ΚΩΣΤΑΣ ΚΡΕΜΜΥΔΑΣ Προσοχή στην ημερομηνία λήξεως Κι όμως στην έφεραν:πέραν της Πρώτηςυπήρχε και Διακεκριμένη θέσηστο κατάστρωμα Θα ’θελα κάποτε να κληρονομήσω λίγο ψιλόβροχο – πέντε σταγόνες –ίσα να ομορφύνει το άρωμα του εδάφους(για τα υπόλοιπα ας τα φροντίσουνοι ειδικοί της σημειολογίας) Τέλειο κορμί θα ιερουργούσαν οι άλλοιαν δεν προλάβαιναν να κατακρεουργήσουνοι
ΣΑΛΒΑΤΟΡΕ ΚΟΥΑΖΙΜΟΝΤΟ Τώρα που η μέρα ανατέλλει Τέλειωσε η νύχτα κι η σελήνη λιώνει αργά στον ουρανό και βασιλεύει μέσα στα κανάλια. Είναι τόσο θαλερός ο Σεπτέμβρης σ’ αυτούς τους κάμπους, πράσινα είναι τα λιβάδια σαν τις κοιλάδες, την άνοιξη, στο νότο. Άφησα τους συντρόφους, έκρυψα την καρδιά μέσα στ’ αρχαία τείχη να μείνω μόνος, […]
ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΑΡΚΟΠΟΥΛΟΣ Κατόπιν αφού την έδεσαν αμφότεροι εις τρεις καρέκλας ηνωμένας, και παραμείνας μόνος ο αρχιβασανιστής ο επιλεγόμενος “Μήτσος ο επιλοχίας”, εκτύπησεν ανηλεώς τα πέλματά της με ρόπαλο. Της κατεβίβασεν το παντελόνιον, της απέσπα τρίχας εκ του εφηβαίου και ακολούθως της ετράβηκε τα στήθη επί τοσούτον ισχυρώς ώστε η παθούσα να καταθέτη ότι “τραβούσε να
ΒΑΣΙΛΗΣ ΚΟΥΓΕΑΣ Ένα νεύμα στο σκοτάδι είναι αρκετό; Λυγίζει απ’ το βάρος το χέρι που δείχνειένα τόπο που δεν επιθυμείς πιατην ηλικία του νήματος που σκουριάζει. Έχει τη λύπη στα δάχτυλα ένας λυγμός κλαίει τα χείλη που δεν αγγίχτηκανμαζεύοντας τόσα χρόνια τη σκόνη του άστρου σου γι’ αυτόένα νεύμα στο σκοτάδι δεν είναι αρκετόνα συμφιλιώσειτην […]
ΒΑΓΓΕΛΗΣ ΚΑΣΣΟΣ Έτσι θα ήταν Κι αυτό το ήσυχο βραδάκι μας ανήκει εδώ στην υπαίθρια ταβερνούλα να πίνουμε και να μιλάμε για γυναίκες και πολιτική όπως κι αν έχει είναι καλή η ζωή κι ας λέει ο Φώντας τα δικά-του πως ίσως να βλεπόμαστε για στερνή φορά απόψε θα βγουν με τ’ αεράκι τα μυρωμένα […]
William Butler Yeats Ο Λαός “Τι κέρδισα μ’ όλο αυτό το έργο;, είπα,“Μ’ ό,τι έκανα, και μ’ όλες τις θυσίες μου;Το καθημερινό μίσος μιας πόλης άξεστης:Όποιος προσφέρει πιο πολλά κατασυκοφαντείταιΚαι χάνει την υπόληψη ολόκληρης ζωήςΣε μια και μόνη νύχτα. Ίσως να είχα ζήσει,Κι εσύ ξέρεις καλά πόσο το λαχταρούσα,Εκεί που τα βήματά μου θ’ αντηχούσαν […]
François Villon Μπαλάντα των παροιμιών Όσο πάει στη βρύση, τόσο πιο νωρίς σπάει το λαγήνι·Τόσο η γίδα κακοπέφτει, όσο πιο βαθιά σκαλίζει.Όσο σίδερο πυρώσεις, τόσο κόκκινο θα γίνει,Όσο πιο πολύ χτυπάς το, τόσο πιο πολύ λυγίζει.Όσο πιο μίζερος είσαι, τόσο ο κόσμος σε μανίζει.Όσο πιο πολύ αλαργεύεις, τόσο κι οι άλλοι σε ξεχνούνε.Όσον ένας εχτιμιέται, […]
ΕΛΕΝΗ ΚΟΦΤΕΡΟΥ Μονόλογος ετοιμόρροπης καρδιάς Μόνο μου εφόδιο τα ρήματαχτυπώ και πάλλομαιτο πυρπολώ προπάντωντου καίγομαι συνώνυμοκι από ουσιαστικάφόβος και έρωταςμε διαβεβαίωναν πως ήταν αρκετάνα πορευτώκαιόμενη, τρεμάμενηίσως με αρρυθμίασπάνιες οι μαρμαρυγές. Μα εγώ τις στάχτες μουδε γεύτηκα ποτέβηματοδότες κι απινιδωτέςμε ξεγελούσανκι άργησα να σιγουρευτώπως δεν είμαι
Του ΟΔΥΣΣΕΑ ΔΙΑΜΑΝΤΗ Ο Ρόμπερτ Μπαρνς (25 Ιανουαρίου 1759, Άλογουεϊ – 21 Ιουλίου 1796, Ντάμφρις) ήταν Σκωτσέζος ποιητής και στιχουργός. Θεωρείται ο εθνικός ποιητής της Σκωτίας, με το έργο του να χαίρει δημοφιλίας στον αγγλόφωνο κόσμο αλλά και διεθνώς. Ήταν από τους πρώτους που έγραψαν ποίηση στη γλώσσα σκωτς, μια υποομάδα των αγγλικών γλωσσών, η οποία μιλιέται
«Δοκιμασία», ένα ποίημα της Ρούλας Τριανταφύλλου Και να μικρό πουλί σε κλουβί κατάμονο. Και να ολόγιομο φεγγάρι σε σύννεφα κρυμμένο. Και να η έρημος, αναγκαστική απραξία. Δοκιμάζουμε τα φτερά μας. Μα να κλουβιά, παράθυρα, γέφυρες, ο σύντροφος που αγρυπνά. Να και το σπίτι σιωπηλό στον ίσκιο τ’ ουρανού. Και να ο πέτρινος χρόνος, και να […]
SUPER ΠΡΟΣΦΟΡΑ
ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ
