Share this Σεραφείμ Μανώλης «Το πρόσωπο στο οποίο δίνουμε την καρδιά μας μπορεί να μας βλάψει ή να μας εγκαταλείψει. Τα πνεύματα της κακίας υποβάλλουν διαρκώς κακούς λογισμούς στην αγαπητική μας αίσθηση και μας βασανίζουν. Η θεία αγάπη είναι απεριόριστη και περικλείει τα πάντα ενώ εμείς αγκιστρωνόμαστε σε ανθρώπους και άψυχα αντικείμενα του κόσμου τούτου. […]
Του Τόμας Μάγερ* “Το θέατρο μπορεί σχεδόν μόνο τότε να υπερισχύσει του θεατρικού έργου, αν κατορθώσει να αποφύγει τον κίνδυνο να δεχτεί να αλλάξει όσο είναι δυνατό από το θεατρικό έργο – πράγμα που προς το παρόν το κατορθώνει σχεδόν πάντα”. (Μπέρτολτ Μπρεχτ, Δυσκολίες του επικού θεάτρου) “Πράγματι υπάρχει άλλος τρόπος. Είναι ένας τρόπος να […]
Κική Δημουλά, Το τελευταίο σώμα μου Του Τάκη Καρβέλη* Η ΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ ΚΙΚΗΣ ΔΗΜΟΥΛΑ, από τις πρώτες κιόλας συλλογές, καθορίζει και το στίγμα της: ποίηση του εσωτερικού χώρου, που ξεκινάει από το ασήμαντο, το καθημερινό, για να εστιάσει στη σκοτεινή περιοχή η ύπαρξης, εκεί όπου τελείται η πραγματική ζωή. Με δυο βασικά πόλους, τον αρνητικό, […]
Σκέφτομαι εκείνους τους διαχρονικούς, θα έλεγα, στίχους του Γιώργου Σεφέρη για τον άη – Γιώργη τον καβαλάρη, που τον αναμένει ο ποιητής προκειμένου να συντρίψει με το κοντάρι το δράκοντα. Και τους άλλους στίχους, αυτούς του ποιητή Μίλτου Σαχτούρη για το «Θηρίο». «Περίμενε·», μας λέει πρώτα ο Σεφέρης, «το αίμα, το αίμαένα πρωί θα σηκωθεί […]
SUPER ΠΡΟΣΦΟΡΑ
ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ
