ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΑΡΚΟΠΟΥΛΟΣ Κατόπιν αφού την έδεσαν αμφότεροι εις τρεις καρέκλας ηνωμένας, και παραμείνας μόνος ο αρχιβασανιστής ο επιλεγόμενος “Μήτσος ο επιλοχίας”, εκτύπησεν ανηλεώς τα πέλματά της με ρόπαλο. Της κατεβίβασεν το παντελόνιον, της απέσπα τρίχας εκ του εφηβαίου και ακολούθως της ετράβηκε τα στήθη επί τοσούτον ισχυρώς ώστε η παθούσα να καταθέτη ότι “τραβούσε να
ΒΑΣΙΛΗΣ ΚΟΥΓΕΑΣ Ένα νεύμα στο σκοτάδι είναι αρκετό; Λυγίζει απ’ το βάρος το χέρι που δείχνειένα τόπο που δεν επιθυμείς πιατην ηλικία του νήματος που σκουριάζει. Έχει τη λύπη στα δάχτυλα ένας λυγμός κλαίει τα χείλη που δεν αγγίχτηκανμαζεύοντας τόσα χρόνια τη σκόνη του άστρου σου γι’ αυτόένα νεύμα στο σκοτάδι δεν είναι αρκετόνα συμφιλιώσειτην […]
ΒΑΓΓΕΛΗΣ ΚΑΣΣΟΣ Έτσι θα ήταν Κι αυτό το ήσυχο βραδάκι μας ανήκει εδώ στην υπαίθρια ταβερνούλα να πίνουμε και να μιλάμε για γυναίκες και πολιτική όπως κι αν έχει είναι καλή η ζωή κι ας λέει ο Φώντας τα δικά-του πως ίσως να βλεπόμαστε για στερνή φορά απόψε θα βγουν με τ’ αεράκι τα μυρωμένα […]
William Butler Yeats Ο Λαός “Τι κέρδισα μ’ όλο αυτό το έργο;, είπα,“Μ’ ό,τι έκανα, και μ’ όλες τις θυσίες μου;Το καθημερινό μίσος μιας πόλης άξεστης:Όποιος προσφέρει πιο πολλά κατασυκοφαντείταιΚαι χάνει την υπόληψη ολόκληρης ζωήςΣε μια και μόνη νύχτα. Ίσως να είχα ζήσει,Κι εσύ ξέρεις καλά πόσο το λαχταρούσα,Εκεί που τα βήματά μου θ’ αντηχούσαν […]
François Villon Μπαλάντα των παροιμιών Όσο πάει στη βρύση, τόσο πιο νωρίς σπάει το λαγήνι·Τόσο η γίδα κακοπέφτει, όσο πιο βαθιά σκαλίζει.Όσο σίδερο πυρώσεις, τόσο κόκκινο θα γίνει,Όσο πιο πολύ χτυπάς το, τόσο πιο πολύ λυγίζει.Όσο πιο μίζερος είσαι, τόσο ο κόσμος σε μανίζει.Όσο πιο πολύ αλαργεύεις, τόσο κι οι άλλοι σε ξεχνούνε.Όσον ένας εχτιμιέται, […]
ΕΛΕΝΗ ΚΟΦΤΕΡΟΥ Μονόλογος ετοιμόρροπης καρδιάς Μόνο μου εφόδιο τα ρήματαχτυπώ και πάλλομαιτο πυρπολώ προπάντωντου καίγομαι συνώνυμοκι από ουσιαστικάφόβος και έρωταςμε διαβεβαίωναν πως ήταν αρκετάνα πορευτώκαιόμενη, τρεμάμενηίσως με αρρυθμίασπάνιες οι μαρμαρυγές. Μα εγώ τις στάχτες μουδε γεύτηκα ποτέβηματοδότες κι απινιδωτέςμε ξεγελούσανκι άργησα να σιγουρευτώπως δεν είμαι
ΤΟΜΑΣ ΜΑΝ Το παιδί-θαύμα ΤΟ ΠΑΙΔΙ-ΘΑΥΜΑ μπαίνει μέσα· στην αίθουσα γίνεται ησυχία. Γίνεται ησυχία, και μετά αρχίζουν οι άνθρωποι να χειροκροτούν, γιατί κάπου στα πλάγια ένας γεννημένος αρχηγός και εξουσιαστής χτύπησε πρώτος τα χέρια. Δεν άκουσαν ακόμα τίποτα, αλλά χειροκροτούν μ’ ενθουσιασμό. Γιατί ο μηχανισμός μιας τεράστιας διαφήμισης έχει προετοιμάσει το έδαφος για το
Anton Chekhov in the White Dacha in Yalta Η στέππα Η ιστορία ενός ταξιδιού Степь (История одной поездки) ΑΠΟ ΤΟ Ν., κωμόπολη του νομού Ζ., ξεκίνησε ένα πρωινό του Ιουλίου, με μεγάλο σαματά, μια παλιά καρότσα, που τα καθίσματά της ήτανε κουρελιασμένα, χωρίς σούστες. Ήτανε μια παμπάλαια καρότσα από κείνες που συναντάει κανείς και σήμερα στους […]
«Δοκιμασία», ένα ποίημα της Ρούλας Τριανταφύλλου Και να μικρό πουλί σε κλουβί κατάμονο. Και να ολόγιομο φεγγάρι σε σύννεφα κρυμμένο. Και να η έρημος, αναγκαστική απραξία. Δοκιμάζουμε τα φτερά μας. Μα να κλουβιά, παράθυρα, γέφυρες, ο σύντροφος που αγρυπνά. Να και το σπίτι σιωπηλό στον ίσκιο τ’ ουρανού. Και να ο πέτρινος χρόνος, και να […]
SUPER ΠΡΟΣΦΟΡΑ
ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ
