ΑΝΝΑ ΑΧΜΑΤΟΒΑ I Θάψε με, άνεμε, θάψε με!Οι δικοί μου δεν ήρθαν.Πλανιέται πάνω μου το δειλινόκι η ανάσα της γλυκιάς γης. Ελεύθερη ήμουν, όπως εσύ,Όμως είχα πάθος να ζήσω.Θωρείς το παγωμένο μου λείψανο, άνεμε,και κανείς δεν μου σταυρώνει τα χέρια. Αποσκέπασε τη μαύρη αυτή πληγήτης μελανής εσπέραςκαι πρόσταξε τη βαθυγάλανη ομίχληνα τονίσει για μένα ψαλμούς. […]
ΟΡΕΣΤΗΣ ΑΛΕΞΑΚΗΣ Το επακόλουθο Αμφιβολία δεν σκίαζε το πρόσωπό σουΉξερες πως θ’ ανοίξει ξάφνου η πόρταΚαι πως θα μπη με το σκοτάδι τυφλής μνήμηςΝα ψηλαφίσει αξύπνητες φωνές Σαν άνοιξες το γέρικο σεντούκιΜε την φρυγμένη μυρωδιά του χρόνουΈνιωθες πως ξυπνάς τα βήματά τηςΠως θρυμματίζεις γυάλινες σιωπές Τώρα φοράς το πήλινο χαμόγελό σουΝα την δεχτείς με κοσμικές […]
Vincent van Gogh, Two Diggers Among Trees ΒΑΣΙΛΗΣ ΜΠΕΝΟΠΟΥΛΟΣ Ο κύκλος του θρόνου ΤΟ ΣΚΕΦΤΟΜΟΥΝΑ για τρίτη φορά. Δεν ήμουνα μεθυσμένος, μόνο που είχα καπνίσει πολύ. Το βράδυ ο καπνός με πειράζει. Όμως, δεν έδωσα σημασία. Φαινόταν αδιανόητο – και να που το σκεφτόμουνα και ήταν η τρίτη φορά μέσα σ’ ένα μήνα. Αλλά το […]
ΝΙΚΗΦΟΡΟΣ ΒΡΕΤΤΑΚΟΣ Ὁ πράσινος κῆπος Ἔχω τρεῖς κόσμους. Μιὰ θάλασσα, ἕνανοὐρανὸ κι ἕναν πράσινο κῆπο: τὰ μάτια σου.Θὰ μποροῦσα ἂν τοὺς διάβαινα καὶ τοὺς τρεῖς, νὰ σᾶς ἔλεγαποῦ φτάνει ὁ καθένας τους. Ἡ θάλασσα, ξέρω.Ὁ οὐρανός, ὑποψιάζομαι. Γιὰ τὸν πράσινο κῆπο μου,μὴ μὲ ρωτήσετε. Ὁ ἄνθρωπος, ὁ κόσμος καὶ ἡ ποίηση Ἀνάσκαψα ὅλη τη γῆ […]
ΑΝΤΩΝΗΣ ΦΩΣΤΙΕΡΗΣ Δε βρίσκω χρόνο να κλάψω Κανένας ρολογάς δεν έχει εμπιστοσύνη στο ρολόι του.Κανένα ρολόι δεν πιστεύει στην ώρα. Κανένα δευτερόλεπτοΔεν έχει αυτοπεποίθηση ν’ ανθίσει περισσότεροΓι’ αυτό η κάθε ώρα είναι άθλιοΚενοτάφιο στιγμών. Όμως εγώ δε βρίσκω χρόνο να κλάψω.Διψασμένος για δίψα, το ίδιο διψάωΜιαν ευρύχωρη γέννηση. Ξεχειλωμένη απ’ το πέος του ΑύριοΠου
ΣΤΑΜΟΣ ΤΣΙΤΣΩΝΗΣ Μύθοι εφήβων “…Had I but time–as this fell sergeant, death,Is strict in his arrest–O, I could tell you–But let it be. Horatio, I am dead;Thou livest; report me and my cause arightTo the unsatisfied”.* William Shakespeare, Hamlet, πράξη V, σκηνή II Ο ΒΑΛΕΡΙΟΣ ΣΤΑΗΣ, ο αρχαιότερος φύλακας του Αρχαιολογικού Μουσείου της Αθήνας, βγάζει […]
ΣΤΑΜΟΣ ΤΣΙΤΣΩΝΗΣ Μύθοι εφήβων “…Had I but time–as this fell sergeant, death,Is strict in his arrest–O, I could tell you–But let it be. Horatio, I am dead;Thou livest; report me and my cause arightTo the unsatisfied”.* William Shakespeare, Hamlet, πράξη V, σκηνή II Ο Βαλέριος Στάης, ο αρχαιότερος φύλακας του Αρχαιολογικού Μουσείου της Αθήνας, βγάζει […]
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ [Θέλω να βγω στον άνεμο] Θέλω να βγω στον άνεμο,το ‘χω κλειδί από παιδί. Κι αφού η πόλη βρώμισεκάπου θα πιάσω τα στενά.Θέλεις Καστέλλα, στη γωνιά,θέλεις ξανά Μονεμβασιά,δεν ξέρωτι ν’ αποκριθώ,σοφός,σαφώς, δεν είμαι.Άλλοι μου πήραν την πρωτιάκαι γράψανε στον ουρανό σοφίεςανεξίτηλες.Θέλωνα σπάσει αυτή η σιγήσε πόρτες από πλάτανοκαι να ψηλώσουμε
ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΛΑΧΟΥΡΗΣ Ανάγνωσμα Ήξερα κάποτε μια Γειτονιά που κράταγε στη χούφτα της τον Ήλιο. Τρύπια ταβάνια έσταζαν τη Μάνα, τον Εργάτη, τον Φοιτητή. Οι Άλλοι φοβήθηκαν γιατί η φτώχεια σημάδευε Άβελ τα μέτωπα, η εικόνα διέψευδε τις ειδήσεις τους, η αδερφοσύνη ρίζωνε γαριφαλιά στα σκαλιά της χαράς και στης καρδιάς τις οξώπορτες. Της είπαν να […]
ΚΩΣΤΑΣ ΟΥΡΑΝΗΣ Περαστικές Γυναίκες, που σας είδα σ’ ένα τραίνοτη στιγμή που κινούσε γι’ άλλα μέρη·γυναίκες, που σας είδα σ’ άλλου χέριμε γέλιο να περνάτε ευτυχισμένο·γυναίκες, σε μπαλκόνια να κοιτάτεστο κενό μ’ ένα βλέμμα ξεχασμένο,ή από ένα πλοίο σαλπαρισμένομ’ ένα μαντίλι αργά να χαιρετάτε. Να ξέρατε με πόση νοσταλγία,στα δειλινά τα βροχερά και κρύα,σας ξαναφέρνω […]
SUPER ΠΡΟΣΦΟΡΑ
ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ
