεγάλη ποσότητα διοξειδίου του άνθρακα (CO2) στο νερό. Καθώς άντλησαν δείγματα από τον πάτο της λίμνης, τα επίπεδα διοξειδίου του άνθρακα (CO2) ανέβαιναν περισσότερο.

Η λίμνη, ωστόσο, ήταν ασυνήθιστα ακίνητη – και ως αποτέλεσμα, υπήρξε συσσώρευση διοξειδίου του άνθρακα στο ίζημα εδώ και δεκαετίες, κάτι άγνωστο σε όσους ζούσαν στην περιοχή.

Δεν είναι γνωστό τι ακριβώς διατάραξε τη λίμνη εκείνη την ημέρα – είτε πρόκειται για κατολίσθηση είτε απλώς ξαφνική απελευθέρωση αερίου – αλλά όταν βγήκε, απελευθερώθηκαν περίπου 1,2 κυβικά χιλιόμετρα διοξειδίου του άνθρακα σε περίπου 20 δευτερόλεπτα, προκαλώντας ασφυξία σε οτιδήποτε ζωντανό βρέθηκε στην πορεία του. Το αέριο είναι πιο πυκνό από τον περιβάλλοντα αέρα, οπότε πέρασε από όσους ήταν όρθιοι ή έτυχε να βρίσκονται σε μεγαλύτερο υψόμετρο, ενώ όσους κοιμούνταν κάτω τους σκότωσε.

Και θεωρίες συνωμοσίας

Ελλείψει επιστημονικής εξήγησης, οι θεωρίες των συνωμοσιών έδιναν κι έπαιρναν, με ορισμένους ντόπιους να πιστεύουν ότι η έκρηξη είχε προκληθεί από μια μη κοινοποιημένη, στους κατοίκους, δοκιμή βόμβας, την οποία διεξήγαγαν οι κυβερνήσεις του Ισραήλ και του Καμερούν.

Όλως περιέργως, κάτι παρόμοιο είχε συμβεί στη γύρω περιοχή μόλις δύο χρόνια νωρίτερα στη λίμνη Monoun, όπου μια εκρηκτική έκλυση CO2 σκότωσε 37 άτομα. Και πάλι κανείς δεν γνωρίζει τι προκάλεσε εκείνη την έκρηξη.

Η λίμνη απελευθέρωσε εκατοντάδες χιλιάδες τόνους τοξικού διοξειδίου του άνθρακα

Για να μην εκραγούν ξανά αυτές οι λίμνες, το 2001, μηχανικοί εγκατέστησαν σωλήνες και στις δύο για να αναρροφήσουν το CO2 από το στρώμα στο βυθό της λίμνης και να το απελευθερώσουν σταδιακά στον αέρα.

Ένα άλλο σύνολο σωλήνων εγκαταστάθηκε το 2011, αφού οι ερευνητές προειδοποίησαν για έκρηξη φυσικού αερίου «που θα μπορούσε να αποβεί μεγαλύτερη από οποιαδήποτε από αυτές τις καταστροφές».

Με την επίλυση αυτού του προβλήματος, ένα άλλο εμφανίστηκε – ο φυσικός τοίχος που περιβάλλει τη λίμνη Nyos άρχισε να υποχωρεί και η ανησυχία ήταν ότι αν κάτι άλλαζε τη γη γύρω της και την απομακρύνει, τότε δεν υπάρχει τρόπος να προβλέψουμε τι θα συμβεί αν το περιεχόμενό της ξεχυθεί.

Από τότε, ένα φράγμα έχει κατασκευαστεί γύρω από την όχθη για να την προστατεύσει από υποχώρηση και ενώ οι ερευνητές πιστεύουν ότι θα κρατήσει στο εγγύς μέλλον, διαδικασίες όπως καιρικές συνθήκες ή υπερχείλιση της λίμνης «μπορεί να προκαλέσουν άμεση κατάρρευση».

ΠΗΓΗ in.gr