Μιχάλης Κουτσός, Φιλόλογος – Συγγραφέας Όλοι έχουμε την απορία πώς να ήταν άραγε ο Παράδεισος πριν από το παράπτωμα των Πρωτοπλάστων. Μερικοί τον ταυτίζουν με τον κήπο της Εδέμ αλλά και όλοι τον φανταζόμαστε ως ένα τόπο με δένδρα, με λουλούδια, με πουλιά να κελαηδίζουν και ρυάκια να κελαρύζουν μέσα σε έναν καταπράσινο κήπο με […]
Γράφει ο Πάνος Χατζηγεωργιάδης Τούτο το κείμενο, συντάσσεται έπειτα από καιρό και με το βάρος της ενσυναίσθησης του υποφαινόμενου για τα πρόσωπα και τα πράγματα αυτού του τόπου. Ουδείς παραβιάζει ανοιχτές θύρες όταν διαπιστώνει τον οφθαλμοφανέστατο πλέον παραγκωνισμό του πνεύματος, έναντι της ύλης. Ο καταναλωτισμός της εποχής μας, δρα (όταν τούτος ξεπερνά ως τάση τις […]
Κωνσταντίνου Βολανάκη, “Εγκαίνια του Ισθμού της Κορίνθου” ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ Α. ΚΟΚΚΙΝΟΣ Η ελληνική θάλασσα και η αισθητική χαρά της ΑΝ ΜΟΥ ΑΝΕΘΕΤΑΝ στη σύνταξη ενός λεξικού τη λέξη θάλασσα, θα εσημείωνα αντίστοιχα: Η ομορφιά και η ανεξάντλητη πηγή δυνάμεως της ελληνικής χώρας. Στο φυσικό αίσθημα των Ελλήνων από το περιβάλλον, στο αίσθημα που προκαλεί το όραμα […]
ΓΙΩΡΓΟΣ ΘΕΟΤΟΚΑΣ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΗ ΓΕΩΓΡΑΦΙΑ – Η ΩΡΑ ΤΗΣ ΠΟΙΗΣΗΣ ΒΛΕΠΟΥΜΕ στην Ιστορία της νεοελληνικής ποίησης, δύο μεγάλα ποτάμια που προχωρούν παράλληλα, χωρίς καθόλου ν’ αγγίζουν το ένα με το άλλο και μάλιστα με συνειδητή άγνοια. Το ένα είναι το ρεύμα του Κάλβου και του Καβάφη, ρεύμα στενό αλλά βαθύ που έρχεται από πολύ μακριά. Το […]
Ι.Μ. ΠΑΝΑΓΙΩΤΟΠΟΥΛΟΣ Την ώρα που ξανασυλλογιούμαι τη Σκύρο, βλέπω μια γλάστρα με μια δέσμη κόκκινα γαρούφαλα, αντίκρυ στο πέλαγο. Ήταν εκεί κάτου, στην παραλία, στα Μαγαζιά σε χαμηλή τοιχογυρισιά, μια ώρα ειρήνης· αστραφτοκοπούσε το γαλάζιο νερό, το ηλιόφωτο, μεθυσμένο από τον εαυτό του, γινόταν στο βάθος άχνη κατάχρυση· κ’ ένα γλυκό, πολυαγαπημένο παιδί έπαιζε με […]
Ο Ιωάννης Αργυρόπουλος, διδάσκων στο Καθολικό Μουσείο Του Ξενώνα στην Κωνσταντινούπολη του 15ου αι. Ο Αργυρόπουλος είχε σπουδάσει πριν από την άλωση στην Ιταλία και ήταν μεταξύ των πρώτων λογίων που κατέφυγαν στη Δύση. (φωτ.: Κων. Σπ. Στάϊκος «Βιβλιοθήκη. Από την αρχαιότητα έως την αναγέννηση», 1996) Ι.Μ. ΠΑΝΑΓΙΩΤΟΠΟΥΛΟΣ Υπάρχει αξιοπαρατήρητη αντιστοιχία ανάμεσα στις δυο
ΓΙΩΡΓΟΣ ΘΕΟΤΟΚΑΣ Το Βυζάντιο δεν υπήρξε Κράτος με την έννοια που πήρε ο όρος αυτός στους νεότερους χρόνους. Ήταν μια κοινωνία λαών που πίστευαν στις ίδιες πνευματικές και ηθικές αξίες, που τους ένωνε η θρησκεία και μια κοινή αντίληψη της ζωής. Σκοπός του, όπως και της αρχαίας Ρώμης, δεν ήταν η προκοπή ενός έθνους αλλά η […]
Ι. Μ. Χατζηφώτη, Βυζάντιο καί Ἐκκλησία , Εκδόσεις Αποστολική Διακονία, Β’ Εκδ ., 1989, σελ. 17-23 Ιδιαίτερα το Βυζάντιο, όπως άλλωστε και η επανάσταση του Εικοσιένα, δέχθηκε τα πυρά των μελετητών αυτών, μερικοί από τους οποίους δεν δίστασαν να γυρίσουν πίσω στην εποχή του Γίββωνα, όταν τον θεωρούσαν «Bas Empire» (Υστέρα Ρωμαϊκή αυτοκρατορία), υποτιμώντας την προσφορά
ΗΛΙΑΣ ΛΙΑΜΗΣ Ο Ευρωπαϊκός Διαφωτισμός Είναι απαραίτητο να έχουμε μία περιεκτική, αλλά και όσο το δυνατόν πληρέστερη εικόνα αυτού που ονομάζεται «Ευρωπαϊκός Διαφωτισμός», προκειμένου να αντιληφθούμε τη σχέση του με το ιδεολογικό υπόβαθρο της Ελληνικής Επανάστασης αλλά και την διαφοροποίηση του από τον Νεοελληνικό Διαφωτισμό. Το βέβαιον είναι πως στα τέλη του 18ου αιώνα, οι
ΠΑΝΟΣ ΧΑΤΖΗΓΕΩΡΓΙΑΔΗΣ* Είναι αλήθεια πως το ζήτημα το οποίο καλείται να ασχοληθεί το συγκεκριμένο εντελώς συνοπτικό και γενικόλογο άρθρο γνώμης, αποτελεί ένα κοινό, το κοινότατο ίσως ταμπού. Η νεκροφιλία αποτελεί πράξη απεχθή για την συντριπτική πλειοψηφία του κόσμου που μας περιζώνει και φυσικά θεωρείται ως μία έκνομη συμπεριφορά ηθικώς και πόσο μάλλον νομικώς,
SUPER ΠΡΟΣΦΟΡΑ
ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ
