Κατερίνα Αγγελάκη-Ρουκ: Ο Έρωτας κι ο Κόσμος

ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΑΓΓΕΛΑΚΗ-ΡΟΥΚ

Ο Έρωτας κι ο Κόσμος

Ζούσα τις τελευταίες μέρες
σα να ‘ταν παρελθόν
οι ώρες μόλις βγαίναν απ’ το χρόνο
πέτρωναν κύλαγαν
σαν πελώρια βότσαλα
στο βυθό του κορμιού μου
νερά τα χέρια σου περνούσαν
από πάνω τους
κι αστράφταν.
Τώρα πια δεν έχω καμιά προθεσμία
τις εξάντλησα μεθοδικά
μια μια σαν αρρώστια
έφαγαν το χρόνο μου
κι αρχίσανε οι σφάχτες.
Χάνομαι, κουφή μέσα στον κόσμο
το πουλί, ακούω μόνο το πουλί
έξω απ’ το παράθυρό σου.
Μα οι πόνοι περίσσεψαν
σ’ αυτή τη γη
οι θάλασσες τσούζουν
σαν πληγή
μαύρες τρύπες αχνίζουν
καίγονται τα σώματα
καίγονται τα σπαρτά
κι ανοίγουν βαθιές σκιές
τα βαριά φτερά των ιεροεξεταστών.
Κορμι’ αντιστέκονται
κορμιά πέφτουν
στρατοί με κομμένα κεφάλια
έρχονται όλο κατεβαινουν
ανανεωμένοι οι ξανθοί
βάζουν φωτιά στα καλύβια
με το μικρότατο στόλισμα:
ένα κοριτσάκι.
Οι ακρωτηριασμένοι
μαθαίνουν ξανά το περπάτημα
και στο θάλαμο το ελαφρό τραγούδι
τους θυμίζει το βαλς
που ‘ταν κάποτε η ζωή τους.
Στο νησί μας
σαλιγκάρια – άνθρωποι με μπογαλάκια
γλείφουν το χώμα
να στυλωθούν
τους τυλίγει η αποφορά
σα να ‘χε κακοφορμίσει
η ελπίδα
στο μέρος όπου κάποτε λεμονανθι κααι κιτρα.
Τη φίλη μου απ’ την Ιερουσαλήμ
ποιος ξέρει αν θα την ξαναδώ
να μου τραγουδάει
αράπικα τραγούδια της αγάπης
μες στα χιόνια
αν θα μαγκώσουνε σαν δόκανα
τα σύνορα τριγύρω
κι αν θα βουλιάζει
ο τόπος της καρδιάς μου
μες στο χάος.

Είναι ατιμία το πάθος μου.
Στην τόση καταστροφή
-“έπεσε κι άλλη πόλη”-
με πονάει το ωραιότατο χέρι σου
η θέση του
η θήκη του
η θηλή
η ασύγκριτη φωνή σου
με τσουρουφλάει
πιο άμαχη απ’ τους άμαχους
στενά συγκεντρωμένη
σ’ ένα μονάχα δράμα.
Λιωμένο μολύβι στάζει
η ανάσα των ανθρώπων
κι εγώ σχεδιάζω συναντήσεις
όταν σε δω
αν θα σ’ αγκαλιάσω πρώτα
ή θα σκύψω το κεφάλι
αποκαμωμένη
απ’ το φιλί
που άργησε πολύ
κι εχάθη η νοστιμιά του.
Κι ενώ όλο για μίσος λένε
θυμάμαι πόσο αρέσει
στους άντρες ν’ αγαπιούνται
πώς δένουν σαν φραγκόσυκα
σφιχτό χύνεται το μέλι
απ’ τα αγκαθάκια
και πέφτει η γύρη σα βροχή
απ’ το πελώριο κίτρινο
λουλούδι της αγάπης

• Πρώτη δημοσίευση: ΤΡΑΜ / ‘Ενα όχημα. Θεσσαλονίκη, Σεπτέμβρης 1976. Δεύτερη διαδρομή. Δεύτερο τεύχος.

Η Κατερίνα Αγγελάκη-Ρουκ (1939-2020) γεννήθηκε στην Αθήνα. Σπούδασε στην Αθήνα, στη Νότια Γαλλία και στην Ελβετία (Πανεπιστήμιο της Γενεύης). Ήταν διπλωματούχος της Σχολής Μεταφραστών και Διερμηνέων (αγγλικά, γαλλικά, ρωσικά). Πρωτοδημοσίευσε ποίηση στην “Καινούργια Εποχή” το 1956. Άρθρα και δοκίμιά της για την ελληνική ποίηση και τη μετάφραση της ποίησης δημοσιεύτηκαν σε περιοδικά και εφημερίδες στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Εξέδωσε περίπου 20 ποιητικές συλλογές, καθώς και δύο τόμους ποιητικών διαλόγων. Το 1962 τιμήθηκε με το Α’ Βραβείο Ποίησης της πόλης της Γενεύης (Prix Hensch). Το 1985 τιμήθηκε με το Β’ Κρατικό Βραβείο Ποίησης. Έχοντας μεταφραστεί στα αγγλικά από αρκετά νωρίς (“The Body is the Victory and the Defeat of Dreams”, 1975, “The Scattered Papers of Penelope: New and Selected Poems”, 1977, κ.ά.) έδωσε διαλέξεις και διάβασε ποιήματά της σε Πανεπιστήμια των ΗΠΑ και του Καναδά (Harvard, Cornell, Daztmouth, N.Y. State, Princeton, Columbia κ.α.) Το 2000 τιμήθηκε με το βραβείο Κώστα και Ελένης Ουράνη (Ακαδημία Αθηνών). Η ποίησή της μεταφράστηκε σε περισσότερες από δέκα γλώσσες και περιλήφθηκε σε ανθολογίες σε όλο τον κόσμο. Στο μεταφραστικό έργο της συγκαταλέγονται έργα και κείμενα των Σάμουελ Μπέκετ, Σωλ Μπέλοου, Γιόζεφ Μπρόντσκι, Σέιμους Χίνι, Ζαν-Μαρί Ντρο, Ζακ Λακαριέρ, Μιχαήλ Λέρμοντοφ, Βλαντίμιρ Μαγιακόφσκι, Πίτερ Μάκριτζ, Ντέρεκ Ούολκοτ, Σύλβια Πλαθ, Μάικλ Μαρτς, Αλεξάντρ Πούσκιν, Ουίλλιαμ Σαίξπηρ, Ντίλαν Τόμας, Έλσα Τριολέ, Πίτερ Μπιν, Νίκου Καζαντζάκη κ.ά. Έφυγε από τη ζωή στην Αθήνα στις 20 Ιανουαρίου 2020, σε ηλικία 81 ετών.

ΠΗΓΗ TIMESNEWS

admin